AI slopaganda: Η τεχνητή νοημοσύνη κάνει την πολιτική διαφήμιση φθηνότερη, ταχύτερη και πιο επιθετική, αλλά ταυτόχρονα διαβρώνει την εμπιστοσύνη μας σε όσα βλέπουμε
Κρατήστε αυτή τη λέξη, γιατί θα την ακούτε συχνά: Slopaganda. Είναι η ένωση δύο λέξεων. Η πρώτη, slop, είναι η αργκό του διαδικτύου για το πρόχειρο, μαζικό περιεχόμενο που βγάζει η τεχνητή νοημοσύνη και γεμίζει τα feeds μας, κάτι σαν ψηφιακή λάσπη. Η δεύτερη είναι η προπαγάνδα. Τον όρο τον πρότειναν το 2025 ο φιλόσοφος Michał Klincewicz του Πανεπιστημίου του Tilburg, ο Mark Alfano και ο Amir Fard, για να περιγράψουν την πολιτική πειθώ που παράγεται μαζικά, γρήγορα και προσωποποιημένα από μηχανές. Ο Klincewicz το εξηγεί απλά: δεν αφορά τα γεγονότα, αφορά το συναίσθημα και την εικόνα. Πριν από λίγες μέρες τη λέξη την έβαλε στον τίτλο της και η Washington Post, σε ένα ρεπορτάζ για το πώς η τεχνητή νοημοσύνη αλλάζει την πολιτική διαφήμιση στις ΗΠΑ. Το πρώτο μεγάλο δείγμα είχε έρθει ήδη το 2023, όταν οι Ρεπουμπλικανοί απάντησαν στην υποψηφιότητα Μπάιντεν με ένα δυστοπικό σποτ φτιαγμένο εξ ολοκλήρου με AI.
Το σποτ «Beat Biden» από το επίσημο κανάλι των Ρεπουμπλικανών:
Τι συμβαίνει στην Αμερική
Τρία χρόνια μετά, το πείραμα έγινε βιομηχανία. Το Wesleyan Media Project, που παρακολουθεί τις πολιτικές διαφημίσεις στις ΗΠΑ, μέτρησε ως τις αρχές Σεπτεμβρίου τουλάχιστον 164 σποτ φτιαγμένα ή πειραγμένα με τεχνητή νοημοσύνη, με κόστος προβολής σχεδόν 80 εκατ. δολάρια. Το 80% προέρχεται από Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους και ομάδες που τους στηρίζουν. Το πιο ανησυχητικό νούμερο είναι άλλο: το 69% δεν έγραφε πουθενά ότι χρησιμοποιήθηκε AI. Ομοσπονδιακός νόμος δεν υπάρχει, μόνο ένα συνονθύλευμα πολιτειακών κανόνων. Τα παραδείγματα μοιάζουν με σάτιρα, αλλά είναι προεκλογικές διαφημίσεις. Στο Οχάιο, ένας ψεύτικος Σέροντ Μπράουν σκαλίζει μια μισοφαγωμένη τούρτα σε πάρτι γενεθλίων. Στο Τέξας, ο Κεν Πάξτον έβαλε έναν συνθετικό Τζέιμς Ταλαρίκο να διαβάζει από μια «Βίβλο» δηλώσεις που ο πραγματικός είχε κάνει, αλλά χωρίς το πλαίσιό τους, με μια μικρή, φευγαλέα σήμανση AI. «Δεν έχουν πραγματικές επιθέσεις, γι’ αυτό ανάβουν τα κέντρα δεδομένων τους και φτιάχνουν ψεύτικες», απάντησε ο Ταλαρίκο.
