Το site του κέντρου «Τραμπ-Κένεντι» κατοχυρώθηκε πριν καν βαφτεί το κτίριο

Η πινακίδα μπήκε, τα γράμματα ανέβηκαν, το όνομα άλλαξε. Το Kennedy Center στην Ουάσιγκτον απέκτησε επισήμως και το όνομα του Donald Trump, μετατρεπόμενο σε «The Donald J. Trump and The John F. Kennedy Memorial Center for the Performing Arts». Εκείνο που δεν πρόλαβε, όμως, ήταν το domain. Το trumpkennedycenter.org είχε ήδη αγοραστεί. Και όχι από κάποιον επιχειρηματία του διαδικτύου, αλλά από έναν κωμικό.

Ο Τόμπι Μόρτον, σεναριογράφος με θητεία στο South Park και το Mad TV, παρακολουθούσε μήνες τώρα τη σταδιακή «άλωση» του Kennedy Center: τις εκκαθαρίσεις στο διοικητικό συμβούλιο, την αντικατάστασή του με πιστούς, την πρόθεση του Τραμπ να φιλοξενεί προσωπικά τις εκδηλώσεις του θεσμού. Κάπου εκεί, τον Αύγουστο, αποφάσισε ότι το rebranding ήταν απλώς θέμα χρόνου και κατοχύρωσε τα σχετικά domains.

Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει. Ο Μόρτον αγοράζει εδώ και χρόνια πολιτικά domains και τα μετατρέπει σε φαινομενικά «κανονικές» ιστοσελίδες που, με λίγη κύλιση προς τα κάτω, αποκαλύπτουν τη σάτιρα. Sites που μοιάζουν με προεκλογικές καμπάνιες, αλλά καταλήγουν να σαρκάζουν το branding, την υποκρισία και τον κυνισμό της σύγχρονης πολιτικής. Δεν τα πουλάει. Τα κρατά. Ως μια μορφή ψηφιακού ακτιβισμού.

Για το Trump–Kennedy Center δεν αποκαλύπτει ακόμη λεπτομέρειες. Λέει μόνο ότι «θα αντικατοπτρίζει τον παραλογισμό της στιγμής» και ότι ορισμένα πράγματα είναι πλέον «δύσκολο να παρωδηθούν». Δήλωση που ακούγεται λιγότερο ως αστείο και περισσότερο ως διάγνωση εποχής.

Το ίδιο το Kennedy Center δεν σχολίασε την κατοχύρωση των domains, ενώ –σύμφωνα με τον Μόρτον– από τον κόσμο του Τραμπ δεν έχει υπάρξει καμία επικοινωνία, πέρα από μερικούς «τυχαίους δικηγόρους» που του εξηγούν με αυτοπεποίθηση ότι η σάτιρα είναι πλέον παράνομη.

Υπάρχει και ένα καθαρά ελληνικό déjà vu σε όλη αυτή την ιστορία. Όχι τόσο στο όνομα, όσο στην ιδέα ενός πολιτιστικού θεσμού που αντί να προστατεύεται από την εξουσία, γίνεται προέκτασή της. Εκεί όπου η τέχνη μπαίνει σε λογότυπο και το ego ζητά μόνιμη μαρκίζα, το χιούμορ δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αντανακλαστικό άμυνας.

Κι αν η πραγματικότητα γράφει πια μόνη της τις υπερβολές, κάποιοι απλώς φροντίζουν να κατοχυρώνουν εγκαίρως το domain.

Πηγή: Washington Post