Δυστοπία: Είναι το νέο τηλεοπτικό trend;

Ένα από τα λογοτεχνικά είδη που αγαπήθηκαν ιδιαίτερα τις τελευταίες δεκαετίες είναι η επιστημονική φαντασία. Κι αν, σε πρώτη φάση, το δύσκολα οριζόμενο αυτό ιδίωμα προσπαθούσε να προσφέρει λογικοφανείς προβολές της ζωής του παρόντος στο μέλλον, στο πέρασμα του χρόνου μετατρεπόταν όλο και περισσότερο σε «φαντασία», που παρουσιαζόταν όλο και λιγότερο «επιστημονική». Η αρχική ουτοπία που αποτελούσε το περιβάλλον αυτής της ιδιόμορφης φαντασίας έγινε μέσα σε μερικά χρόνια δυστοπία, καθώς οι φανταστικοί κόσμοι περιγράφονταν όλο και συχνότερα ως σκοτεινοί και τρομακτικοί.

Δυστοπία: «Καλά που δεν πάθαμε τίποτα»...
Αν ο Παράδεισος έχει την πλάκα του, έχει και η Κόλαση τη δική της. Και μάλιστα η Κόλαση έχει μεγαλύτερο suspense. Έτσι, αν ένα φτωχό αγόρι που γίνεται πλούσιο ή ένα κορίτσι από τα βάθη του βούρκου που μπαίνει στα σαλόνια της υψηλής κοινωνίας κερδίζουν έναν φωτεινό παράδεισο σε εκατοντάδες αμερικάνικες κομεντί με μεγάλη επιτυχία, γιατί η Κόλαση του Κόσμου-μετά-την-καταστροφή να αποτύχει εμπορικά;

Επιπλέον, αν το βιβλίο που διαβάζω, η ταινία που βλέπω ή η σειρά που παρακολουθώ περιγράφει τη δική μου πραγματικότητα, συχνά με υποχρεώνει να σκεφτώ, ακόμη και να δράσω απέναντι στην κατάστασή μου. Αν περιγράφει όμως έναν μελλοντικό κόσμο, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με τον δικό μου, δεν υπάρχει κανένα πεδίο σκέψης ή δράσης. Άρα, μπορώ να απολαύσω απερίσπαστος. Άσε που μπροστά σ’ αυτά που τραβάνε οι χαρακτήρες των δυστοπικών σειρών, η δική μου κατάσταση, όποια κι αν είναι, μοιάζει διαχειρίσιμη, αν όχι τέλεια.

America
H Αμερική είναι η πατρίδα τόσο του Παραδείσου όσο και της Κόλασης, τόσο της κομεντί όσο και της δυστοπίας, ιδίως στις ταινίες και τις σειρές. Να όμως που σήμερα μιλάμε εδώ για δύο δυστοπικές σειρές που προβλήθηκαν (και συνεχίζονται) στο Netflix, από τις οποίες η πρώτη έρχεται από τη Βραζιλία και η δεύτερη από τη Δανία. Μιλούν μάλιστα τη γλώσσα των χωρών στις οποίες παρήχθησαν. Ενδιαφέρον, ε;

3% (Βραζιλία)
Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον, τα εικοσάχρονα παιδιά μιας εξαθλιωμένης παραγκούπολης συγκεντρώνονται σε ένα υπερμοντέρνο κτίριο για να αντιμετωπίσουν μια σειρά από δοκιμασίες, με στόχο να οδηγηθούν σ’ έναν παραδεισένιο τόπο που λέγεται Υπεράκτια Χώρα. Από αυτούς, μόνο το 3% θα τα καταφέρει. Οι υπόλοιποι θα επιστρέψουν στο χάος της παραγκούπολης. Το πρόβλημα είναι ότι οι πιο πολλοί έχουν ποντάρει τα πάντα στο να περάσουν τη Διαδικασία.

Τρεις σεζόν μέχρι τώρα, με την πρώτη εκπληκτική, με τη δεύτερη πολύ καλή, αλλά την τρίτη σε ελεύθερη πτώση. Το κεντρικό story μοιάζει να εξαντλείται και τα sub-plots προσπαθούν να το αντικαταστήσουν. Το εγχείρημα σώζεται την τελευταία στιγμή – χάριν και στην οικειότητα που δημιουργεί το cast. 

Σύντομα έρχεται η τέταρτη και τελευταία σεζόν.

Δημιουργός: Pedro Aguilera

Ηθοποιοί: Bianca Comparato, Vaneza Oliveira, Rodolfo Valente 

The Rain (Δανία)
Ένας ιδιαίτερα επιθετικός ιός σκοτώνει μέσω της βροχής κάθε ζωντανό οργανισμό στη Σκανδιναβία. Δύο αδέρφια, δύο μικρά παιδιά, η Σιμόνε και ο Ράσμους αποχωρίζονται τον επιστήμονα πατέρα τους και ζουν για έξι χρόνια σ’ ένα καταφύγιο. Όταν αναγκάζονται να βγουν, συναντούν άλλους επιζώντες και αγωνίζονται να βρουν τη θέση τους σ’ έναν δύσκολο και παράλογο κόσμο, στον οποίο ο πατέρας τους είναι από τους πρωταγωνιστές.

Δύο σεζόν μέχρι τώρα, με την πρώτη εξαιρετική και με τη δεύτερη να προσφεύγει σε όλο και πιο παράδοξες λύσεις για ερωτήματα που η ίδια θέτει. Δεν λείπουν κάποια ψήγματα αισθητικής εφηβικών σειρών αλλά ακόμη κι αυτό λειτουργεί σε σημεία.

Η τρίτη σεζόν που έρχεται, θα είναι κι η τελευταία.

Δημιουργοί: Jannik Tai Mosholt, Christian Potalivo, Esben Toft Jacobsen

Ηθοποιοί: Alba August, Lucas Lynggaard Tønnesen, Mikkel Boe Følsgaard 

Η οικονομία των τηλεοπτικών σειρών, ακόμη και των πολύ καλών, δεν μοιάζει μ’ εκείνη που μπορεί να έχει μια ταινία ή ένα μυθιστόρημα. Περισσότερο θυμίζει τα κείμενα που δημοσίευαν σε συνέχειες ακόμη και μεγάλοι συγγραφείς, όπως ο Henry James, ο Αλέξανδρος Δουμάς ή ο Γιάννης Μαρής. Αναπόφευκτα, υπάρχουν σημεία που η αφήγηση, οπτική ή λογοτεχνική, θα κάνει κοιλιά. Πόσο μάλλον, όταν ένας κύκλος συνεργασίας ολοκληρώνεται χωρίς να είναι βέβαιο ότι θα ξεκινήσει ο επόμενος. Έτσι, ας είμαστε προετοιμασμένοι για flops, ακόμη κι εκεί που οι οιωνοί ήταν άριστοι.

Έχοντας παρακολουθήσει αρκετές δυστοπικές σειρές στο Netflix, μοιάζει να έρχεται καταπάνω μου όλο το trailerομάνι για αντίστοιχες συγκινήσεις. Δεν χάνω trailer ούτε γι’ αστείο. Στον επόμενο τόνο, θα διαλέξω τη σατανικότερη σύλληψη και θα στείλω report.