- CITY GUIDE
- PODCAST
-
17°
Από πολύ νωρίς κι από πολύ νέος, ο κ. Διαμαντής Φλωράκης (γεν. 1935) βίωσε καταστάσεις πολύ δύσκολες, από τις οποίες ωστόσο του γεννήθηκε μια βαθύτατη πίστη, ή μάλλον ελπίδα, για τη δυνατότητα του μικρού ανθρώπου ν’ αντισταθεί στην προκαθορισμένη δομή του (που είναι αποτέλεσμα εκατομμυρίων ετών κοσμικής εξέλιξης) και να μπορέσει να πετύχει μια κάποια προσωπική απελευθέρωση.
Ένα τέτοιο παράδειγμα καταστάσεων υπήρξε η στρατιωτική του θητεία κατά τη σκληρή δεκαετία του ’50, στην οποία πέρασε συνθήκες άγριας προσωπικής απομόνωσης (τρομοκρατία, απειλές, προσβολές, κίνδυνος για τη ζωή του) κι όμως, από ένα συνδυασμό τύχης και διαφορετικής ερμηνείας των πραγμάτων διέφυγε αλώβητος και αξιοπρεπής. Στα χρόνια περίπου που ο Σαρτρ και ο Καμί ξεδίπλωναν τις κατευθύνσεις αυτού που ονομάστηκε «υπαρξισμός» και που (λαθεμένα, κατά τη γνώμη μου), τους έβαλε στο ίδιο τσουβάλι, ο νεαρός Φλωράκης ζούσε το δικό του ιδιότυπο υπαρξισμό στην τοπική βαλκανική γωνίτσα.
Ο κ. Διαμαντής Φλωράκης έγινε συγγραφέας, κατά κύριο λόγο επιστημονικής φαντασίας, ένας από τους πρωτοπόρους του είδους στην Ελλάδα, αλλά με γερό φιλοσοφικό υπόβαθρο, και μάλιστα δικό του, όχι αντιγραμμένο. Σ’ όλη του τη συγγραφική πορεία βρήκε και ανέπτυξε συγγραφικές ιδέες, στόχεψε και ξαστόχησε, τιμήθηκε και λοιδορήθηκε, έλαμψε και ξεχάστηκε, πέτυχε και απέτυχε – και ξαναέλαμψε.
Δεν πλούτισε, δεν θεωρήθηκε πρώτο όνομα (σιγά μην το ένοιαξε, βέβαια), αλλά δεν το έβαλε και κάτω. Ούτε στεγάστηκε σε γενικότερες βεβαιότητες, όπως τα κόμματα, οι θρησκείες, οι στρατευμένες ιδεολογίες, οι φάλαγγες γενικά. Πάντοτε πρόβαλλε, φανερά ή όχι, αυτή την υπαρξιακή αγωνία του ανθρώπου, μέσα από κάποιο ιδιότυπο είδος προσωπικής μεταφυσικής που καταφέρνει και τον ορθώνει ενάντια στην όποια καταπιεστική δομή, φέρνοντάς τον σ’ επαφή με τον άλλο άνθρωπο που επίσης αγωνιά, σ’ ένα πλαίσιο μιας «φλωρακικής αναρχίας του πνεύματος», αν νομιμοποιούμαι να το πω έτσι.
Ταυτόχρονα, τις τελευταίες δεκαετίες αξιοποιούσε όλο και περισσότερο τις δυνατότητες του διαδικτύου: όλα του τα βιβλία κυκλοφορούν ελεύθερα στο ίντερνετ και δοκιμάζονται από τους υποψήφιους αναγνώστες και αναγνώστριες. Πληκτρολογείς απλά τ’ όνομά του και βρίσκεις τα πάντα. Κι εφόσον η ηλεκτρονική «πρόγευση» είναι ικανοποιητική, τότε ο/η κάθε ενδιαφερόμενος/η μπορεί ν’ αγοράσει το βιβλίο και σε φυσική μορφή (κεντρική διάθεση Αχιλλέας Σίμος, 2103831450).
Τώρα, ο κ. Φλωράκης έβγαλε το πολλοστό βιβλίο του, ένα θεατρικό έργο με μότο «Ακόμα και οι ‘“ένοχοι” ανάμεσά μας υπήρξαν αθώοι». Ο πλήρης τίτλος είναι «Μια συνέντευξη (Ή ένας μαραθώνιος στοχασμού)» και αποκαλείται «Διαδραστικό θέατρο». Είναι πράγματι διαδραστικό, γιατί αποτελεί work in progress, έργο σε εξέλιξη, έτσι ώστε κάθε φορά που ανεβάζεται να μπορεί ν’ αποκτά και διαφορετική μορφή, με πρόσθεση στοιχείων ανάλογα με την παράσταση, για να μην πω και ανάλογα με τη θέαση και τη σκέτη ανάγνωση. Θελκτικό, έτσι δεν είναι; Κι όμως το πετυχαίνει.