Το σποτ «King James» από το κανάλι της καμπάνιας του Κεν Πάξτον:
Με τη ματιά του marketing, η εξήγηση είναι σχεδόν βαρετή. Η πολιτική επικοινωνία ήθελε πάντα τρία πράγματα: ταχύτητα, χαμηλό κόστος και συναισθηματική ένταση. Η τεχνητή νοημοσύνη τα δίνει και τα τρία ταυτόχρονα, σχεδόν δωρεάν. Μια καμπάνια που δεν έχει λεφτά για γύρισμα ή δεν έχει δικαιώματα σε ένα πλάνο, το φτιάχνει σε ένα απόγευμα. Μπορεί να βγάλει δέκα εκδοχές του ίδιου μηνύματος για δέκα διαφορετικά κοινά και να κρατήσει όποια πιάσει. Ο Michael Franz του Wesleyan το λέει καθαρά: η πειθώ συνδέεται συχνά με το συναισθηματικό χτύπημα μιας διαφήμισης. Το σποτ δεν χρειάζεται να σε πείσει ότι η σκηνή συνέβη. Αρκεί να σου μείνει η αίσθηση, η γελοιοποίηση, ο θυμός, ο φόβος. Και η γραμμή ανάμεσα στη σάτιρα και στην εξαπάτηση γίνεται τόσο λεπτή, που στη Νέα Υόρκη τα δύο κόμματα διαφωνούν δημόσια για το αν ένα σποτ ήταν αστείο ή ψέμα.
Ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι ότι θα πιστέψουμε κάθε ψέμα. Είναι ότι θα πάψουμε να πιστεύουμε οτιδήποτε. Ο Nate Persily του Στάνφορντ το περιγράφει έτσι: όσο περισσότερα συνθετικά μέσα καταναλώνουμε, τόσο πιο δύσκολα ξεχωρίζουμε το αληθινό από το ψεύτικο. Υπάρχει και η αντίστροφη παγίδα. Όταν όλα μπορεί να είναι ψεύτικα, ένας πολιτικός μπορεί να πει για ένα αληθινό βίντεο που τον εκθέτει ότι είναι «άλλο ένα deepfake». Η ζημιά δεν σταματά στην προεκλογική περίοδο. Μόλις αυτή την εβδομάδα, μια έρευνα που παρουσιάστηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έδειξε ότι 50 ευρωβουλευτές έγιναν στόχος ψεύτικου πορνογραφικού υλικού από εφαρμογές «απογύμνωσης». Οι 46 ήταν γυναίκες, σχεδόν μία στις έξι γυναίκες του Κοινοβουλίου. Η slopaganda δεν είναι μόνο διαφήμιση. Είναι ένα εργαλείο που κάνει τη δημόσια ζωή πιο επικίνδυνη, ειδικά για όσους ήδη δέχονται τις περισσότερες επιθέσεις.
Δουλεύοντας χρόνια στην επικοινωνία, έχω μάθει ότι η εμπιστοσύνη χτίζεται αργά και χάνεται σε ένα απόγευμα. Στα brands το πληρώνεις με πωλήσεις. Στην πολιτική το πληρώνει η δημοκρατία, και τον λογαριασμό τον μοιραζόμαστε όλοι. Δεν πιστεύω ότι η λύση είναι να απαγορευτεί η τεχνητή νοημοσύνη στις καμπάνιες. Είναι χρήσιμο εργαλείο για έρευνα, για μετάφραση, για να φτάσει ένα μήνυμα σε περισσότερους. Η κόκκινη γραμμή είναι απλή: δεν βάζεις λόγια στο στόμα κανενός και ό,τι είναι συνθετικό το λες καθαρά, όχι με ψιλά γράμματα για δύο δευτερόλεπτα. Νομίζω επίσης ότι η αυθεντικότητα θα γίνει το πιο δυνατό πολιτικό προϊόν της επόμενης δεκαετίας. Ο πολιτικός που θα εμφανίζεται αληθινός, με τα λάθη του, θα κερδίζει κάτι που καμία μηχανή δεν μπορεί να παράγει. Οι επόμενες ελληνικές εκλογές θα είναι οι πρώτες με αυτά τα εργαλεία σε πλήρη ανάπτυξη. Τα κόμματα έχουν ακόμη χρόνο να συμφωνήσουν σε κανόνες, πριν τους επιβάλει το πρώτο σκάνδαλο. Γιατί η δημοκρατία στηρίζεται σε μια απλή σύμβαση: ότι αυτό που βλέπουμε, έγινε.
24°
