Dirtbag Left: Μια ιδιαίτερη αμερικανική αριστερή τάση του διαδικτύου

Η «dirtbag left» είναι μια τάση της αριστεράς που απορρίπτει την «αστική» ευγένεια για να μεταφέρει λαϊκιστικό και αντικαπιταλιστικό μήνυμα. Συνδέεται κυρίως με ορισμένα αμερικανικά αριστερά διαδικτυακά μέσα ενημέρωσης που εμφανίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 2010, όπως το podcast Chapo Trap House: ο όρος, αν και ακούγεται υβριστικός, προέρχεται από την ίδια την αριστερή τάση την οποία προωθεί η συμπαρουσιάστρια του podcast Chapo Trap House, Amber A'Lee Frost. To Chapo, που άρχισε να μεταδίδεται το 2016, όταν εκυλίσσονταν οι προκριματικές του Δημοκρατικού Κόμματος εν όψει των προεδρικών εκλογών, συνδυάζει πολιτικές αναλύσεις από σοσιαλιστική οπτική με στοιχεία κωμωδίας και ειρωνείας η οποία απευθύνεται τόσο στο Ρεπουμπλικανικό όσο και στο Δημοκρατικό κόμμα.

Εκτός από το Chapo, μέσα ενημέρωσης που έχουν συνδεθεί ή ταυτιστεί με την dirtbag είναι τα podcasts Street Fight Radio, TrueAnon και Cum Town· οι εκδόσεις The Baffler και Current Affairs· ο διαδικτυακός streamer Hasan Piker. Mετά την ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία, η dirtbag left πήρε τη μορφή μιας τάσης που ονομάζεται «Dark Woke», η οποία αντιμετωπίζει το κίνημα MAGA με το ίδιο χυδαίο λεξιλόγιο που χρησιμοποιεί από παλιότερα για όλους τους άλλους, συμπεριλαμβανομένων των ευπρεπών και πουριτανών woke. Η dirtbag left έχει περιγραφεί ως αντιφασιστική, αντισυντηρητική, αντιεθνικιστική, αντισυγκεντρωτική και αντι-liberal (με την αμερικανική έννοια) ιδεολογία συνδεδεμένη με την «αντιπολιτική ορθότητα», την περιφρόνηση της ευγένειας και των καλών τρόπων, την αντίθεση στους πλούσιους και τη στήριξη αναδιανεμητικής οικονομικής πολιτικής. Το πιο κοντινό πολιτικό πρόσωπο των αριστερών dirtbag θεωρείται ο Μπέρνι Σάντερς, αν και κανείς δεν ξέρει αν ο Σάντερς επικροτεί τη χυδαία και προσβλητική στάση απέναντι στις λεπτότητες της φιλελεύθερης πολιτικής ορθότητας. Οι dirtbag πάντως δεν χάνουν ευκαιρία να επιτεθούν μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης σε συγκεκριμένα δημόσια πρόσωπα με πολιτική ή οικονομική δύναμη.

Παρά τις αρνητικές συνδηλώσεις του όρου «βρώμικη αριστερά», οι New York Times τον χαρακτηρίζουν «αμυντικό μηχανισμό που λειτουργεί και ως ψευδώνυμο». Όπως λέει η Frost, ο όρος «απευθύνεται σε πολλούς ανθρώπους που έχουν απορριφθεί ή επικριθεί από τους φιλελευθέρους επειδή ασπάζονται τη χυδαιότητα, αποφεύγουν την ιεροσύνη ή την ευσέβεια και αρνούνται να είναι ευγενικοί με τη δεξιά.» Ο άλλος συμπαρουσιαστής του Chapo, ο Will Menaker, προσθέτει ότι η dirtbag left έρχεται σε αντίθεση με τον «εντελώς χωρίς χιούμορ, αβλαβή και χλιαρό» φιλελευθερισμό των liberals. Ένα από τα σημεία τριβής μεταξύ αριστερών liberals και dirtbag είναι ότι οι δεύτεροι επικεντρώνονται στον αντι-ελιτισμό και στη λαϊκή κυριαρχία, απαντώντας, με τον τρόπο τους, στις πραγματικές ή αντιληπτές αποτυχίες της αριστεράς των ΗΠΑ, κυρίως του Δημοκρατικού Κόμματος, να προστατεύσει τις δημοκρατικές αρχές και να εφαρμόσει τις απαραίτητες αναδιανεμητικές οικονομικές πολιτικές. Με λίγα λόγια, έχουν σφυρηλατήσει μια πολιτική ιδεολογία που βασίζεται σε λαϊκιστικά συναισθήματα αποφεύγοντας τους κυρίαρχους κανόνες του Δημοκρατικού Κόμματος στο ύφος της συζήτησης, στα θέματα συζήτησης και στη ρητορική.

Η άνοδος των νέων ηλεκτρονικών μέσων στον πολιτικό διάλογο έχει επιτρέψει τον πολλαπλασιασμό της «διαδικτυακής αριστεράς». Αλλά ενώ γίνονται πολλές μελέτες γύρω από την ακροδεξιά, η διαδικτυακή αριστερά και οι παραλλαγές της ακροαριστεράς, δεν έχουν μελετηθεί. Ο Marco Guglielmo, ερευνητής στο Πανεπιστήμιο της Βαλένθια, υποστηρίζει ότι τα αριστερά κόμματα έχουν αδιαφορήσει για την τεχνολογία, στα προϊόντα της οποίας φυτρώνουν νέες υβριδικές αντιλήψεις που συνδυάζουν εχθροπάθεια, αδιαλλαξία και συνωμοσιολογία με cool, νεανικό ύφος. H dirtbag, που χρησιμοποιεί επιπλέον το χιούμορ, εμπλουτίζει το περιεχόμενο με αμφίβολες δόσεις σεξισμού (μόνον εναντίον των πολιτικών της εχθρών) και κουτσομπολιό: οι ανεξακρίβωτες ειδήσεις χάνουν τον χαρακτήρα τους όταν ακούγονται σε σατιρικό πλαίσιο.