ΣΕ ΕΙΔΑ

ΗΣΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΤΑΜΕΙΟ ΚΑΙ ΦΟΡΟΥΣΕΣ ΜΙΑ ΜΑΚΡΙΑ ΡΟΖ ΖΑΚΕΤΑ, ΕΙΧΕΣ ΚΟΤΣΟ ΤΑ ΞΑΝΘΑ ΜΑΛΛΙΑ ΣΟΥ, ΛΙΓΟ ΑΤΗΜΕΛΗΤΗ, ΑΛΛΑ ΤΟΣΟ ΟΜΟΡΦΗ… ΣΕ ΚΟΙΤΟΥΣΑ ΕΠΙΜΟΝΑ, ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΕΡΘΩ ΝΑ ΣΟΥ ΜΙΛΗΣΩ, ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΟΤΙ ΔΕΝ ΣΥΝΗΘΙΖΩ ΝΑ ΤΑ ΚΑΝΩ ΑΥΤΑ ΑΛΛΑ ΞΕΡΩ ΠΩΣ ΔΕΝ ΘΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΚΑΠΟΙΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ΛΟΓΟ ΘΕΛΩ ΠΟΛΥ ΝΑ ΣΕ ΞΑΝΑΔΩ…ΜΕ ΚΟΙΤΑΞΕΣ ΚΙ ΕΣΥ 2-3 ΦΟΡΕΣ ΔΙΑΚΡΙΤΙΚΑ, ΠΙΣΤΕΥΑ ΟΤΙ ΘΑ ΣΕ ΠΡΟΛΑΒΩ ΕΞΩ…ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕΣ….ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΧΕΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΨΩΝΙΑ ΤΑ ΕΒΑΛΕΣ ΜΕΣΑ ΣΕ ΚΑΡΟΤΣΑΚΙ (ΛΑΪΚΗΣ)…..ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ, ΗΜΟΥΝ ΠΕΡΑΣΤΙΚΟΣ….ΣΕ ΨΑΧΝΩ

Γεια! Ήσουνα σε μια παρέα μέσα κατά τις 9+ και είχατε πιάσει το καλύτερο τραπέζι. Φόραγες λευκό-κρεμ, είχες κόκκινα μαλλιά και ένα συνδυασμό χαμόγελου και βλέμματος που λιώνει. Κοιταζόμασταν στο μαγαζί και πριν προλάβω να πω «ένα τσίπουρο χωρίς», είχα ήδη σκεφτεί «θα ήθελα να τη γνωρίσω και να το πιούμε μαζί». Για κάποια ώρα σταμάτησε ο χρόνος - ή τουλάχιστον έτσι μου φάνηκε... Δυστυχώς φύγατε νωρίς. Αν κατά τύχη διαβάζεις τη στήλη, θα ήθελα πολύ να συνεχίσω εκείνη τη μικρή στιγμή που δεν πρόλαβα να ξεκινήσω - α, και υπόσχομαι να μην κάνω άλλες κακές ατάκες… ίσως :)

Σε είδα με τη φίλη σου, οι δύο σας στο μαγαζί... Κυριακή σήμερα, είχε μπουφέ και βάζαμε δίπλα δίπλα φαγητό. Τη δεύτερη φορά σηκώθηκα επίτηδες και άκουσα τη φίλη σου να σε λέει Αναστασία ♥️

Κύριε Παπαδόπουλε της Καθημερινής: πόσο όμορφος μπορεί να ναι κάποιος και εξωτερικά και εσωτερικά;

Φορούσες άσπρα samba adidas, χρωματιστό μπουφανάκι και ήσουν πολύ ωραίος, μα πολύ! Εάν σου μιλούσα εκείνη τη στιγμή, δεν θα έβγαζε κάποιο νόημα από αυτά που θα έλεγα 🫣 Εάν με είδες... φορούσα ντένιμ πάνω κάτω και πράσινα adidas και θα βάλω τα δυνατά μου να αρθρώσω καμιά πρόταση.

Βρεθήκαμε στο ίδιο βαγόνι στο μετρό. Μελαχρινή. Ηλικία μεταξύ 30-35. Αν είσαι μεγαλύτερη, τότε τι να πω; Συγχαρητήρια! Τα μαλλιά σου λίγο πιασμένα, τόσο όσο! Φοβερό βλέμμα και οι βλεφαρίδες σου όλα τα λεφτά! Φορούσες καρό παντελόνι, μαύρη λεπτή μάλλινη μπλούζα και παπούτσια τύπου αρβυλακια. Στον ώμο σου κρεμασμένη bordaux δερμάτινη τσάντα. Κάποια στιγμή έβγαλες μεταλλικό θερμός. Ήταν λευκό και είχε φύλλα για σχέδιο. Κατεβήκαμε στο τέλος της διαδρομής, γύρω στις 17.10. Και μετά σ' έχασα😥. Άραγε θα σε δω ξανά;

Στη γραμμή 3 του μετρό προς αεροδρόμιο με κοίταγες και σε κοίταγα! Κατέβηκα στην Αγ. Παρασκευή και σου έκλεισα το μάτι! Ώρα 17.30.

Δεν με έφαγε ο εγωισμός. Προσπάθησα πάρα πολύ, το ξέρεις...

Σε είδα στην τελετή απονομής βραβείων, αποθήκη Γ. Jolie croisée μέσα-έξω και αφοπλιστικά instantanés, αναζητώντας αφορμή να σου μιλήσω. Φορούσες Ray-Ban, γκρι κασκόλ και πανωφόρι μπλε. Φορούσα σκούρο κίτρινο πουκάμισο. Στο Ολύμπιον, ένα επιβλητικό «Χαίρετε». Cinema is emotions. Και για να μη ζήσουμε τη διακριτική μελαγχολία της χαμένης ευκαιρίας, rendez-vous στα fundamentals.

Στην Ιουλία Καλλιμάνη, Σάββατο 8/11 γύρω στις 4. Στον πάνω όροφο. Μελαχρινός με μεγάλα χείλη. Φορούσες ένα μαύρο T-shirt και τζιν παντελόνι. Καθόσουν στο τοιχαλάκι με δύο φίλους κι εγώ στον καναπέ με δύο φίλες. Ανταλλάζαμε ματιές όση ώρα ήμουν εκεί.