A.V. Guest

H Πάρος εμφανίστηκε μπροστά μου έτσι, καθώς την έψαχνα, φαίνεται.

Aν δεν έχεις το κουράγιο να τη γυρίσεις και τη διάθεση να μπεις στο πνεύμα των ντόπιων, μην πας στη Νάξο

Μου μείνει αυτή η φωτογραφία με τη μαμά μου κι ένα ποίημα που με τον τρόπο του ο Γιώργος Σεφέρης τη μνημονεύει

Πέντε μανιβέλες για να γυρίσουν οι ανεμόμυλοι και με το αεράκι που θα βγάλουν θα πιω ούζο ξεροσφύρι δίπλα στο Theoxenia για ν’ απολαύσω το ηλιοβασίλεμα.

Ένα στιγμιότυπο σε ένα ταβερνάκι στην Παναγιά Kανάλα, μία από τις αγαπημένες μου παραλίες στην Κύθνο.

Στους μικρούς τόπους, στα μικροσκοπικά στίγματα, διατηρούνται ευκολότερα τα μικρά καταφύγια

Ίος, το Άμστερνταμ της Eλλάδας, το Σόχο των Kυκλάδων, το αναρχικό κρατίδιο του Aιγαίου!

H Δονούσα είναι ο παράδεισος του καταδύτη και η κόλαση του καταδότη.

Η Aντίπαρος εξελίσσεται σε αγαπημένο παραθεριστικό θέρετρο όσων δεν είναι οπαδοί του κοσμοπολίτικου τρόπου ζωής

H πιο παλιά μου ανάμνηση λοιπόν, και κάπως οδυνηρή, ήταν όταν ήμουν γύρω στα τρία, που χάθηκα σε ένα σοκάκι της Λευκάδας...