ΜΙΛΑ ΜΟΥ ΒΡΟΜΙΚΑ

Γύρισα νωρίτερα σπίτι απ’ ό,τι περίμενε μάλλον και τον τσάκωσα

Όπου κι αν πάμε, βάζει εμένα μπροστά να μιλάω, να παραγγέλνω στην ταβέρνα, να συνεννοούμαι με τον κόσμο.

Σκέφτομαι να της μιλήσω, αλλά τι να της πω; Ότι «έχεις γίνει ανυπόφορη»;

Όλο τα ίδια και τα ίδια, καμία φαντασία

Για να σπάσω τον πάγο πετούσα, όταν ταίριαζε, κάποια ατάκα και δεν χαμπάριαζε τίποτα

Μια φορά, ενώ ήμουν δίπλα του και παρακολουθούσα το παιχνίδι, έχασε κι από τότε με θεωρεί γρουσούζα.

Tώρα πώς την «κάνουμε σιγά σιγά»;

Είναι σημάδι πως, αν προχωρήσει η σχέση μας, θα «τα έχω» και με τη μαμά του;

Με το που πέφτει κάτω ένα ψίχουλο στραβομουτσουνιάζει

Ο κόσμος όπου ζούμε είναι πολύ καχύποπτος και έχω απογοητευτεί