Ελένη Χελιώτη

Τίποτα δεν μένει αναλλοίωτο. Μια πόλη αλλάζει όπως ένας άνθρωπος, ίσως και πιο έντονα ακόμα, αλλά αργά

Δεν μπορούσα να δω τα χείλη του να κινούνται. Η μάσκα όμως μου επέτρεψε να εστιάσω στα μάτια του...

Εάν όμως δεν έχεις δει το Βόρειο Σέλλας μια φορά στη ζωή σου πριν πεθάνεις, τι σόι ζωή έζησες;

Χωρίς να μπορώ να το δικαιολογήσω, ενώ κοιτάω γύρω μου, αισθάνομαι την ατμόσφαιρα ευχάριστα ελαφριά και ξέγνοιαστη

Δεν πουλάνε πουθενά χρόνο. Μόνοι μας τον δημιουργούμε. Μόνοι μας τον σκοτώνουμε. Μόνοι μας πρέπει να βρούμε τον τρόπο να τον ζήσουμε.

Ο πιο μεγάλος φόβος του κορωνοϊού είναι ότι στην πραγματικότητα κανείς δεν γνωρίζει πότε θα τελειώσει όλο αυτό και πώς θα είμαστε μετά.

Γιατί επέτρεψες στον εαυτό σου να φτάσει ως εδώ; Γιατί εκείνος φαίνεται να προσπαθεί και εσύ όχι; Ή ήσουν πάντα έτσι;

Live your life to the fullest. Πόσο απέχουμε από αυτό;