Εθνική Ελλάδος: Η κληρονομιά του Καραγκούνη και του Κατσουράνη

Δεν ξέρω αν διαβάσατε Σιόβα. Λίγο μετά το 2-1 με της Εθνικής με το Κόσοβο κι αφού μπήκε αλλαγή κι έβαλε στο δεύτερο γκολ έκανε την... υποδειξούλα του: «Και ο Σβάρνας που έχει μέλλον, αν έχει δίπλα του τον Μανωλά, θα είναι καλύτερα για τον ίδιο». Λίγες ώρες μετά αναγκάστηκε να κάνει τη διευκρινιστική του: μας ενημέρωσε ότι δεν προσπάθησε να κάνει παρέμβαση όπως όλοι καταλάβαμε, αλλά είπε την άποψη του. Τα γνωστά πολιτικάντικα...

Η συνήθεια των ποδοσφαιριστών να χώνονται με τον άλφα ή βήτα τρόπο στη δουλειά του προπονητή είναι παλιά. Από τότε που έφυγε ο Ρεχάγκελ, ο Καραγκούνης με τον Κατσουράνη ανέλαβαν ρόλο αφεντικού με σκοπό να συνεχίσουν να έχουν οι ίδιοι πρώτο ρόλο και να καταρρίψουν κάποια ρεκόρ συμμετοχών που είχαν  βάλει στο μάτι. Μάλιστα η εντύπωση που δόθηκε τότε είναι ότι οι ίδιοι επέβαλαν τον Φερνάντο Σάντος ως διάδοχη κατάσταση, μια επιλογή που τελικά τούς βγήκε, αφού φτάσαμε μέχρι τους 16 του Μουντιάλ, της Βραζιλίας, το 2014. Παράλληλα από τις αναμφισβήτητα μεγάλες επιτυχίες, όμως, έγιναν η αιτία να εγκαταλείψουν την ομάδα ο Αμανατίδης, ο Γκέκας και ο Κυργιάκος.

Η παράδοση δεν έσβησε με την αποχώρηση των δύο «Κ». Πριν λίγους μήνες, ο Παπασταθόπουλος βγήκε μπροστά έχοντας πίσω του τον Μανωλά, και έδιωξε τον Άγγελο Αναστασιάδη όταν κατάλαβε ότι η Εθνική ομάδα διαλυόταν μέρα τη μέρα και γινόταν ανυπόληπτη. Η κίνηση ήταν σωστή, αλλά τακτικά αδικαιολόγητη. Ο Φαντ Σιπ που ήρθε μετά, δεν εκτίμησε την πρωτοβουλία τους και τούς άφησε έξω από τις επιλογές του. Η Εθνική έφτασε στο σημείο να έχει εκτός ένα από τα ακριβότερα δίδυμα κεντρικών αμυντικών στην Ευρώπη μόνο και μόνο επειδή στο νέο κόουτς δεν άρεσε η παρέμβασή τους στο θέμα με τον προηγούμενο -ανεξάρτητα από το αν είχαν δίκιο ή όχι. Λογικά σκέφτηκε, ότι «αφού το έκαναν σ εκείνον, πιθανότατα θα το επαναλάβουν και σ εμένα». Τον ίδιο δρόμο προφανώς θα ακολουθήσει και με τον Σιόβα. Δεν γίνεται ένας παίκτης να «καίει» συμπαίκτη του με δημόσια δήλωση ακόμη κι αν αυτός είναι ο Σβάρνας, μόνο και μόνο για να προμοτάρει τον κολλητό (και κουμπάρο του;) Κώστα Μανωλά. «Φάουλ» που σηκώνει κόκκινη κάρτα.

Έχουμε να κάνουμε, λοιπόν, με μια νοοτροπία που έχει ριζώσει και δύσκολα κόβεται. Ο νέος ομοσπονδιακός μας θέλει να την εξαφανίσει, σβήνοντας τα "καπετανάτα" και αφήνοντας στους ποδοσφαιριστές τον  ρόλο που πραγματικά πρέπει να έχουν. Όμως, σ αυτό θα πρέπει να τον βοηθήσουν τα αποτελέσματα. Η Εθνική μας σε τούτο το στάδιο εμφανίστηκε χειρότερη απ ό,τι στις πρώτες μέρες του Ολλανδού. Έχει τις δικαιολογίες της, αλλά δεν συντήρησε την αρχική αισιοδοξία.

Όπως και νάχει, ο σημερινός προπονητής παρέλαβε ένα σκορποχώρι και έφτιαξε σε χρόνο dt ένα σύνολο που δίνει ελπίδες για το μέλλον χωρίς να υπολογίσει ονόματα αλλά παίρνοντας υπόψη συμπεριφορές μαζί με την αγωνιστική κατάσταση του καθενός. Ήδη η ομάδα του μετράει τέσσερις νίκες και μια ισοπαλία σε πέντε ματς. Δεν έπεσε πάνω σε κάποιο μεγάλο όνομα αλλά από την άλλη σταμάτησε να χάνει από τα Νησιά Φερόε και το Λιχτενστάιν. Το προηγούμενο του Ρεχάγκελ μάς έχει δείξει ότι ακόμη κι αν αναγκάζεσαι να αφήσεις έξω τον Γεωργάτο ή τον Ζήκο εκείνων των εποχών έρχεται η στιγμή που θα δικαιωθείς αρκεί να επιμένεις και να μην ακούς τον ένα και τον άλλο. Ο μεγαλύτερος εχθρός σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η ελληνική νοοτροπία, που κάθεται πάντα στις εντυπώσεις της στιγμής, στο καλό ή κακό αποτέλεσμα, χωρίς να μπαίνει στην ουσία των πραγμάτων. Κανείς π.χ. δεν αναρωτήθηκε γιατί ο Σβάρνας, για τον οποίο γίνεται ο λόγος, εμφανίστηκε πολύ πιο συγκροτημένος και αξιόπιστος απ ό,τι στα παιχνίδια του με την ΑΕΚ ή δεν αναζήτησε την αιτία που ο Μπακασέτας «πετάει» πλέον στην Τουρκία κι ο Λαμπρόπουλος βγάζει μια εντυπωσιακά  καλύτερη εικόνα όταν φοράει τη γαλάζια φανέλα παρά την κίτρινη. Επίσης η Εθνική μας στο 0-0 με την Σλοβενία έπαιξε καλύτερα απ ό,τι στο 2-1 με το Κόσοβο, μα τα μπράβο τα πήρε μόνο στον αγώνα που νίκησε. «Λεπτομέρειες» που ελάχιστοι αντιλαμβάνονται...