Σαράντα πέντε χρόνια μετά, κανείς δεν τους έχει ξεχάσει, γράφει ο Γιώργος Διακογιάννης για την τραγωδία στη «Θύρα 7»
Ήταν απόγευμα της 8ης Φεβρουαρίου 1981… Ο Ολυμπιακός σ΄ ένα κατάμεστο «Γεώργιος Καραϊσκάκης», πραγματοποιεί μία από τις καλύτερες εμφανίσεις στην Ιστορία του και συντρίβει την ΑΕΚ με 6-0.
Ακόμη και ο Νίκος Βαμβακούλας, ο οποίος καθιερώθηκε από τον αείμνηστο Τόζα Βεσελίνοβιτς στην θέση του αριστερού μπακ, έβαλε γκολ και μάλιστα το καλύτερο του αγώνα, καθώς πήρε την μπάλα λίγο έξω από την περιοχή των «ερυθρόλευκων» και αφού πέρασε όποιον παίκτη της ΑΕΚ βρήκε μπροστά του, «έγραψε» το 5-0, για να ολοκληρώσει -λίγο αργότερα- τον θρίαμβο του Ολυμπιακού, ο Μάικ Γαλάκος.
Όπως μεταδίδει στο σχετικό αφιέρωμα το ΑΠΕ-ΜΠΕ με υπογραφή Γιώργου Διακογιάννη, τίποτε δεν προμήνυε την τραγωδία. Με το σφύριγμα της λήξης, οι φανατικοί οπαδοί του Ολυμπιακού, που είχαν τον δικό τους χώρο στην Θύρα 7, θέλουν να βγουν έξω από το γήπεδο για να συνεχίσουν το πανηγύρι, να πάνε έξω από την Θύρα 1 και τα αποδυτήρια, για να σηκώσουν στα χέρια τους ήρωές τους. Δυστυχώς όμως, τα πράγματα εξελίχθηκαν διαφορετικά…
Στην προσπάθεια τους να περάσουν την καγκελόπορτα της Θύρας 7, οι πρώτοι που κατάφεραν να φθάσουν εκεί, στριμώχτηκαν χωρίς να βρίσκουν διέξοδο. Αυτοί που ακολουθούσαν έπεσαν πάνω στους πρώτους και μετά έρχονταν κι΄ άλλοι, κι΄ άλλοι… Η συνέχεια είναι γνωστή και συνάμα τραγική. Δεκαεννέα φίλαθλοι του Ολυμπιακού, στο άνθος της ηλικίας τους, χάνουν επί τόπου την ζωή τους. Οι περισσότεροι βρήκαν τραγικό θάνατο από ασφυξία. Ακόμη ένας, ξεψύχησε τις επόμενες ημέρες στο νοσοκομείο, όπου είχε διακομισθεί με τους δεκάδες τραυματίες, ενώ μερικούς μήνες αργότερα, εξέπνευσε ακόμη ένας τραυματίας, ο οποίος είχε πέσει σε κώμα.
Το έκτακτο δελτίο ειδήσεων της ΕΡΤ μετά την τραγωδία της «Θύρας 7»:
Ποιος φταίει, δεν θα μάθει κανείς και ποτέ. Κάποιοι υποστήριξαν, ότι η καγκελόπορτα ήταν μισάνοιχτη. Άλλοι είπαν, πως οι πρώτοι εγκλωβίστηκαν, κάποιοι απ΄ αυτούς έπεσαν κάτω κι έγινε το κακό. Αν και οι ευθύνες θα έπρεπε να αποδοθούν -εφόσον υπήρξαν- σημασία έχει ότι χάθηκαν 21 άνθρωποι. Και χάθηκαν για την αγαπημένη τους ομάδα, απλά επειδή θέλησαν να πανηγυρίσουν μία σπουδαία νίκη. Μία νίκη δικιά τους, που επιτεύχθηκε μέσα από την Ιδέα που πρέσβευαν σ΄ εκείνα τα πρώτα χρόνια της συνειδητοποίησης τους.
Σαράντα πέντε χρόνια μετά, κανείς δεν τους έχει ξεχάσει και αυτό είναι το μόνο παρήγορο. Ίσως από εκεί που βρίσκονται, να βλέπουν το ετήσιο μνημόσυνο, μπροστά από την καγκελόπορτα, περιμένοντας το επόμενο παιχνίδι του «Θρύλου»…
Είναι μία από τις κορυφαίες Ελληνίδες αθλήτριες της χιονοδρομίας δρόμων αντοχής και ανήκει στη νέα γενιά που εκπροσωπεί τη χώρα σε κορυφαίες διεθνείς διοργανώσεις
14°
