Είδαν (επιτέλους) μπάλα και δεν το κατάλαβαν

Το 2-2 της ΑΕΚ με τον ΠΑΟΚ ήταν ένα ντέρμπι απόλυτα διδακτικό. Μας έδωσε ένα σωρό ερεθίσματα για να καταλάβουμε πόσο πίσω βρισκόμαστε ως ποδόσφαιρο και πόσα έτη φωτός απόσταση χρειάζεται να διανύσουμε για να φτάσουμε εκεί που παίζεται η κανονική μπάλα μήπως και νοιώσουμε κάπως «πολιτισμένοι».

Στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας έγινε ένα πραγματικά μεγάλο παιχνίδι από εκείνα που έχουμε ξεχάσει να βλέπουμε στην Ελλάδα. Πάθος, δύναμη, δίψα για νίκη, φάσεις, γκολ, αμφισβητούμενα. Και κόσμος! Πολύς κόσμος... Σχεδόν γεμάτο ένα γήπεδο που δεν γεμίζει πλέον με τίποτα. Η ατμόσφαιρα εξαιρετική. Οι θεατές ρουφούσαν την κάθε στιγμή. Εφυγαν γεμάτοι παρότι δεν νίκησε η ομάδα τους. Κι εμείς που καθόμαστε και βλέπαμε από την τηλεόραση δεν μπορούσαμε να ξεκολλήσουμε.

Η γελοιότητα ξεκίνησε με τη λήξη. Και οι δύο ομάδες βγήκαν... αδικημένες από τη διαιτησία. Η κάθε μία, με τα παπαγαλάκια της, μιλούσε για την δική της «σφαγή». Διαβάζεις τα non papers και πιστεύεις ότι κανείς από τους ανθρώπους της δεν είδε το ματς. Το θέαμα, το πάθος, οι μεγάλες στιγμές πέρασαν από μπροστά τους απαρατήρητα! Τα μάτια τους και κυρίως το μυαλό τους βρίσκονταν κολλημένα στον Ελβετό διαιτητή. Τι σφύριξε και κυρίως πώς και γιατί. Το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν να νικήσουν με οποιονδήποτε τρόπο. Δεν τους άρεσαν οι αποφάσεις που βγήκαν έστω και μέσα από το VAR. Αυτοί είχαν την δική τους οπτική για τα πράγματα. Αδύνατο να ξεκολλήσουν και στα πιο οφθαλμοφανή. Ασχολούνται επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο αλλά δεν είναι σε θέση να χαρούν με όσα προσφέρει. Τους ενδιαφέρει μόνο το καλό αποτέλεσμα, μαζί με τα παιχνίδια εξουσίας που τρέφει και τα λεφτά που προσφέρει. Διαφορετικά μιζεριάζουν.  

Το καλύτερο για το τέλος. Δύο ΑΕΚάκια έβγαλαν φωτογραφία με τον τερματοφύλακα του ΠΑΟΚ, τον Πασχαλάκη. Ο πατέρας τους την ανέβασε στο Facebook με αλλοιωμένα τα πρόσωπα. Στην ζούγκλα που κινούνται και οι ίδιοι καθόλου περίεργο να την πέσουν στους μικρούς κάποιοι που θα τους αναγνωρίσουν...