Το βιβλίο «Ποδολάτρες» του Σπύρου Μαντζαβίνου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη
Πού μπορεί να μας οδηγήσει ο έρωτας για έναν άνθρωπο ή για ένα χαρακτηριστικό του; Τι είναι αυτό που μας αιχμαλωτίζει, μας ακινητοποιεί και μας κινητοποιεί σ’ έναν άνθρωπο βγάζοντάς μας από την συνήθη οπτική να τον αναγνωρίζουμε ως ξεχωριστό (άνθρωπο) για εμάς; Πόσο αδιάκριτο, επίμονο ή διορατικό μπορεί να γίνει ένα βλέμμα όταν συναντιέται με αυτή την προσωπική ματιά με τον άλλον; Ποιος βλέπει πρώτος τον άλλον και γιατί; Με μανιώδεις, λεπτομερείς περιγραφές των γυναικείων ποδιών και, δη των πατουσών που μας περιγράφει κατά περίπτωση, ο Σπύρος Μαντζαβίνος, στο βιβλίο του «Ποδολάτρες» (που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη) επιχειρεί να ξεθαμπώσει την εικόνα μας από το καθαρό «αντικείμενο», τα ξυπόλητα πόδια. Ο συγγραφέας καλύπτει το κενό μιας κανονικής συνομιλίας που δεν πραγματώνεται, ιδιαίτερα στις μέρες μας εφόσον μιλάμε μέσα από media και πλατφόρμες γνωριμιών, όχι σαν ζωντανά πλάσματα στον πραγματικό κόσμο.
Όπως γράφει στην εισαγωγή του βιβλίου η κοινωνική ανθρωπολόγος Ελένη Γουρνέλου, τα πόδια για τον Μαντζαβίνο είναι ένας «κώδικας σημείων και κινήσεων» που, ενώ επαναλαμβάνονται ακαταπαύστως και αενάως ως εμμονή όπως είναι όλες οι σωματικές κινήσεις, στους «Ποδολάτρες» είναι αφορμή ποίησης, έρωτα, αναγέννησης, αναφοράς και σταδιακής μετατόπισης στο σημαινόμενο. Οι ξυπόλυτες γυναικείες πατούσες που περιφέρονται, σχεδόν εμμονικά, μέσα στο βιβλίο αναδύουν την αρμονία, το σχήμα και την αισθητική τους σε τέτοιο βαθμό που η μοναδικότητά τους συλλαμβάνει το βλέμμα του παρατηρητή απροετοίμαστο κι αθώο, έρμαιο της μορφής και της χάρης τους. Και, τότε, ο παρατηρητής σκύβει στις γυναικείες πατούσες, τις προσκυνά και μέσα από το πενάκι του χαράκτη τις ζωγραφίζει ολόκληρες, μαζί με το σώμα, το πρόσωπο, τα χέρια· τους δίνει τη θέση τους από την κορυφή μέχρι τα νύχια για να έρθει στη συνέχεια ο κινηματογραφιστής και να κάνει πλάνο τα βήματά τους, κι ο συγγραφέας να βρει τις λέξεις, να φτιάξει εξομολόγηση.
Σπύρος Μαντζαβίνος - βιογραφικό
Ο Σπύρος Μαντζαβίνος γεννήθηκε το 1995 στην Αθήνα και κατάγεται από την Κεφαλλονιά. Σπούδασε Ιστορία και Κλασική Φιλολογία στο Tubingen της Βάδης-Βυρτεμβέργης και σκηνοθεσία στη Σχολή Κινηματογράφου Σταυράκου. Έχει εκδώσει το βιβλίο με τίτλο «Μνηστηροφονία» (Καστανιώτης, 2018) και έχει σκηνοθετήσει την ταινία «Πανελλήνιον» που απέσπασε τρία βραβεία στο 26ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης (2024): βραβείο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου, της Πανελλήνιας Ένωσης Κριτικών και της Επιτροπής Νεότητας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είναι, επίσης, ζωγράφος και χαράκτης, συνεκδότης εφημερίδας τοίχου «Αγκινάρα» και ραδιοφωνικός παραγωγός στο streetradio με την εκπομπή «Γλυστρίδα».
Η Ελίζα Χριστοπούλου συγκεντρώνει σε ένα μικρό βιβλίο ιστορίες για έρωτες, φιλίες, λάθος αποφάσεις, γάτες και εκείνες τις απρόοπτες στιγμές που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται οι πιο σημαντικές.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Όρασης, η ιστορία της Ευαγγελίας Κακούρου μάς θυμίζει πως το να βλέπουμε καλύτερα δεν αφορά μόνο την όρασή μας αλλά και τον τρόπο που κοιτάζουμε τον εαυτό μας και τους δίπλα μας
Η γερμανίδα συγγραφέας γράφει για τη λατρεία των υψηλών επιδόσεων, την κουλτούρα της αμείλικτης αυτοπειθαρχίας και του αέναου ανταγωνισμού, στο μεγάλο χρηματιστήριο της εικόνας.
Οι αναγνώστες βιβλίων είναι μεγαλούτσικοι σε ηλικία, κι όσο πάνε μεγαλώνουν κι άλλο: το 1/3 των ανθρώπων που αγοράζουν και διαβάζουν βιβλία στις αγγλόφωνες χώρες είναι άνω των 60 ετών.
15°