Αναρωτιέμαι: υπάρχουν τόσοι θίασοι, άπειροι θίασοι στην Αθήνα της κρίσης, που ανεβάζουν σχεδόν τα πάντα στις μέρες μας, τόσοι σκηνοθέτες, τόσοι ηθοποιοί: θα βρεθεί έστω κι ένας να ενδιαφερθεί για το μήνυμα που στέλνει ένας χαλκέντερος υπερήλικας συγγραφέας προς όποιον/α είναι διατεθειμένος/η να τον ακούσει έστω για λίγο; Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν ούτε φυσικά μπορεί το θέατρο να τις δώσει. Αλλά ένα τέτοιο έργο, ανοιχτό ανάλογα με το επιθυμητό ανέβασμα και επομένως μη βαρυνόμενο με διδακτισμό, μπορεί να δώσει στιγμιαία παρηγοριά μέσα στην κατά Σεφέρη «κοσμική παγερή μοναξιά» (στο «Πάντα πλήρη θεών», γράφω από μνήμης), κατάσταση όπου κάθε άνθρωπος (λόγω του «σχεδιασμού» ή της διαμόρφωσής του) νιώθει – με κίνδυνο να συντριβεί.
Αυτή η παρηγοριά για την αποφυγή της συντριβής είναι μια σπουδαία λειτουργία της τέχνης, η παραμυθητική εννοώ – πάντα ήταν. Ο κ. Φλωράκης το ξέρει πολύ καλά και το ασκεί όσο γίνεται καλύτερα. Το θέμα είναι να το μάθουν και οι θεατές.
ΤΑ ΠΙΟ ΔΗΜΟΦΙΛΗ
ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΙ ΠΑΝΤΑ
ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Από το μόντελινγκ στο «Baywatch» και το σινεμά
Ένα από τα πιο αγαπημένα, μυστηριώδη και συγκινητικά έργα στην ιστορία του κλασικού μπαλέτου, επιστρέφει στην ΕΛΣ
Το νέο εγχείρημα βρίσκεται σε πρώιμο στάδιο ανάπτυξης
Οι απόγονοι του Σάμουελ Φίσερ υποστήριζαν ότι η οικογένεια αναγκάστηκε να πουλήσει το έργο εξαιτίας των ναζιστικών διώξεων
Τα γυρίσματα στη Νεβάδα, τα προσωπικά προβλήματα και οι ερμηνείες που άφησαν ανεξίτηλο κινηματογραφικό στίγμα
Το πορτρέτο του γιου του ζωγράφου έγινε ένα από τα ακριβότερα έργα του σε δημοπρασία
Ο 16χρονος ηθοποιός του «Adolescence» εμφανίζεται στο βιντεοκλίπ του τραγουδιού από το άλμπουμ «Rubber Soul»
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 79 ετών, αφήνοντας σημαντικό έργο στη διασκευή της αρχαίας ελληνικής γραμματείας
Ανατρέπει τους κανόνες της μόδας και φέτος τιμάται με το MadWalk of Fame
Από τον Λε Κορμπιζιέ μέχρι τον Γκαουντί και τον Μοντριάν, η εταιρεία Chirp Company σχεδιάζει σπιτάκια και ταΐστρες για πουλιά εμπνευσμένα από τα ιερά τέρατα της Τέχνης και της Αρχιτεκτονικής.
Από τον Όμηρο και τον Καβάφη στον ΛΕΞ: Ο Κώστας Κατσουλάρης περιγράφει στην ATHENS VOICE το προσωπικό του ταξίδι στην ποίηση
Κεντρικός προσκεκλημένος ο Βέλγος πιανίστας Γκι Βαντρόμ - Το πρόγραμμα εκδηλώσεων
«Αυτή ήταν η δική μου στιγμή ως Μποντ»
Έζησα μια βραδιά πάρα πολύ γιορταστική και σούπερ από όλες τις απόψεις, στο ΝΟΧ με τη Δέσποινα Βανδή, τη Νατάσσα Θεοδωρίδου και το μουσικο-τραγουδιστικό-χορευτικό σύμπαν που τις πλαισιώνει καταπληκτικά.
Συναντήσεις και συζητήσεις με ανθρώπους της τέχνης με την υπογραφή των μουσείων MOMus και της ATHENS VOICE
Το γκρουπ συνεχίζει να επηρεάζει την ποπ κουλτούρα και μετά τη διάλυσή του
Μιλήσαμε με τον διακεκριμένο αρχιμουσικό για την «Ντάμα Πίκα» στην Εθνική Λυρική Σκηνή και τον δημιουργό της
Μια παράσταση για τη μοναξιά, τα μυστικά και την ανάγκη να μας ακούσει κάποιος, από τις 16 Δεκεμβρίου στο Roozbe, στου Ζωγράφου
Με αφορμή την έκθεση φωτογραφίας «Αθέατη Πόλη» στο Κτίριο Νόμπελ, ο γνωστός φωτογράφος μιλά για την Αθήνα, την αστική μοναξιά, την ανθρώπινη παρουσία και τις ζωές που κρύβονται πίσω από τις προσόψεις των κτιρίων.
Τι γνωρίζουμε για την κυκλοφορία του
Έχετε δει 20 από 200 άρθρα.