Η Δήμητρα Δερζέκου στο «Χτυποκάρδια στο TΙΚ ΤΑΚ» υποδύεται την Αλίκη Βουγιουκλάκη
«Έι πειρατή το τόπι μου», «Μούργο», «Άλλος με τη βάρκα μας». Αυτό που βλέπεις και ακούς στο TikTok μοιάζει πολύ γνώριμο. Για μια στιγμή λες ότι είναι σκηνή από παλιά ταινία της Finos Film ή της Καραγιάννης-Καρατζόπουλος. Η φωνή, το ύφος, το βλέμμα, όλα θυμίζουν τη μεγάλη σταρ του ελληνικού κινηματογράφου, Αλίκη Βουγιουκλάκη. Μέχρι που συνειδητοποιείς ότι δεν είναι παλιό απόσπασμα, αλλά κάτι καινούργιο. Και δεν είναι η Αλίκη Βουγιουκλάκη, αλλά η ηθοποιός Δήμητρα Δερζέκου, η «Αλίκη του TikTok» που δεν τη μιμείται απλώς, αλλά φέρνει τον κόσμο της Αλίκης στο σήμερα, με τρόπο που σε κάνει να χαμογελάσεις λίγο πονηρά ή μάλλον τσαχπίνικα.ξ
Μεγάλωσε στο Ναύπλιο και είχε την τύχη, από πολύ μικρή ηλικία, να βλέπει σχεδόν κάθε καλοκαίρι παραστάσεις στο θέατρο της Επιδαύρου, λόγω της καταγωγής της μητέρας της από το Λυγουριό. «Θυμάμαι πως μετά από κάθε έργο, την επόμενη μέρα έφτιαχνα μια “ορχήστρα” θεάτρου από πετραδάκια και έβαζα τις κούκλες μου να παίζουν, προσπαθώντας να αναπαραστήσω αυτό που είχα δει», μου λέει. Κάπου εκεί κατάλαβε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός. «Ήμουν μάλιστα και αρκετά ψωνάρα! Σε μια χριστουγεννιάτικη γιορτή στο δημοτικό, όπου θα έπαιζα ένα φτωχό κοριτσάκι, έβαλα τον πατέρα μου να ζητήσει από τη δασκάλα να αλλάξει το όνομα της ηρωίδας, γιατί δεν μου άρεσε, αλλιώς δεν θα έπαιζα. Τελικά πείστηκα μόνο όταν μου είπαν ότι πρόκειται για πρωταγωνιστικό ρόλο».
Ξεκίνησε από την Κλασική Φιλολογία, αλλά γρήγορα την κέρδισε η σκηνή. Συνέχισε στη Δραματική Σχολή «Αθηναϊκή Σκηνή» και προχώρησε σε μεταπτυχιακό στις Θεατρικές Σπουδές, εστιάζοντας στη διδακτική του θεάτρου και την αρχαία τραγωδία. Μέσα από αυτή τη διαδρομή προέκυψε, έναν χρόνο πριν, και το concept «Χτυποκάρδια στο ΤΙΚ ΤΑΚ» στα social media, υποδυόμενη μία σύχρονη Αλίκη Βουγιουκλάκη. Τη συναντήσαμε για να μάθουμε περισσότερα. Βεβαίως, βεβαίως.
Συνέντευξη με τη Δήμητρα Δερζέκου, την Αλίκη Βουγιουκλάκη του TikTok
Σου έλεγαν από πάντα ότι μοιάζεις με την Αλίκη Βουγιουκλάκη;
Να σου πω την αλήθεια, όχι. Αν με συναντήσει κάποιος στην καθημερινότητά μου, δεν θα πει «Α, η Αλίκη!», σε καμία περίπτωση. Για παράδειγμα, εγώ έχω μπλε μάτια, ενώ η Αλίκη είχε μαύρα. Αν στα βίντεο κάποια χαρακτηριστικά μου «μεταμορφώνονται» και θυμίζουν εκείνη, αυτό οφείλεται στην όποια τεχνική, που προσπαθώ να βελτιώνω, και όχι στην φυσική ομοιότητα. Η Αλίκη Βουγιουκλάκη είναι μία και μοναδική και από την αρχή δεν είχα ούτε και εχω σκοπό να γίνω σωσίας της. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να προσεγγίσω τον κόσμο των κινηματογραφικών ηρωίδων που ερμήνευσε.
