Κανένας δεν ακούει τον Μαραγκό

Το ελληνικό ποδόσφαιρο παραμένει πάνω από μισό αιώνα βουτηγμένο στο μίσος που ξεκινά από την τυφλή αντιπαλότητα. Μια κατάσταση που ξεκίνησε από τους προέδρους -  μεγαλοεπιχειρηματίες, πέρασε στους οπαδούς και με τη βοήθεια πολλών δημοσιογράφων επιβλήθηκε. Σήμερα είναι καθεστώς.

Πλέον, οι περισσότεροι παραμένουν ανεκπαίδευτοι στη διαχείριση της ήττας. Κυρίως οι νεότεροι. Κανείς δεν δέχεται την αξία της αποτυχίας ως διδακτικό εφαλτήριο για ένα νέο, περισσότερο ώριμο ξεκίνημα που μπορεί να οδηγήσει με πιο στέρεα βήματα στη νίκη και στην επιτυχία. Πολλοί προτιμούν να πετάξουν στα σκουπίδια την αξιοπρέπεια, τις αρχές τους, το fair play και όλες τις αξίες τους προκειμένου να βγουν νικητές στο τέλος. Παίρνουν στο χέρι όσα όπλα διαθέτουν, παραμερίζουν την ανθρωπιά τους, σε μερικές περιπτώσεις αρνούνται και τον εαυτό τους ή πατούν επί πτωμάτων για να φτάσουν εκεί που θέλουν, τσαλαπατώντας τον αδύναμο. Όσοι δεν θέλουν να γίνουν αδίστακτοι περνούν αυτόματα στην πλευρά των χαμένων. Χωρίς ελπίδα. Αυτό είναι το ποδόσφαιρό μας σήμερα, δίνοντας το στίγμα και της κοινωνίας μέσα στην οποία υπάρχει και λειτουργεί.

Πριν από λίγες ώρες ο Σπύρος Μαραγκός, παλιότερα ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου, του Παναθηναϊκού και του ΠΑΟΚ ανέβασε το γνωστό ποστ με αφορμή μια «σπάνια και οδυνηρή εκφυλιστική νόσο», που τον ταλαιπωρεί. Ανάμεσα στα πολλά που γράφει, ξεχωρίζει η αναφορά στον κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου έτσι όπως έχει καταντήσει σήμερα. Και να το έχετε ήδη διαβάστε, ρίξτε του μια επανάληψη:

«Τέλος θα ήθελα να απευθυνθώ στους οπαδούς, όποιο χρώμα φανέλας κι αν υποστηρίζουν. Όταν πάτε στο γήπεδο για να δείτε την αγαπημένη σας ομάδα, πολλές φορές βρίζετε με ακατονόμαστες εκφράσεις και εκτοξεύετε ασύλληπτες κατάρες σε εμάς τους αθλητές και προπονητές. Σκεφτείτε πως κι εμείς είμαστε απλοί και ευάλωτοι άνθρωποι όπως όλοι. Έχουμε οικογένεια, παιδιά, σύζυγο, γονείς και δεν αξίζουμε όλο αυτό τον οχετό λάσπης που μας εκτοξεύετε. Κάνουμε ένα επάγγελμα που έχει ημερομηνία λήξης και μάλιστα άγνωστη και πολλές φορές σύντομη. Μοιραζόμαστε μαζί σας τα όνειρα και την αγάπη σας για την ομάδα, και δεν αξίζουμε τέτοιες συμπεριφορές. Έχω δει πολλές φορές που συμβαίνει κάτι τραγικό σε κάποιον, να δηλώνετε τη στήριξή σας και να λέτε "εδώ δεν χωρούν οπαδικά". Θα ήθελα να σας πω, πως αυτού του είδους τα "οπαδικά" δεν χωρούν γενικότερα στην ανθρώπινη συμπεριφορά. Αυτός ο αγώνας είναι ο πιο δύσκολος της ζωής μου όλης, ο πιο σημαντικός. Και θέλω να πω σε όλους, πως όπως σε κάθε αγώνα που έχω δώσει, δεν σκέφτομαι κανένα άλλο αποτέλεσμα εκτός από τη νίκη...».

Φωνή βοώντος... Ολοι συγκινούνται για τρία - τέσσερα λεπτά, λένε «μπράβο» στον όποιο Μαραγκό, κάνουν ένα like στο κείμενο και... συνεχίζουν χωρίς να πάρουν το παραμικρό μάθημα. Τους νικάει η ανάγκη να βλέπουν νικήτρια την ομάδα τους και τον πρόεδρό της νομίζοντας ότι ψηλώνουν μέσα απ αυτή. Θα το λέγαμε και τραγικό...