Όταν συνάντησα τον Τάκη Λουκανίδη

Το Λουκανίδη, μεγάλη παιχτάρα του Παναθηναϊκού, τον είχα δει να παίζει μπάλα και τον είχα χαρεί στη Λεωφόρο τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του ΄60. Πολύ αργότερα, είδα πως είχε ένα προποτζίδικο στα Κάτω Πατήσια. Μετά τον ξανασυνάντησα στο καφενείο «Πανελλήνιο» της οδού Μαυρομιχάλη, το 2014. Τότε κουβεντιάσαμε και μού χάρισε και το βιβλίο του.

Το κείμενό του δείχνει την εξέλιξη ενός φτωχόπαιδου, ποντιακής καταγωγής, από κάποιο ξεχασμένο χωριό της Δράμας, ενός παιδιού που στην Κατοχή οι Βούλγαροι καταχτητές κρέμασαν το πατέρα του, μέχρι την Εθνική Ελλάδας, χάρη στο μοναδικό ποδοσφαιρικό του ταλέντο. Στον καιρό του είχε θεωρηθεί, μάλλον δίκαια νομίζω, "ο πιο ολοκληρωμένος Έλληνας παίχτης" όλων των εποχών, μέχρι που κρέμασε τα παπούτσια του, γιατί μπορούσε να παίξει σε κάθε θέση και σ΄όλους τους ρόλους. 

Ταυτόχρονα, το βιβλίο έχει και απίθανες ιστορίες του ΄50, του ΄60 και του ΄70, κι ακόμα πιο μετά, από την προσωπική του ζωή μέχρι τον Παναθηναϊκό κι από τον αδόκητο θάνατο του γιου του, του Γιώργου, μέχρι τις επιχειρηματικές του προσπάθειες. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός δεν απολείπουνε. Υπάρχουν επίσης και πολλές φωτογραφίες.

Του είχα ζητήσει συνέντευξη για την εφημερίδα,  δεν ήθελε. «Γράψε ό,τι θες», μου ΄λεγε. Δυστυχώς, καθυστέρησα λιγάκι.

Τώρα, με αφορμή το θάνατό του, δημοσιεύω:

• Δυο αποσπάσματα από το σπονδυλωτό μου ποίημα «Ό,τι γράφω είναι γεμάτο καφενεία», που περιλαμβάνεται στο ποιητικό βιβλίο «Εμένα μου λες» (εκδόσεις ΑΩ, Καλύβια Αττικής 2016) και αναφέρεται στη συνάντησή μου με το Λουκανίδη στο «Πανελλήνιο»
• Μια φωτογραφία του ποδοσφαιριστή (δεξιά) με το συνάδελφό του κ. Θ. Παπάζογλου, που την τράβηξα σε κείνη τη συνάντηση
• Φωτογραφίες από το αυτοβιογραφικό βιβλίο του, που μου το χάρισε με αφιέρωση ο ίδιος ο Λουκανίδης.

Ό,τι γράφω είναι γεμάτο καφενεία

IX

Αίφνης το «Πανελλήνιο», στέκι μου σταθερό-

(Δε στο ΄μαθα ρε Διονύση, πήγες και πέθανες νωρίς) .

«Προέκταση του γραφείου μου»,

Πολύ σωστά μου το ΄λεγες, γαλαζομάτα μου,

–Α ρε Νίκο, α ρε Γιάννη, γίγαντες της Μαυρομιχάλη–

Με το πεσοïκό πατάρι του, απερίγραπτα μοναδικό

Είμαι ο μόνος που το εγκαινιάζει ολοένα

Παίρνοντας συνεντεύξεις (και δίνοντας για μια φορά:

Γεια σου βρε Κατερίνα, γεια σου Πέννυ)

Και κάποτε το γέμισα με κόσμο εγώ, στα «Σινεμά» μου                                

X

Αυτό είναι το «μέγα πανελλήνιον».

Μόνο εδώ θα ΄τανε δυνατό να δω το Λουκανίδη

Τον Τάκη Λουκανίδη ντε, τον παιχταρά,

Μου ΄δωσε το βιβλίο του με αφιέρωση

Μες στα τριφύλλια, Λεωφόρους και κασκόλ

Ο μέγας Δραμινός, ο λεβεντόγερος.

Μόνο εδώ μπορούσε να μου δώσει ο Αντρέας Οικονόμου

Τη δική του «Λεωφόρο ηρώων»- ο νέος μάγκας. 

Σημειώσεις

Διονύση: Δ. Μενίδης, ποιητής.  Το βιβλίο είναι αφιερωμένο στη μνήμη του

Νίκο, Γιάννη: Ο Νίκος Αργυρόπουλος κι ο Γιάννης Κοτσώνης «τρέχουν» το «Πανελλήνιον»

πεσοϊκό: Ο Πορτογάλος ποιητής Φ. Πεσόα παρουσιάζει έναν κύριο ετερώνυμό του, τον Μπερνάρντο Σοάρες, να τρώει πάντα σε κάποιο πατάρι εστιατορίου της Λισαβόνας («Το βιβλίο της ανησυχίας»)

Κατερίνα, Πέννυ: Η Κατερίνα Σχινά εμπνεύστηκε και η Πέννυ Παναγιωτοπούλου σκηνοθέτησε τηλεοπτική εκπομπή σχετική με τα βιβλία μου, η οποία γυρίστηκε στο καφενείο αυτό

«Σινεμά»: Το διαδικτυακό βιβλίο μου «Τα σινεμά της Αθήνας. Ιστορίες του αστικού τοπίου 1896 – 2013» το παρουσίασα στο καφενείο αυτό τον Οκτώβρη του 2013

μέγα πανελλήνιον: Από το ποίημα «Εις το επίνειον» του Κ. Π. Καβάφη

Λεωφόρος: Το γήπεδο του Παναθηναϊκού, στη λεωφόρο Αλεξάντρας

Τάκης Λουκανίδης: Το βιβλίο του «Εγώ, ο Τάκης Λουκανίδης» βγήκε το 2004

«Λεωφόρος ηρώων»: «Λεωφόρος ηρώων. Η Ιστορία του Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου στα χρόνια του πολέμου και της Κατοχής (1940-1944)». Βιβλίο του Αντρέα  Οικονόμου, που  βγήκε το 2014.

d.fyssas@gmail.com