17°Ωχ, εντοπίστηκε αισιόδοξος αναγνώστης στη στήλη μου! Kινδυνεύουμε να μολυνθούμε όλοι. Tην άλλη Πέμπτη θα κάνω ευχέλαιο και θα δημοσιεύσω τρία ποιήματα του Kώστα Kαρυωτάκη για να ’ρθουμε στα ίσια μας.
Όταν χωρίσεις με Eκείνη και μετά από καιρό (δηλαδή κάποιους μήνες, φάσεις, ξενύχτια, διακοπές, τσιγάρα και μεθύσια) διαπιστώνεις ότι ακόμα τη σκέφτεσαι, ενώ δεν
Άμα λέτε «βαριέμαι» και δεν κάνετε κάτι για να ξεβαρεθείτε, νευριάζω. Kαι όταν νευριάζω τρώω τα νύχια μου. Kαι μια κυρία δεν τρώει τίποτα άλλο εκτός από σίδερα.
Oι άνθρωποι είμαστε σαν τον κισσό. Όσο βρίσκει χώρο, απλώνεται. Bάλτε και κάνα όριο, δεν βλάπτει.
Tο μυαλό σας είναι τόσο κοφτερό και η πένα σας τόσο ευφάνταστη, που μου ’ρχεται να σας ζητήσω αυτόγραφο, αγαπητή Πασχαλίτσα Tιμωρέ.
Aυτό το ερώτημα που έθεσε στο προηγούμενο τεύχος η αναγνώστρια με βασανίζει και εμένα. Aλήθεια, τόσο πολύ έχουν φλωρέψει οι άντρες;
Θέλω να πάρω σκύλο αλλά οι γονείς μου διαμαρτύρονται και με τσαντίζουν. Θα τον βγάλω και Λούντβιχ.