Σαν τάση, από πάντα. Στην εφηβεία απομακρύνθηκα από αυτό, αλλά όταν μπήκα στη δραματική σχολή άρχισα να το ξαναθυμάμαι, αυτή τη φορά πιο συνειδητά και τεχνικά. Εκεί νομίζω ότι γεννήθηκε και η σκέψη να χρησιμοποιήσω κάποτε στο μέλλον αυτή τη μίμηση για να πω σύγχρονα πράγματα, που με απασχολούν, κόντρα στο ύφος της εποχής. Η τελική αφορμή ήρθε μέσα από τη συνεργασία μου με τον Νίκο Πλατύραχο, όταν ερμήνευσα ένα τραγούδι με «φωνή Αλίκης» για την ταινία «Behind the Sins» του Μιχάλη Καφαντάρη. Ο Καφαντάρης με ενθάρρυνε να το εξελίξω και στη συνέχεια ανέλαβε και την παραγωγή των βίντεο με την ομάδα «STAND UP DRAMA».
Πώς έμαθες να μιμείσαι τη φωνή της Αλίκης τόσο πειστικά;
Δεν ξέρω αν ήταν κάτι που «έμαθα» συνειδητά. Πλεον λειτουργεί σχεδόν αυτόματα. Ουσιαστικά, τοποθετώ τη φωνή, το σώμα και τις εκφράσεις μου σε όσο πιο σωστή «θέση» γίνεται για να προκύψει η Αλίκη. Είναι σαν να τραγουδάω συγκεκριμένες νότες ενός τραγουδιού. Όταν βρεις τη σωστή τονικότητα, όλα κουμπώνουν.
Ποιο μικρό χαρακτηριστικό της -βλέμμα, χαμόγελο, παύση- είναι το πιο δύσκολο να «πετύχεις»;
Ως ηθοποιό, με ιντριγκάρουν περισσότερο οι δραματικές, λιτές στιγμές της Αλίκης. Αυτές οι λεπτές αποχρώσεις είναι πολύ πιο απαιτητικές από τα πιο εξωστρεφή και παιχνιδιάρικα στοιχεία της. Η Αλίκη είχε τεράστια γκάμα. Συνδύαζε μοναδικά το κωμικό με το δραματικό στοιχείο και αυτό την κάνει σπουδαία αλλά και τόσο δύσκολη στη μίμηση. Για παράδειγμα, ακόμα και όταν κλαίει, υπάρχει πάντα ένα ίχνος χαμόγελου στο βλέμμα ή στην έκφρασή της. Επιπλέον, σε κάθε βίντεο υποδύομαι έναν διαφορετικό χαρακτήρα από τις ταινίες της. Αυτό σημαίνει ότι τη μία μέρα «γίνομαι» η Αλίκη των 20 χρόνων της δεκαετίας του ’50 και την επόμενη η Αλίκη μιας εντελώς διαφορετικής περιόδου, δεκαπέντε χρόνια μετά. Το πιο δύσκολο για μένα είναι ακριβώς αυτό: να αποδώσω τις διαφορετικές ηλικιακές και υποκριτικές φάσεις της.
Υπάρχει μια λέξη ή φράση που λες και είναι 100% «Αλίκη»;
Το «Μούργο», ξεκάθαρα.
Έχεις πιάσει ποτέ τον εαυτό σου να αντιδρά σαν την Αλίκη χωρίς να το καταλάβεις;
Φαντάζεσαι εκεί που είμαι στο σούπερ μάρκετ να πω χωρίς να το καταλάβω «Μπόλικο ζαμπόν κυρ Στέφανε, θα το κάψουμε απόψε».Τώρα που το σκέφτομαι πλάκα θα είχε, αλλά σίγουρα θα πήγαινα να κοιταχτώ αν μου συνέβαινε.
Σε βοηθά αυτός ο ρόλος να εκφράσεις κομμάτια του εαυτού σου που αλλιώς δεν θα εξέφραζες;
Φυσικά, γι αυτό άλλωστε έγινα ηθοποιός.
