Με αφορμή την έκθεση ESOSTREFIA, μιλά για την επιστροφή στην αναλογική φωτογραφία, την ατέλεια, τη μνήμη, την τεχνητή νοημοσύνη και την ανάγκη να ξαναβρεί κανείς τον λόγο για τον οποίο ξεκίνησε να φωτογραφίζει.
- CITY GUIDE
- PODCAST
-
21°
The Original People: Η Αγγελική Μανουσάκη μοιράζεται μια προσωπική ιστορία κι ενθαρρύνει τη νέα γενιά να εκφράζει τη δημιουργικότητά της
Πολύ συχνά σκέφτομαι τη λέξη «αυθεντικός». Τι πάει να πει; Αυθόρμητος; Πρωτότυπος; Δημιουργικός; Αξίζει να είσαι αυθεντικός, να μη φοβάσαι, να αγαπάς τον εαυτό σου και να τον υποστηρίζεις, γιατί είναι η μόνη σχέση που θα είστε για πάντα μαζί. Τώρα θα μου πεις αμπελοφιλοσοφείς. Η αλήθεια είναι πως το παραπάνω είναι ένα μότο που έχω στη ζωή μου από τα 20. Πιο πριν τι γινόταν, θα μου πεις τώρα εσύ, έχω ένα story time το οποίο μου άλλαξε τη ζωή και δεν θα ήμουν αυτή που είμαι τώρα αν δεν ήμουν αυθεντική τότε, για πρώτη φορά στη ζωή μου!
Πάμε πίσω στο 2012 όπου έδινα Πανελλήνιες… Είχα μια παρέα, στην οποία παρέα είμαι ακόμα, και είχα πειστεί από τους γονείς μου αλλά και από τους φίλους μου ότι πρέπει να περάσω όπως και δήποτε σε μία πανεπιστημιακή σχολή, γιατί αλλιώς … «ΝΤΡΟΠΗ»… Εγώ μέσα μου είχα ξεκαθαρίσει τι ήθελα να κάνω; Φυσικά και όχι, ήξερα όμως στα σίγουρα πως δεν είναι αυτός ο δρόμος που θέλω να ακολουθήσω. Περνάω τελικά Γαλλική Φιλολογία στις Πανελλήνιες και από κείνη την ημέρα ήξερα πως θα είχα άγχος γιατί δεν έλεγα αυτό που σκεφτόμουν και ήξερα πως θα ήταν αγγαρεία.
Όλοι χάρηκαν εκτός από μένα. Ένιωθα πως αν τους πω την αλήθεια, ότι δεν ξέρω τι μου γίνεται δηλαδή, ότι θα έρθει το τέλος του κόσμου για μένα, θα τους απογοητεύσω, θα τους ξενερώσω. Άγχος, άγχος, άγχος, άγχος! Μια μέρα απλά ξύπνησα, κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και για δευτερόλεπτα δε με αναγνώρισα… Ανησύχησα, ήξερα πως έπρεπε να δράσω σύντομα, γιατί το κορίτσι στον καθρέφτη δεν είχε άλλη υπομονή να κάνει πράγματα που δεν της αρέσουν. Το ίδιο κιόλας βράδυ είπα όλη την αλήθεια στους γονείς μου για το πόσο δυστυχισμένη είμαι.
Εδώ είναι το σημείο που λογικά περιμένετε να ακούσετε ότι μου είπαν ότι είναι «OK» και θα κάνω ό,τι μου αρέσει…. Ναι, καμία σχέση, έγινε όντως χαμός! Εγώ όμως ήξερα πως αυτό που είπα ήταν τόσο αυθεντικό που δεν θα το άλλαζα. Δεν ήταν καμία υστερία. Η παρέα μου ήταν το πιο δύσκολο κομμάτι τελικά και δεν το περίμενα! Αυτοί που με κατάλαβαν, αυτοί είναι και οι φίλοι μου μέχρι σήμερα. Κι έχουμε ζήσει μαζί πολλές αυθεντικές ιστορίες. Υπήρξαν κάποιοι που κοίταξαν με σνομπ ύφος και απέκτησαν ένα στιλάκι υποτιμητικό απέναντί μου και φυσικά πήραν απόσταση! Πέρασαν πάρα πολλά χρόνια για να καταλήξω στο τι θέλω να κάνω… Και ο δρόμος κατέληξε στην αστρολογία μέσα από πολλαπλές και συνεχόμενες συμπτώσεις! Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα ασχολούμαι με τα άστρα αλλά είναι ό,τι πιο original μου συνέβη. Ίσως γιατί ο δρόμος της επιτυχίας περνάει από την οδό της αυθεντικότητας…
Δειτε περισσοτερα
Λίγα λεπτά μακριά από την Πιάτσα ντι Σπάνια και τη Φοντάνα ντι Τρέβι στη Ρώμη, o σκηνοθέτης της ταινίας «Να με φωνάζεις με το όνομά σου» σχεδίασε ένα ξενοδοχείο 26 δωματίων
Με αφορμή τη δωρεά του σπάνιου αρχείου του γλύπτη στο Takis Foundation, η ιδιοκτήτρια της Γκαλερί Ζουμπουλάκη μιλάει για τη φιλία τους
Η πολιτιστική ατζέντα της εβδομάδας
Πώς είναι να μεγαλώνεις με διαβήτη τύπου 1 και γιατί έχει σημασία να μιλάς γι’ αυτό, ώστε κανείς να μη νιώθει μόνος
Mεγάλωσε στην αβεβαιότητα, δεν φανταζόταν τη ζωή της σε δουλειά γραφείου κι εξηγεί πώς τα βγάζει πέρα με την έκθεση