Θεοφανία Ανδρονίκου-Βασιλάκη, υπάρχουν «Άσπιλοι ένοχοι»;

Η Θεοφανία Ανδρονίκου-Βασιλάκη (ψευδώνυμο) εργάζεται ως δημοσιογράφος σε περιοδικά, εφημερίδες και ιστοσελίδες στον χώρο του καλλιτεχνικού και τηλεοπτικού ρεπορτάζ. Επίσης, έχει ασχοληθεί με την τηλεόραση, συμμετέχοντας ως κειμενογράφος και σεναριογράφος σε επιτυχημένες τηλεοπτικές σειρές. Τώρα, μετά τα μυθιστορήματα «Η διαθήκη του Ζάνα», «Υπηρέτρια της Δούκισσας» και «Ζακίνθη - Στο Άβατο του Κόντε», όλα από τις Εκδόσεις Χάρτινη Πόλη, επιστρέφει με ένα καθαρόαιμο αστυνομικό μυθιστόρημα, το «Άσπιλοι Ένοχοι», με ήρωες απλούς καθημερινούς ανθρώπους που ζουν στην Ελλάδα του σήμερα. Μια μυστηριώδης εξαφάνιση, έρωτας και πάθη, δίψα για εκδίκηση οδηγεί τους πρωταγωνιστές στα άκρα. Το σκηνικό στήνεται σε μια μικρή επαρχιακή πόλη, όπου μια 35χρονη γυναίκα, μητέρα ενός παιδιού, εξαφανίζεται μυστηριωδώς. Κανένα ίχνος, καμία ένδειξη, κανένα τηλεφώνημα για λύτρα, πουθενά το πτώμα της. Παρά τις έρευνες της τοπικής αστυνομίας, στέκεται αδύνατο να βρεθεί, νεκρή ή ζωντανή. Ο Μάξιμος Βαγενάς, ένας από τους πιο έμπειρους και καταξιωμένους αξιωματικούς του Τμήματος Εγκλημάτων Kατά Ζωής, αναλαμβάνει κάπως απρόθυμα να ρίξει φως στο μυστήριο της εξαφάνισης, ενώ παλεύει με τους δικούς του δαίμονες. Τίποτα και κανείς, όμως, δεν τον είχε προετοιμάσει για ό,τι θ’ ακολουθήσει. Η εξαφάνιση της γυναίκας μοιάζει να είναι μόνο η κορυφή στο παγόβουνο μιας σειράς ακούσιων και εκούσιων εγκλημάτων. Ποιος είναι αθώος και ποιος ένοχος;

Κυρία Ανδρονίκου-Βασιλάκη, μετά τα μυθιστορήματά σας «Η διαθήκη του Ζάνα», «Υπηρέτρια της Δούκισσας» και «Ζακίνθη - Στο Άβατο του Κόντε» έρχονται οι «Άσπιλοι Ένοχοι», από τις Εκδόσεις Χάρτινη Πόλη όλα. Αν και οι αναγνώστες αρχικά σας γνώρισαν από το χιουμοριστικό είδος γραφής, αυτή η τετραλογία αλλάζει τα δεδομένα. Μιλήστε μας για την πρώτη σας συγγραφική εποχή και τη μεταστροφή σας προς το ιστορικό, αλλά και το αστυνομικό στυλ.
Ο λόγος που αλλάζω συγγραφικά είδη είναι η δική μου ανάγκη να μη βαρεθώ κολλώντας σε ένα μοτίβο. Έχω γράψει χιουμοριστικά, μεταφυσικό, ιστορικά, περιπέτεια και τώρα αστυνομικό.

Πόσα βιβλία έχετε κυκλοφορήσει ως τώρα και πώς θα περιγράφατε τη συγγραφική σας πορεία; Μεγαλώνοντας εξελίσσονται και οι συγγραφικές αναζητήσεις;
Βρίσκομαι στο όγδοο και έχω ξεκινήσει το ένατο. Ναι, νομίζω πως μεγαλώνοντας ωριμάζουν και οι αναζητήσεις μου μέσα από αυτά που έχω να πω στα βιβλία μου. Τελευταία καταπιάνομαι με τις κοινωνικές παθογένειες.

Από πού αντλήσατε την έμπνευσή σας για το νέο σας βιβλίο «Άσπιλοι ένοχοι»; Θα θέλαμε να μας αναλύσετε με τον δικό σας συλλογισμό την επιλογή του τίτλου.
Ο τίτλος λέει αυτό που όλοι ξέρουμε και αντιμετωπίζουμε στον περίγυρο μας. Άνθρωποι φαινομενικά άσπιλοι οι οποίοι στο παρασκήνιο κινούν τα νήματα και κάνουν … εγκλήματα.

Μυθιστόρημα αστυνομικό-μυστηρίου, με ανθρώπινες σχέσεις πλούσιες σε ιδιαιτερότητες, αποτελεί ένα είδος γραφής πιο απαιτητικό από το ύφος των βιβλίων –κωμικό, κοινωνικό- που μας είχατε συστηθεί αρχικά; Οι ήρωές σας τι καλούνται να προκαλέσουν στον αναγνώστη αυτήν τη φορά;
Να τον προβληματίσουν ως προς τα εγκλήματα που γίνονται στο ανθρώπινο είδος εδώ και αιώνες. Τα «πρέπει» της κοινωνίας, της εκκλησίας, της οικογένειας που οδηγούν σε εγκληματική καταπίεση της ανθρώπινης ελευθερίας.

Στα βιβλία σας επικρατεί η ευστροφία, η σαγήνη, η υπεροχή, η δικαίωση της γυναίκας. Με ένα αόρατο νήμα, οι πρωταγωνίστριες δένονται μεταξύ τους και δρουν ενάντια στην ανδρική μονομέρεια και όχι μόνο. Να θεωρήσουμε αυτή σας τη θέση ως μια συγγραφική σας εμμονή ή είναι η γνήσια κατάθεση της οπτικής σας για τη σχέση των δύο φύλων και την κοινωνική θέση της γυναίκας;
Πιστεύω πως αν οι γυναίκες ήμασταν ενωμένες θα είχαμε κατακτήσει τον κόσμο. Το φύλο μας είναι αρκούντως αδικημένο ανά τους αιώνες και έχουμε εμείς οι ίδιες ευθύνη γι’ αυτό.

Ποια είναι η άποψή σας για τη σημερινή ελληνική λογοτεχνία; Υπάρχει ποιότητα στη γραφή ή εγκαταλείπονται σχεδόν όλα στον βωμό των πωλήσεων;
Έχω ξανά πει πως αν κάποιος γράφει ένα βιβλίο και με αυτό ταυτιστεί έστω και ένας αναγνώστης, τότε η ποιότητα είναι αυταπόδεικτη. Κανείς δεν μπορεί να ορίσει την ποιότητα ενός πονήματος που κάποιος έδωσε την ψυχή του για να το γράψει.