Μέσα από τα βίντεό σου, θίγεις κοινωνικά ζητήματα μέσα από την περσόνα της Αλίκη Βουγιουκλάκη. Πώς λειτουργεί αυτό το «παιχνίδι» ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν για να περάσει ένα μήνυμα;
Αυτό το «παιχνίδι» είναι ουσιαστικά η βασική πηγή της έμπνευσής μου. Με γοητεύει η αντίθεση ανάμεσα στον ελληνικό κινηματογράφο του τότε, που έχει καταγράψει μια διαφορετική Ελλάδα έστω και αν προσπάθησε να εξιδανικεύσει την πραγματικότητα εκείνων των δεκαετιών, και την Ελλάδα του σήμερα. Αυτή η σύγκρουση εποχών είναι που γεννά το υλικό για τα κείμενά μου. Η βασική ερώτηση που με οδήγησε να ξεκινήσω αυτά τα βίντεο ήταν: τι θα έκαναν αυτές οι, για μένα εξιδανικευμένες, ηρωίδες της Αλίκης στον σύγχρονο κόσμο που ακόμα και εγώ που ζω στο τώρα, προσπαθώ να καταλάβω πού το πάει;
Ποιο ήταν το πιο viral βίντεο σου και γιατί πιστεύεις ότι «κούμπωσε» τόσο με τον κόσμο;
Δύο από τα πιο δυνατά βίντεο ήταν αυτό με τη «Μανταλένα» και τις ανεμογεννήτριες, καθώς και η περιπλάνηση της Αλίκης στην Κυψέλη. Παρότι δεν είχαν το στοιχείο της άμεσης επικαιρότητας και ήταν πιο «ήσυχα» και μελαγχολικά, άγγιξαν τον κόσμο. Πιστεύω γιατί δημιουργούσαν μια έντονη αντίθεση: η ανέμελη, φωτεινή φιγούρα της Αλίκης μέσα σε ένα περιβάλλον αλλοιωμένο και «βαρύ».
Σου έχουν γράψει ποτέ «νόμιζα ότι είναι αληθινό απόσπασμα της Αλίκης»;
Ναι, και μάλιστα πολύ συχνά. Αλλά θεωρώ ότι δεν οφείλεται μόνο στη μίμηση. Η σκηνοθεσία, η φωτογραφία και η συνολική αισθητική παίζουν επίσης μεγάλο ρόλο. Ο Μιχάλης Καφαντάρης σκηνοθέτης και παραγωγός στα βίντεό μου, έχει βαθιά γνώση του κινηματογράφου διαφορετικών εποχών και μια ικανότητα να αναπαράγει την αίσθηση της ανάλογης περιόδου.
Είναι φόρος τιμής, αλλά και λίγο«ρίσκο» να αγγίζεις μια τόσο μεγάλη προσωπικότητα. Πώς το βλέπεις εσύ;
Για μένα είναι ξεκάθαρα φόρος τιμής προς την Αλίκη Βουγιουκλάκη, την οποία θαυμάζω και σέβομαι βαθιά ως ηθοποιό. Από την άλλη, υπήρχε ένας δισταγμός στην αρχή, κυρίως ως προς το πώς θα το πάρει το κοινό. Μέχρι τουλάχιστον να γίνει κατανοητό ότι δεν πρόκειται για παρωδία της πραγματικής Αλίκης, αλλά για μια προσπάθεια να μιλήσω για το σήμερα μέσα από τις ηρωίδες της. Πλέον, νιώθω ότι αυτό έχει ξεκαθαριστεί και ο κόσμος αρχίζει να εστιάζει όλο και περισσότερο και στο κείμενο. Αν ως ρίσκο εννοούμε την ταύτιση, θεωρώ ότι ο πραγματικός κίνδυνος σήμερα είναι να μην καταφέρεις να υπάρξεις ως ηθοποιός και να μην ταυτιστείς με τίποτα απολύτως. Άλλωστε ως Δήμητρα ετοιμάζω παράλληλα κι άλλα πράγματα, τα οποία την κατάλληλη στιγμή θα τα εμφανίσω.
Αν σου έδιναν την ευκαιρία να υποδυθείς την Αλίκη σε ταινία που διηγείτο τη ζωή της, θα έλεγες κατευθείαν ναι ή θα δίσταζες;
Θα έλεγα κατευθείαν ναι! Αμέσως μετά θα πανικοβαλλόμουν και θα ήμουν διαρκώς αγχωμένη, αλλά θα το έκανα.
Και ποιον ηθοποιό θα διάλεγες για «Δημήτρη Παπαμιχαήλ»;
17°
