Ελληνική ποίηση από τις εκδόσεις Βακχικόν

Η ομορφιά του κόσμου, Συλλογικό, Ανθολόγηση: Άννα Ρω
Η αντίστροφη μέτρηση για τη βιωσιμότητα της Γης έχει ξεκινήσει. Η φύση καταγράφει καθημερινά στον γεωγραφικό της ιστό τη φθορά, τη στέρευση των αγαθών, το απροσμέτρητο άχθος των πληγών της. Μια φωνή οικουμενική διοχετεύεται στον χωροχρόνο και προτάσσει: «Η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο». Περισσότεροι από πενήντα ποιητές ενώνουν τη φωνή τους για να αντηχήσουν στο σύμπαν καταγγελίες και εκκλήσεις,  σχηματίζοντας ένα αρχέγονο μάγμα μνήμης που εκρήγνυται ενάντια στην επερχόμενη λήθη. Μοναδικό μήνυμα πέραν κάθε δυστοπίας: Οι αλγόριθμοι του μέλλοντος οφείλουν να φέρουν εντός τους Φως και Ποίηση.

Millennials – Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση, Πηνελόπη Αλεξίου
Γεννήθηκα millennial./Έρευνες δείχνουν πως στο μεταίχμιο/μιας εποχής, που βρέθηκα τυχαία,/λίγο προτού προκύψει η επόμενη γενιά των gen z,/η ταξινόμηση που μου ταιριάζει/είναι εκείνη των zillennials. Επειδή πρόλαβα τις βιντεοκασέτες/αλλά ήμουν πολύ παιδί για να κατανοήσω/την 11η Σεπτέμβρη/επειδή πρόλαβα τη ζωή δίχως κινητά/αλλά ήμουν πολύ παιδί για να κατανοήσω το πέρασμα/απ’ τη δραχμή στο ευρώ/επειδή πρόλαβα το παιχνίδι στην αυλή και/τα σκισμένα γόνατα/αλλά ήμουν πολύ παιδί για να κατανοήσω την εποχή/της μεταπολίτευσης...

Στα Υστερόγραφα, Μάρα Ανδρέου
Κι έτρεξε ένα και μόνο δάκρυ από το βλέφαρό σου./Κι εγώ έπεσα με όλη μου την ορμή με τα χείλη μου/πάνω στα μάτια σου να το προλάβω και να το μεταλάβω./Κι ήταν ο χρόνος τέτοιος που δεν πρόλαβα./Κι έσκασε κατακόρυφα πάνω στο στήθος μου σαν σφαίρα./Και μετά δεν υπήρχε μετά./Γιατί πέθανα.

Τονική μετάθεση, Βασίλης Καψής
Ο ζωγράφος κινείται με βεβαιότητα./Βαδίζει πάνω στις λεπτές γραμμές/που ορίζουν τα τοπία του./Αφήνει τα ρούχα του κατάχαμα και/βουτάει γυμνός μες στο χρώμα./Δεν τον φοβίζει τίποτα./Ούτε η παθητικότητα του μπλε/ούτε η ένταση του κόκκινου/ούτε καν το μαύρο./Μικρά πουλιά τρυπούν το χαρτί/κουβαλώντας λίγο κίτρινο με το ράμφος τους/ίσα ίσα για να ζωγραφίσει/τον ήλιο με την παλάμη του.

Έσω Τοπία 4, Μαρίνα Δημήτρουλα, Ηλιάννα Λυκούδη, Κατερίνα Μπιρικάκη, Μαίρη Χάψα
Τούτος ο κόσμος γέρασε και δεν αλλάζει/άγρια η όψη του στο φως και με τρομάζει/βαθιά κρυμμένη μέσα του μια αγάπη ψεύτρα/υφαίνει τ’ άδικο κρυφά, έξω από τα μέτρα
Αγαπημένο μου πουλί/τώρα που αλλάξαν οι καιροί/σου στέλνω με τα κύματα/όλα σου τα φταιξίματα
Μην κοιτάς που τελειώνει το έργο/είναι νύχτα κι ο χρόνος σωπαίνει./Σαν σκιά στο παράθυρο φεύγω,/μα η καρδιά είναι εδώ κι επιμένει
Κάποτε ζούσαμε στον ίδιο ουρανό/με ίδιες λέξεις και ονόματα/τώρα φορώ ένα πουκάμισο αδειανό/ίδιο με τα δικά σου χρώματα

Πρώτη ύλη, Γιώργης Χαριτάτος
Ξεχάστηκε και η στάθμευση,/χάθηκαν κι οι σταθμοί./Μόνο οι δορυφορικές/των πολυκατοικιών/εξισώνουν την αντανάκλαση/από το σεληνιακό κύκλωμα./Οι λέξεις είναι ρόδες/το ποίημα μια πληγή/κι εσύ, οδηγός Νεοέλληνας/που με έκανε χαλκομανία/και, τελικά, επικράτησε/η εποχή του θερισμού,/τόσο που πια με θέρισε.

Το κλουβί της μέλισσας, Γιώργος Νταής
Αυτό το βράδυ, δεν υπάρχει ταλέντο/να διχάσει τη μοίρα μας./Δεν υπάρχει αγάπη,/να ματαιώσει τα πλάνα μας./Οι ευχές των μικρών έπιασαν,/οι φοβίες των δειλών χάθηκαν,/κι εμείς, ακόμα χορεύουμε,/ευτυχείς στη σκιά των γελοίων.

Σατωρέ, Ραφαέλα Σταματάκη
φθηνά τσιγάρα με καφέ με δυο ζευγάρια χέρια για παρέα/παράνομες αλκοολικές σκέψεις/σε εποχή ποτοαπαγόρευσης/ασπρόμαυρες φωτογραφίες να γεμίζουν τους τοίχους με έρωτα/νύχτες λουσμένες με τα φώτα της σιωπής/κορμιά κόμποι ναυτικοί/σπίτι δίχως χρώματα στους τοίχους/τα χρώματα είναι για αυτούς που δεν έχουν δικά τους/λέξεις καταργούνται και γεννιούνται άλλες/γιατί οι υπάρχουσες δεν αρκούν/πολλαπλασιασμός ανθρώπινων αισθήσεων/διαίρεση καθημερινός τρόπος ζωής/εποχή του διαφωτισμού σαράντα χρόνια μετά/κάποια θα έλεγαν ότι η ζωή τους είναι κινηματογραφική/δεν είναι όμως/γιατί δεν θα τη ζήσουν ποτέ./Φαντασία