Ο σεισμός στην Τουρκία, η άμεση αποστολή βοήθειας από την Ελλάδα και η ευκαιρία για αναθέρμανση των σχέσεων των δύο κρατών.
Οι εικόνες με τους χιλιάδες νεκρούς σε Τουρκία και Συρία είναι συγκλονιστικές. Συγκινούν κάθε άνθρωπο, εκτός από τους πάσης φύσεως Βελόπουλους, που βρίσκουν ευκαιρία για να δείξουν την απανθρωπιά τους.
Το κύμα αλληλεγγύης της Ελλάδας απέναντι στους γείτονές μας είναι το πιο ενθαρρυντικό μήνυμα στους συγκρουσιακούς καιρούς που βιώνουμε. Το γεγονός ότι την ίδια μέρα που έγινε ο σεισμός η χώρα μας έστειλε άμεσα βοήθεια δηλώνει πολλά. Το γεγονός ότι ο επικεφαλής του Οργανισμού Αντισεισμικής Προστασίας, Ευθύμης Λέκκας, βρίσκεται από τη Δευτέρα στην Τουρκία σηματοδοτεί πολύ περισσότερα. Όπως επίσης και η συνεχής ενημέρωση που είχε η πολιτική και πολιτειακή ηγεσία της χώρας για τον αριθμό των θυμάτων και το εύρος των καταστροφών. Φάνηκε εξ αρχής ότι τα τηλεφωνήματα και οι ανακοινώσεις που έγιναν από τα κόμματα δεν ήταν στο πλαίσιο της τυπικότητας. Ήταν αυθεντική έκφραση συναισθήματος και αλληλεγγύης. Όπως έχει συμβεί αντίστοιχα από την Τουρκία στον φονικό σεισμό του 1999.
Τα προαναφερθέντα, κατά τη γνώμη του γράφοντος, μπορεί να αποτελέσουν και μια χρυσή ευκαιρία για αναθέρμανση των σχέσεων των δυο κρατών. Η Ελλάδα πήγε νύχτα στην Τουρκία όχι για να εισβάλει αλλά για να βοηθήσει. Να, συνεπώς, ένα καλό μάθημα για τον κ. Ερντογάν, μια ιδανική απάντηση στις απειλές του. Το ίδιο, φυσικά, θα μπορούσε να κάνει αντίστοιχα η Τουρκία στη χώρα μας, για να βοηθήσει και όχι για να κατακτήσει εδάφη. Όλα αυτά ευτυχώς έχουν λήξει εδώ και δεκαετίες. Και έληξαν μετά από καταστροφές, με ουκ έστιν αριθμό θυμάτων. Δεν έχει νόημα να τα θυμίζουμε. Οι λαοί προχωρούν μπροστά με μνήμη αλλά και με λήθη. Και τώρα που ανοίγει αυτή η ευκαιρία δεν πρέπει να την χάσουμε. Θα ήταν, για παράδειγμα, ό,τι πιο χρήσιμο μια διακομματική αντιπροσωπεία της βουλής να επισκεφτεί τους σεισμόπληκτους. Να στείλουμε πρώτοι εμείς το μήνυμα σε όλους πως δεν έχουμε να χωρίσουμε τίποτα. Αντιθέτως. Πώς μπορούμε να βρούμε μόνοι μας τις απαντήσεις και, όπου αυτό δεν είναι εφικτό, να προσφύγουμε στα αρμόδια δικαστήρια.
Ο σεισμός του 1999 συνέβαλε καταλυτικά ώστε οι δύο χώρες να έρθουν πολύ κοντά. Τότε βεβαίως υπήρχε ένας εμπνευσμένος ηγέτης, ο Κώστας Σημίτης, αλλά και ένας υπουργός Εξωτερικών, ο Γιώργος Παπανδρέου, που έκαναν εξωτερική πολιτική με όρους μέλλοντος, ρεαλισμού και εξωστρέφειας και όχι για να ικανοποιούν κάποια κομματικά ακροατήρια…
Ας ελπίσουμε, λοιπόν, ότι το τραγικό συμβάν στην Τουρκία θα αποτελέσει μια χρυσή ευκαιρία για τους λαούς των δυο κρατών. Για να σταματήσει το ράλι των εξοπλισμών, για να σταματήσουν οι αερομαχίες που στοιχίζουν ζωές, για να σταματήσουν οι απειλές και οι ανιστόρητες αναφορές του προέδρου Ερντογάν. Θα την αρπάξουμε;
15°
