Για ένα ατίθασο τσουλούφι

Μα ποιος Θεός ασχολείται με τρίχες. Με τσουλούφια που ξεγλιστράν’ από τη μαντίλα. Κανένας. Ασχολούνται όμως οι άνθρωποι. Όλοι αυτοί που θέλουν να καταργήσουν το σώμα. Όλα τα Θεοκρατικά καθεστώτα. Μόνο το γυναικείο όμως. Συνέβαινε κάποτε και εδώ. Τόσα κατηχητικά και μακριές φούστες. Κι όπου συναντούσες τη μακριά φούστα, εκεί συναντούσες και τη σκληρότητα. Μαζί πήγαιναν. Όταν πρέπει να πολεμήσεις το σώμα, γίνεσαι σκληρός. Επειδή το σώμα έχει την πιο δυνατή φωνή. Το σώμα ανεβάζει και κατεβάζει κυβερνήσεις. Όταν πεινάει κι όταν θέλει να ζεσταθεί. Το σώμα επιθυμεί και γεννάει επιθυμίες. Γεννάει προδοσίες και δράματα. Ιστορίες για γέλια και για κλάματα. Προδοσίες και υστερίες. Γεννάει έρωτες και μοιχείες. Κάνει άνω κάτω τον κόσμο δηλαδή. Έναν κόσμο σωμάτων. Γι’ αυτό όλα τα αυταρχικά καθεστώτα που θέλουν να βάλουν τον κόσμο σε τάξη, ξεκινούν από το σώμα.

Οι χούντες υιοθετούν τις θρησκείες για να έχουν το δικαίωμα να ασχοληθούν κι αυτές με τρίχες. Με τεντιμπόηδες και διευθυντές σχολείων που μετρούν το μήκος της φούστας. Οι στρατοί, ούτε αυτοί θέλουν τις τρίχες. Μόνο οι δημοκρατίες είναι ανεκτικές απέναντι στο σώμα. Το εξυμνούν και το εκπαιδεύουν. Μέσα κι έξω. Βλέπε αρχαία Ελλάδα. «Νους υγιής εν σώματι υγιεί». Ακόμα κι εκεί όμως οι γυναίκες ήταν άφαντες, ήταν στο σπίτι. Ακόμα κι αυτή η λαμπρή δημοκρατία είχε τις γυναίκες περιορισμένες. Γέννησε βέβαια Ασπασίες. Όμως ένας κούκος δεν φέρνει την Άνοιξη. Η άνοιξη έρχεται μέσα από τη μαζικότητα.

Στις δημοκρατικές μας κοινωνίες χρειάστηκαν σουφραζέτες. Χρειάστηκαν γυναίκες που χλευάστηκαν και δάρθηκαν. Πριν από αυτές, άλλες γυναίκες κάηκαν στην πυρά επειδή θρησκευτικοί ηγέτες τις ονόμασαν μάγισσες και τα κράτη δεν αντιδρούσαν. Γυναίκες τιμωρήθηκαν μέσα στους αιώνες για το μοναδικό τους έγκλημα: του να είναι γυναίκες. Γυναίκες αναγκάστηκαν στην ανυπαρξία, υπήρξαν προϊόν απλής μεταβίβασης καθώς παραχωρήθηκαν από τον πατέρα στον σύζυγο, άλλες αγοράστηκαν μαζί με τη με τη μεγάλη τους προίκα, άλλες πουλήθηκαν για τη μεγάλη ομορφιά τους για να φέρουν χρήματα στην οικογένεια, άλλες αναθεματίστηκαν σαν βάρος από μεγάλους αδερφούς που έπρεπε να τις προικίσουν.

Έπρεπε να μεσολαβήσουν πόλεμοι και καταστροφές στην Ευρώπη, πρώτος και δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος, να χρειαστούν εργατικά χέρια στα εργοστάσια σε μια αποδεκατισμένη από ανδρικό πληθυσμό Ευρώπη, για να βρεθούν οι γυναίκες εργάτριες στα εργοστάσια και να αποκτήσουν εισόδημα και προσωπική φωνή. Η γυναικεία χειραφέτηση στην Ευρώπη είναι πολύ πρόσφατο φαινόμενο και καλό είναι να μην το ξεχνάμε.

Οι γυναίκες της Τεχεράνης, εκεί όπου πριν λίγες μέρες η Μαχσά Αμινί ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου επειδή μια τούφα ξέφευγε από το χιτζάπ της, μέχρι το 1980 έφτιαχναν στα κομμωτήρια τα μαλλιά τους, φορούσαν τα τζιν τους και πήγαιναν στα πανεπιστήμια. Θα φτάσει η μέρα που το κομμωτήριο στις χώρες αυτές θα είναι επανασταστική πράξη. Σήμερα καίνε τα χιτζάπ τους, ανεμίζουν τα μαλλιά τους πάνω σε καπό αυτοκινήτων, ουρλιάζουν την οργή τους. Μα πώς να παρηγορηθείς για αυτόν τον θάνατο που τον προκάλεσε ένα ατίθασο τσουλούφι. Δεν παρηγορείσαι, κυρίως επειδή βλέπεις τη λογική τους: Ένα ατίθασο τσουλούφι κρύβει ένα ατίθασο μυαλό. Αυτό κυνηγάνε στην πραγματικότητα. Κάθε τσουλούφι που ξεφεύγει από τη μαντίλα είναι μια σπίθα επιθυμίας που, άμα την αφήσουν ελεύθερη, θα της αρέσει και θα γλυκαθεί. Και θα έρθει και η επόμενη επιθυμία αμέσως μετά και θα βγει κι εκείνη έξω στον ήλιο να λιαστεί. Κι εκείνοι επιθυμούν μαντίλες και σάβανα για τις γυναικείες ζωές. Εκείνοι επιθυμούν έναν εν ζωή ενταφιασμό για κάθε γυναίκα. Έναν σταδιακό αφανισμό που θα έρθει με τα χρόνια. Η κάθε γενιά να εκπαιδεύει την επόμενη στην στέρηση του εαυτού. Όπως γινόταν κι εδώ κάποτε. Γενιές ολόκληρες έσβησαν κάτω από το «είναι ντροπή». Επειδή το «είναι ντροπή» μπορεί να είναι και λίγο χειρότερο από το «απαγορεύεται». Το «απαγορεύεται» γεννά επανάσταση. Το «είναι ντροπή» κυλά μαζί με το αίμα και σε αδρανοποιεί. Αρκεί αυτό που στην αρχή είναι επανάσταση να μη γίνει μια νέα μορφή υποδούλωσης, όπως έγινε σήμερα ο υπερβολικός καλλωπισμός στην απελευθερωμένη μας Δύση, με αποκορύφωμα αυτά τα πέντε πόντους ψεύτικα νύχια, που στην πραγματικότητα στερούν από τις γυναίκες ένα μέρος του σώματός τους, τα χέρια τους, αυτά τα χέρια με τα οποία ξεκίνησαν την επανάστασή τους, στα εργοστάσια της μεταπολεμικής εποχής.