Dodge Caravan, μοντέλο του 1985: Μια ιστορία χωρίς ηθικό δίδαγμα

Στις 19 Ιουνίου του 1999, καθώς έκανε τον καθημερινό του περίπατο στο πλάι του Αυτοκινητόδρομου 5 στο Νορθ Λόβελ του Μέιν, ο Στίβεν Κινγκ χτυπήθηκε από ένα Dodge Caravan, μοντέλο του 1985, που το οδηγούσε ένας μεθυσμένος τύπος, κάποιος Μπράιαν Σμιθ. Ο Κινγκ υπέστη σοβαρότατους τραυματισμούς σχεδόν σε όλο του το σώμα και επέζησε χάρη σε μια σειρά από συμπτώσεις. Η σπονδυλική του στήλη έφερε πολλαπλά κατάγματα, το ένα του πόδι διαλύθηκε, έσπασε τέσσερα πλευρά και υπέστη σοβαρές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις. Μπόρεσε να ξαναπερπατήσει πολλούς μήνες μετά, αλλά έκτοτε η ζωή του δεν θα ήταν πια η ίδια. Μάλιστα, μόλις πέρυσι τέτοιες μέρες, έκανε μία ακόμη –από τις πολλές– επέμβαση στο ισχίο του, βαριά και δύσκολη.

Ο Σμιθ πέθανε δεκαπέντε μήνες μετά το ατύχημα, παίρνοντας υπερβολική δόση από κάποια φάρμακα. Έτσι κι αλλιώς, ξόδευε με διάφορες ουσίες τη ζωή του. Πιο ενδιαφέρον από τον Σμιθ έχει το αυτοκίνητό του, εκείνο το Dodge Caravan του 1985. Ο Κινγκ, λοιπόν, όταν πληροφορήθηκε τον θάνατο του Σμιθ, αγόρασε το αυτοκίνητο για 1.500 δολάρια. Σκέφτηκε πως θα μπορούσε να μαζέψει αρκετά χρήματα για έναν φιλανθρωπικό σκοπό, αφήνοντας όποιον ήθελε, έναντι ενός αντιτίμου, να το κοπανήσει με μια βαριοπούλα στην αυλή του σπιτιού του. Όμως η γυναίκα του, η Τάμπιθα, του είπε να μην το κάνει, δεν ήταν καλή ιδέα· καλύτερα να το έδινε κατευθείαν για παλιοσίδερα. Και ο Κινγκ την άκουσε. Πάντα την ακούει.

Όμως οι τύποι στη μάντρα, δυο αδέλφια, δεν διέλυσαν ποτέ το Dodge Caravan του Μπράιαν Σμιθ. Το άφησαν εκεί, σε μια γωνιά, ανάμεσα σε άλλες σακαράκες, που περίμεναν κι αυτές υπομονετικά το τέλος τους. Ή μια κάποια καινούργια αρχή. Όχι συχνά, αλλά τέλος πάντων μία στο τόσο, όλο και κάποιος ταξιδιώτης παζάρευε ένα από εκείνα τα αρχαία οχήματα, που μετά βίας έπαιρναν μπροστά, ή, κι αν έπαιρναν τελικά, πολύ δύσκολα μπορούσαν να κινηθούν στον δρόμο χωρίς ν’ αρχίσουν να διαλύονται στα πρώτα εκατό μίλια. Θα το φρόντιζαν κάποιαν άλλη μέρα, συμφώνησαν τα δύο αδέλφια. Και πράγματι αυτό σκόπευαν να κάνουν, και θα το έκαναν σίγουρα αν δεν προτιμούσαν να περνούν τη μέρα τους πίνοντας νοθευμένο ουίσκι και τρώγοντας φιστίκια – πάντως όχι αρκετά από δαύτα για να συνοδεύσουν το ουίσκι.

Μέχρι που μια μέρα εμφανίστηκε κάποιος στην καλύβα που είχαν για γραφείο, ένας ψηλόλιγνος μαυροφορεμένος άντρας γεμάτος σκόνη στα ρούχα και στο καπέλο του, που ήθελε, όπως τους είπε, ένα κάπως ευρύχωρο αυτοκίνητο. Τα δυο αδέλφια τού είπαν να ψάξει με το πάσο του. Ήταν όλα τους πολύ αξιόπιστα οχήματα, κι αν έβλεπε κάτι που να του άρεσε, ευχαρίστως να έβρισκαν μαζί μια τιμή. Ο άγνωστος έκανε ό,τι τού είπαν, κι έπειτα από λίγα λεπτά είπε πως ήξερε ακριβώς τι ήθελε: εκείνο το Dodge Caravan του 1985, πέρα στη γωνία. Πόσο έκανε; Σαστισμένοι, αν και όχι πολύ, του είπαν μια τιμή –ακόμη και μερικές δεκάδες δολάρια θα ήταν μια χαρά για εκείνο το σαράβαλο–, και ο νέος ιδιοκτήτης του βαν το πήρε και έφυγε.

Κι από τότε κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται εκείνο το αμάξι. Ή τι κάνει στον κόσμο.