Γιατί θα αποτύχει η πολιτική Τραμπ;

Γιατί θα αποτύχει η πολιτική Τραμπ; Γιατί βασίζεται σε αυθαίρετα στοιχεία. Ο καινοφανής μαθηματικός τύπος που κατασκεύασε το συνεργείο του Ντόναλντ Τραμπ καταλήγει σε ένα βολικό αποτέλεσμα του λόγου «εμπορικό έλλειμμα των ΗΠΑ έναντι μιας χώρας δια της αξίας των εξαγωγών των ΗΠΑ στη χώρα αυτή»! Το πόσο αυθαίρετος είναι αυτός ο τρόπος φαίνεται και από το πολιτικό συμπέρασμα που εξήγαγε ο Πρόεδρος: αν το αποτέλεσμα είναι 68%, θα βάλω δασμούς 34%, αν είναι κοντά στο 40% θα βάλω δασμούς 20%. Σε σύγκριση με αυτό, το παιχνίδι της κολοκυθιάς μοιάζει με ανώτερα μαθηματικά.

Γιατί θεωρεί δεδομένο ότι οι εμπορικοί εταίροι δεν θα έχουν τα κότσια να αντιδράσουν στην αμερικανική ισχύ. Και αν τολμήσουν, θα απαντήσει με μεγαλύτερους δασμούς! Ήδη στους Κινέζους που τόλμησαν με ίδιους δασμούς 34%, ο Πρόεδρος ανακοίνωσε νέους δασμούς συνολικής επιβάρυνσης 104%. Και τα καλύτερα έρχονται.

Γιατί στηρίζεται στην ανόητη απλούστευση ότι οι εισαγωγές θα αυξήσουν αναλογικά τα δημόσια έσοδα των ΗΠΑ. Υποθέτει δηλαδή ότι αν είχαμε π.χ. εισαγωγές $100 δισ. και έσοδα από δασμούς $2,3 δισ. -γιατί αυτή ήταν η μέση δασμολογική επιβάρυνση από το διεθνές εμπόριο των ΗΠΑ με τον υπόλοιπο κόσμο σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του ΠΟΥ- τώρα που θα μπούνε δασμοί 20%, τα έσοδα των ΗΠΑ θα είναι 20 δισ.! Λες και οι Αμερικανοί θα συνεχίζουν να αγοράζουν όπως πριν κινεζικά και ευρωπαϊκά προϊόντα. Δεν θα μπορέσουν, και να το ήθελαν, γιατί το μεγαλύτερο μέρος των δασμών θα μεταφερθεί ως επιβάρυνση στις τιμές. Λες και δεν έχουν ακούσει πέραν του Ατλαντικού για τον νόμο της ζήτησης: όταν ανεβαίνουν οι τιμές, συνήθως οι ζητούμενες ποσότητες πέφτουν.

Γιατί νομίζει ότι με τον τρόπο αυτό θα καλύψει το ανταγωνιστικό έλλειμμα των αμερικανικών προϊόντων, ωθώντας τους Αμερικανούς να αγοράζουν εγχώρια προϊόντα. Μα αν οι Αμερικανοί προτιμούν τις BMW από τις Chrysler και τις Ferrari από τις Mustang, το κάνουν γιατί τις θεωρούν καλύτερες ή ενδεχομένως γιατί τους προσδίδουν κοινωνικό κύρος, ως status symbols. Και αν προτιμούν τις γαλλικές σαμπάνιες από τα αφρώδη καλιφορνέζικα κρασιά, είναι γιατί είναι γευστικότερες.

Γιατί θεωρεί τις ΗΠΑ αδικημένες από τους εμπορικούς εταίρους της σε μια λογική θυματοποίησης. Είναι αλήθεια ότι οι Κινέζοι στηρίζουν αθέμιτα τις μεγάλες εξαγωγικές επιχειρήσεις τους, επιδοτώντας τες κάτω από το τραπέζι με μεθόδους dumping. Οι Ευρωπαίοι όμως έχουν θεσπίσει εμπορικούς και υγειονομικούς κανόνες για όλο τον κόσμο. Απαγορεύουν την παραγωγή μεταλλαγμένων προϊόντων, ελέγχουν αυστηρά τη σύσταση των συντηρητικών, όπως και περιορίζουν τις αθέμιτες πρακτικές των τεχνολογικών κολοσσών επιβάλλοντας πρόστιμα. Γίνεται να τρώμε τα αμερικάνικα μεταλλαγμένα και να επιβάλλουμε μόνο στους ευρωπαίους παραγωγούς κανόνες δημόσιας υγείας; Γίνεται να αφήσουμε τη Microsoft, τη Μετα-Facebook, τη Google ανεξέλεγκτες να καταδυναστεύουν τις ευρωπαϊκές εταιρείες λογισμικού και ταυτόχρονα να επηρεάζουν την κοινή γνώμη των Ευρωπαίων πολιτών;

Κλείνοντας, λέω ότι οι Αμερικανοί πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι ο μεταπολεμικός κόσμος στηρίχθηκε σε διεθνείς συμφωνίες (Bretton Woods, Smithsonian, Washington) που αναγνώριζαν πρωτίστως την παντοκρατορία του δολαρίου. Μετά τη κατάρρευση της Σοβιετίας και για μια δεκαετία, ο κόσμος ήταν μονοσήμαντα και απολύτως μονοπολικός. Το πόσο καλά χρησιμοποίησαν την στρατιωτική και οικονομική τους ισχύ το είδαμε στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν και αλλού. Ο κόσμος άλλαξε και η οικονομική ισχύς μετατοπίστηκε στην Ασία για τις επόμενες δεκαετίες. Το δολάριο δεν έχει πια την ίδια πέραση και κανείς δεν μπορεί να υποχρεωθεί -χωρίς συμφωνίες- να το μεταχειρίζεται σαν παγκόσμιο νόμισμα δίνοντας στις ΗΠΑ τη δυνατότητα να χρηματοδοτούν ασύστολα τα ελλείμματά τους. Ο γενναίος καουμπόης που τα βάζει με όλους και τους καθαρίζει έναν-έναν με μια σφαίρα στο μέτωπο, είναι σενάριο φτωχής ταινίας. Δεν πουλάει πια.