Κοσμος

«Μια τελευταία βόλτα»: Το γράμμα που συγκλονίζει το Facebook

Ένας αστυνομικός αποχαιρετά το σκύλο συνάδελφό του

30.01.2014, 18:01
Newsroom
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Βιβλιο Vidcast Writers Voice | Ηλίας Μαγκλίνης: Από το Άουσβιτς μέχρι τον Εμφύλιο

Στέφανος Δάνδολος

Διονύσης Σαββόπουλος: Ο Νιόνιος μέσα από τις συνεντεύξεις του στην Athens Voice και το μοναδικό έργο του τραγουδοποιού που άλλαξε το μουσικό τοπίο στην Ελλάδα.

Μουσικη Ένας χρόνος χωρίς τον Διονύση Σαββόπουλο - Ο Νιόνιος όπως μας μίλησε και μας τραγούδησε

A.V. Team

Life in Athens Η νέα τοιχογραφία στη Σταδίου που φέρνει χρώμα στην καρδιά της Αθήνας

Κατερίνα Καμπόσου

Το γράμμα του αστυνομικού Κρίστοφερ Κόσκια έχει προκαλέσει αμέτρητα σχόλια στο διαδίκτυο. Δεν είναι πρωτοφανές ένας αστυνομικός να αγαπάει σκύλο της υπηρεσίας που είναι υπ’ ευθύνη του. Εύλογα αναπτύσσεται μια πολύ ιδιαίτερη και λόγω της συνεργασίας υπό δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες.

Όμως ο επικήδειος του Κόσκια (τμήμα Κ9 στην αστυνομία της Μασαχουσέτης) είναι γεμάτος αγάπη, μνήμες, ευγνωμοσύνη και τις συγκινητικές τελευταίες κοινές στιγμές τους, πριν την ευθανασία του λυκόσκυλου Κ9 με το όνομα Ντάντε.

Διαβάστε μερικά αποσπάσματα από το γράμμα:

«Ήταν μια κρύα και χιονισμένη μέρα και αφού η εκπαίδευση ακυρώθηκε είχα μείνει με το δίλημμα αν πρέπει να βάλω "για ύπνο" τον συνεργάτη μου για εννέα χρόνια»

«Ο Ντάντε ήταν υπέροχος σκύλος. Κάθε πρωί όταν πήγαινα στο σπιτάκι του, με αγκάλιαζε από τη μέση και γεμάτος χαρά έδειχνε έτοιμος να πάμε για δουλειά»

«Στην καριέρα του κατάφερε πολλά. Μεταξύ άλλων έπιασε έναν άνθρωπο που λίγο πριν είχε δολοφονήσει τη σύντροφό του, πρόλαβε πολλές ληστείες ενώ βρήκε εκατοντάδες κιλά ναρκωτικών».

«Μια μέρα έπεσε πάνω μου σαν βράχος. Αργότερα καταλάβαμε ότι αντιμετώπιζε ένα μη θεραπεύσιμο αναπνευστικό νόσημα.»

«Γυρνούσα οκτώ ώρες με το αυτοκίνητο και τον Ντάντε δίπλα μου -πάντα σε εγρήγορση- για να πάρω την απόφαση (ευθανασία)».

«Τώρα κάθομαι σε ένα πάρκινγκ και με δάκρυα στα μάτια γράφω αυτόν τον επικήδειο. Δεν είμαι ούτε 2 χλμ. από το τέλος της κοινής μου διαδρομής με τον Ντάντε και τον νιώθω διαρκώς δίπλα μου. Κάθε νέα παράγραφος που γράφω για αυτόν μου προκαλεί κλάματα».