Προϋπολογισμός, χρυσός και ΕΚΤ δοκιμάζουν τις ισορροπίες της ιταλικής κυβέρνησης Μελόνι
Η ιταλική Γερουσία ενέκρινε τον προϋπολογισμό του 2026, ανοίγοντας τον δρόμο για τη συνέχιση της δημοσιονομικής προσαρμογής, αλλά και για μια έντονα αμφιλεγόμενη πολιτική επιλογή: τη θεσμική «εθνικοποίηση» των αποθεμάτων χρυσού της χώρας.
Η απόφαση ανέδειξε τις λεπτές ισορροπίες ανάμεσα στην Ιταλία, την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ) και τις αγορές, σε μια περίοδο αυξημένων πιέσεων.
Ιταλικός Προϋπολογισμός 2026: φοροελαφρύνσεις και χρέος στο επίκεντρο
Ο προϋπολογισμός, που απομένει να ψηφιστεί και από τη Βουλή των Αντιπροσώπων έως το τέλος του έτους, προβλέπει φορολογικές μειώσεις περίπου 9 δισ. ευρώ σε ορίζοντα τριετίας, με έμφαση στη μεσαία τάξη. Η κυβέρνηση Μελόνι επιχειρεί έτσι να συνδυάσει αναπτυξιακές παρεμβάσεις με τη δημοσιονομική πειθαρχία που απαιτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η Ρώμη καλείται να διαχειριστεί το δεύτερο υψηλότερο δημόσιο χρέος στην ΕΕ, άνω του 130% του ΑΕΠ. Σύμφωνα με τις προβλέψεις, το έλλειμμα έχει ήδη περιοριστεί κοντά στο όριο του 3%, νωρίτερα από τον αρχικό σχεδιασμό. Σε αντίθεση με τη Γαλλία, όπου οι αντίστοιχες διαδικασίες μετατίθενται για το 2026, η Ιταλία κινείται εντός χρονοδιαγράμματος – όχι όμως χωρίς πολιτικό κόστος.
Ο χρυσός της Τράπεζας της Ιταλίας και η σύγκρουση με την ΕΚΤ
Ιταλοί αξιωματούχοι επιμένουν ότι πρόκειται για καθαρά συμβολική διατύπωση. Ωστόσο, οι επικριτές εκτιμούν ότι ανοίγει τον δρόμο για μελλοντική αξιοποίηση των αποθεμάτων χρυσού για δημοσιονομικούς σκοπούς. Η Τράπεζα της Ιταλίας διαχειρίζεται περίπου 2.453 τόνους χρυσού, ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα παγκοσμίως, γεγονός που προσδίδει ιδιαίτερο βάρος στη συζήτηση.
Τράπεζες, φόροι και πολιτικές τριβές στον κυβερνητικό συνασπισμό
Παράλληλα, έντονες αντιδράσεις προκάλεσε και η πρόθεση της κυβέρνησης να αυξήσει τη φορολογία στον τραπεζικό κλάδο. Οι τράπεζες προειδοποίησαν ότι τέτοια μέτρα μπορεί να περιορίσουν την παροχή πιστώσεων, ενώ η ΕΚΤ τόνισε πως η συχνή προσφυγή σε έκτακτες παρεμβάσεις ενισχύει την αβεβαιότητα.
Οι εξελίξεις αυτές αναδεικνύουν τις εσωτερικές εντάσεις στον ετερογενή κυβερνητικό συνασπισμό: τους συντηρητικούς «Αδελφούς της Ιταλίας» της Μελόνι, τη ρωσόφιλη ακροδεξιά Λέγκα του Ματέο Σαλβίνι και την κεντροδεξιά Forza Italia του Αντόνιο Ταγιάνι. Και τα τρία κόμματα έχουν κατά καιρούς αμφισβητήσει τα όρια της ανεξαρτησίας της κεντρικής τράπεζας, περιπλέκοντας το πολιτικό σκηνικό.
Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές του 2027, η κυβέρνηση Μελόνι καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στις προεκλογικές πιέσεις για δαπάνες και στη δημοσιονομική πειθαρχία που απαιτούν οι αγορές και οι ευρωπαϊκοί θεσμοί. Ο χρυσός της Ιταλίας, έστω και σε συμβολικό επίπεδο, φαίνεται πως μετατρέπεται σε πολιτικό βαρόμετρο αυτής της δύσκολης εξίσωσης.
Το δυσάρεστο γεγονός είναι ότι ο Τραμπ είναι, ανεπίγνωστα, φασίστας — και χρησιμοποιεί όλο το βάρος της προεδρίας για να διαλύσει την αμερικανική δημοκρατία
14°
