Παρουσίαση του βιβλίου «Διά ποίησης και σιδήρου» του Γιώργου Σωτηρέλλου
Το βιβλίο «Διά ποίησης και σιδήρου» του Γιώργου Σωτηρέλλουείναι μια σταλιά και διαβάζεται κυριολεκτικά στη διάρκεια της διαδρομής του λεωφορείου Α7, από τη στάση Χαριλάου Τρικούπη και Σόλωνος μέχρι τη στάση Σκαλάκια – για την ακρίβεια, κάποια κομμάτια τα διάβασα δύο φορές. Το γαλλικό (κείμενο) είχε πολύ μικρά γραμματάκια και με στρίμωξε, εκτός που δεν διαβάζω πια γαλλικά με καμία άνεση, και τα αγγλικά (κείμενα)… κάτι έλεγαν περί οικονομικών, που τα πέρασα στο ντούκου.
Αλλά τα ελληνικά κείμενα είναι όλα τα λεφτά: σύντομα, σαρκαστικά, για να μην πω αστεία και θεωρήσει κάποιος ότι δεν πρόκειται για λογοτεχνία (ενώ πρόκειται), κάποια σε καθαρεύουσα, κάποια άλλα σε τρέχουσα γλώσσα, γραμμένα στο φτερό, ώρες-ώρες με εσωτερικότητα που δεν την περιμένεις, ώρες-ώρες φλατ και ντέντπαν, όπως θα έλεγαν οι Εγγλέζοι, που τους αναφέρει συχνά. Αναρωτιόμουν τι/ποιον μου θυμίζουν, μέχρι που έφτασα στο σχετικό κείμενο:
«Εις τον Δήμο Καλλιέων του Νομού Φωκίδας βρίσκεται το χωριό Αθανάσιος Διάκος, του οποίου η αρχική ονομασία ήταν Άνω Μουσουνίτσα. Αυτό είμαι σε θέση να το γνωρίζω χάρη στον γνωστό συγγραφέα Πάνο ή Πητ Κουτρουμπούση, ο οποίος γεννήθηκε μεν στη Λιβαδειά, αλλά έλκει την καταγωγή του από την ηρωική Μουσουνίτσα. Έχει μάλιστα γράψει και ένα σύντομο διήγημα εμπνευσμένο από τον τόπο καταγωγής του με τίτλο “Ιπτάμενοι δίσκοι υπεράνω της Μουσουνίτσας”».
Το συγκεκριμένο κείμενο έχει τίτλο «Ιπτάμενοι δίσκοι υπεράνω της Μουσουνίτσας», υποθέτω ως φόρο τιμής στον Κουτρουμπούση τον ίδιο, τον οποίον μου θυμίζει συνολικά το «Διά ποίησης και σιδήρου» – όχι ότι τον μιμείται, απλώς τον έχει σοβαρά υπόψη του, και τον έχει καλο-διαβάσει τον Κουτρουμπούση ο Σωτηρέλλος, σε σημείο που με κάνει να υποψιάζομαι ότι κατάγονται από το ίδιο χωριό.
Τέλος πάντων, το «Διά ποίησης και σιδήρου» είναι μια χαλαρή συλλογή κειμένων, γραμμένων με διαφορετικό ύφος, τόσο μεταξύ τους όσο και σε σχέση με άλλα κείμενα, άλλων συγγραφέων: είναι ένα ντιπ για ντιπ διαφορετικό ανάγνωσμα, από το οποίο διαλέγεις και παίρνεις – π.χ. εμένα μου άρεσε «Η μεγαλύτερη ποιήτρια του Μεξικού» και το «Τι κάνουμε με το μαρούλι», τα βρήκα σούπερ λογοτεχνικά κείμενα, υψηλής αισθητικής και υποβρύχιου στοχασμού, όπως θα έλεγε και ο μετρ Πάνος Κουτρουμπούσης. Ίσως. Ίσως πάλι και όχι.
Η Μαρία Μπούρη, επιμελήτρια της έκδοσης, μιλάει για την ανθρωπιστική διάσταση της ιατρικής, τη σχέση γιατρού-ασθενούς και τον ρόλο της παιδείας στην άσκηση της ιατρικής.
Το μυθιστόρημα του Carsten Henn «Ο φούρναρης που ζύμωνε ιστορίες» (μετάφραση Μαρία Μαντή) κυκλοφορεί την Τρίτη 22 Σεπτεμβρίου, από τις Εκδόσεις Μεταίχμιο
Νέες κυκλοφορίες, πολυαναμενόμενες επανεκδόσεις και μεγάλα ονόματα από την Ελλάδα και τον κόσμο. Τι φέρνουν οι εκδοτικοί οίκοι στο φθινοπωρινό αναγνωστικό ραντεβού.
Ο Δοξιάδης χρησιμοποιεί ένα σύνθετο αφηγηματικό οικοδόμημα για να μιλήσει για τη λογοτεχνία, την ιστορική μνήμη, τον μύθο και την πραγματικότητα, την ιδεολογική χειραγώγηση και τη διαφθορά της πνευματικής ελίτ.
Στα ράφια του φιλοξενούνται περισσότεροι από 20.000 τίτλοι, κυρίως εκπαιδευτικά βιβλία για όλες τις δημοφιλείς γλώσσες, αλλά και για λιγότερο διαδεδομένες, όπως τα κινεζικά, τα κορεατικά και τα αραβικά
21°
