ΠΟΙΗΣΗ

Tώρα μπορείτε να μου πάρετε τα μάτια και τα χέρια. Αφήστε μου το κεφάλι, μπορεί να το χρειαστώ.

Κάποτε στο σημείο αυτό είχε μια γέφυρα, τυφλή. Που έμπαινε στη θάλασσα.

Εδώ ο αγέρας παίρνει τ’ άρωμα της μέντας το πάει απέναντι στης Θράκης τις ακτές κεί που ο Κύκλωπας μεθάει με κρασί του Οδυσσέα στου Ίσμαρου τις λιόλουστες πλαγιές.

Το τελευταίο βιβλίο του Χάρη Βλαβιανού ανατρέχει στον συγγραφικό βίο και την ποιητική πολιτεία της απόλυτης αμερικανίδας ποιήτριας

Πού είν’ η χαρά που άπλωνε σαν φρέσκο χαμομήλι, το βλέμμα που αφηνότανε ανύποπτο στην όραση, πως ανατέλλει στο βουβό βυθό σου ένα κοχύλι

Δεν ξέρω αν χάνω τον ορίζοντα. Ή μήπως τα χέρια είν' αυτά που απομακρύνονται

Βλέπουμε καίγοντας τις λέξεις στο σκοτάδι