ΣΕ ΕΙΔΑ

Το όνομά μου και το τηλέφωνό μου, και δεν σ' το έδωσα... Είχα να διαχειριστώ και ένα τηλεφώνημα εκείνη την ώρα και κάπως ήρθε στο περιθώριο η προσέγγιση. Σίγουρα κοιταχτήκαμε αρκετές φορές και ναι μεν πήρα το θάρρος να το γράψω αλλά όχι να σ' το το δώσω, παρόλο που κατέβηκα στην ίδια στάση (Κοραή), δεν το τόλμησα! Ίσως είμαστε γείτονες και να ξαναβρεθούμε, ίσως πάλι και όχι! Έγινε στο διάστημα 20:30-21:00, μπροστινό μέρος του 4 από Κυψέλη, καθόσουν στις μπροστινές θέσεις και εγώ κοντά στον οδηγό δίπλα στο ακυρωτικό! Δ.

26/6 κατά τις 5:30 - 6 παρά το απόγευμα ήμουν μέσα στο μετρό Ανθούπολη - Ελληνικό και ήρθες κι έκατσες απέναντί μου. Μπήκες στη στάση Άγιος Αντώνιος. Δε σε είχα προσέξει από την αρχή, αλλά μόλις μύρισα το άρωμά σου, απευθείας ήθελα να σε κοιτάξω. Όταν γύρισα, ήδη με κοιτούσες εσύ έντονα. Φορούσες ένα σκούρο t shirt, μια τζιν βερμούδα και sneakers. Εγώ φορούσα ένα τιραντάκι πράσινο-λευκό, μια μαύρη παντελόνα και σανδάλια. Με κοιτούσες έντονα αρκετές στιγμές και ήθελα πολύ να σου δώσω κάποιο σημάδι. Άκουγες μουσική και καταλάβαινα πως ήθελες κάπως να μου μιλήσεις. Δεν υπήρξε όμως ο κατάλληλος χρόνος. Δύο στάσεις μετά κατέβηκα, στην Αττική. Έχεις μείνει πολύ στο μυαλό μου πάντως!

Σε ειδα σήμερα στις 27 Ιουνίου στη Λεωφόρο Βουλιαγμένης. Οδηγούσες ένα ασημί αυτοκίνητο. Είχες την πιο ζεστή ματιά... Μου έφτιαξες την ημέρα.

Στις τελευταίες καρέκλες στα δεξιά του ηχολήπτη. Εσύ καθιστή με παρέα, εγώ όρθιος με την παρέα μου, με μαύρο μπλουζάκι. Ανταλλάξαμε ματιές. Τραγούδαγες σχεδόν όλα τα τραγούδια.

Δευτέρα 23/06, περίπου 18:20, περιμέναμε μαζί το 550. Εσύ με σκούρο μπλε τοπ, τζιν, μαύρη τσάντα Harrods, ασημί μισοφέγγαρα σκουλαρίκια και χειρουργική μάσκα. Εγώ με λευκή ριγέ πόλο, βερμούδα και ΚΝ95. Όταν βοήθησες μια γιαγιά να βρει τη στάση για τον Ερυθρό Σταυρό, φάνηκε η ζεστασιά και η ευγένειά σου. Εκεί σε πρόσεξα ακόμα περισσότερο. Αν διαβάζεις αυτό το μήνυμα και θυμάσαι εκείνη τη μέρα, θα χαρώ να σε γνωρίσω καλύτερα.

Σε είδα στο Flower. Περιμέναμε και οι δυο στην ουρά να καθίσουμε. Ήσουν ψηλός και μελαχρινός. Τα βλέμματά μας συναντήθηκαν δύο φορές, αλλά δίστασα να σου μιλήσω. Είμαι η ξανθιά κοπέλα με τη γαλάζια μπλούζα.

Σε είδα ξανά, ήσουν στα μαύρα ντυμένη. Πλατεία Μαβίλη, τέσσερις παρά. Μαζί μ' ένα ψώνιο κι οι δύο χαμένοι. Τρώγατε σάντουιτς, θολή ματιά. Περίμενα λίγο πίσω από μια στάση. Φοβόμουνα βλέπεις μη μ' αντιληφθείς. Aν κι ήσουν χλωμή, ξενυχτισμένη, Θεέ μου, είχες μια λάμψη μαγική…

Ήμασταν στα διόδια της Ελευσίνας το Σάββατο στις 21/6 το απόγευμα σταματημένοι αναμένοντας να περάσουμε σε διαφορετικές λωρίδες, αλήλοκοιταχθήκαμε, μου χαμογέλασες και μόνο τα ονόματά μας προλάβαμε να ανταλλάξουμε από απόσταση. Σε λένε Μόνικα και είμαι ο Μάνος.

Εσύ ο ψηλός που σε ξέρω από παιδί, που κάποτε μιλάγαμε από το mail, θα σε νιώθω πάντα φιλαράκι μου. Είσαι το μόνο άτομο που με έχει αποδεχτεί όπως είμαι όταν όλοι μια ζωή με κάνουν πέρα. Σε ευχαριστώ. Τότε που μιλάγαμε από εδώ από το νετ, τραβήχτηκα τότε γιατί δεν ήθελα να ενοχλώ. Σε είχα κουράσει εκείνο τον καιρό που είχαμε επικοινωνία και σου είπα από διακριτικότητα θα απομακρυνθώ ένα διάστημα. Αν θες, τα λέμε πάλι. Ξέρω, κι εσύ με συμπαθείς και θες να μιλάμε και εγώ έχω ανάγκη ένα φιλαράκι να μιλάω.

Περπατούσες με τα κλειδιά στο χέρι. Κατέβασα το παράθυρο να σε ρωτήσω αν ξεπαρκάρεις και με πρόλαβες να μου πεις από πού... Περίμενες να κάνω τον κύκλο και να έρθω για τη θέση (στη Σωκράτους) και έφυγες κορνάροντας! Έπαθα πλάκα μαζί σου! Δεν πρόλαβα να σε ευχαριστήσω και να σε γνωρίσω!!! P.S. Υπέρχο tattoo στο χέρι.