Βιβλιο

Μακριά από εμάς... αλλά τόσο παρηγορητικό

Μια γνήσια εξομολόγηση ενός καρκινοπαθή

ΤΕΥΧΟΣ 432
17.04.2013, 18:16
Δημήτρης Μαστρογιαννίτης
1’ ΔΙΑΒΑΣΜΑ

Eπιλογές

Βαγγέλης Μουρίκης - Συνέντευξη: Ο ηθοποιός μιλάει για τον ρόλο του στην ταινία «Πολύ κοριτσίστικο όνομα το Πάττυ» του Γιώργου Γεωργόπουλου, το σινεμά και τη ζωή.

Κινηματογραφος Βαγγέλης Μουρίκης: «Ο αυτοσχεδιασμός γίνεται στους δρόμους της Αθήνας»

Δημήτρης Αθανασιάδης

Γιώργος Μαρίνος: Ένας πρωτοπόρος της σάτιρας και του ελληνικού καμπαρέ

Θεατρο - Οπερα Γιώργος Μαρίνος 1939–2026: Ο πρώτος Έλληνας περφόρμερ – Μια ζωή σαν σόου

Χάρης Μαρκάκης

Παρασκευή 13 Μαρτίου ραντεβού στο Μπαρ Μπεε Κιου με τον Voice 102.5

Life in Athens Ραντεβού στο burger party του Voice 102.5 και του Μπαρ Μπεε Κιου στο Πασαλιμάνι

A.V. Team

Το «Πριν το τέλος» (εκδ. Μεταίχμιο) του Κρίστοφερ Χίτσενς είναι μια γνήσια εξομολόγηση για το πώς νιώθει ένας καρκινοπαθής από τη στιγμή που το μαθαίνει μέχρι τα τελευταία του

Aκόμα και τις πιο βασανιστικές στιγμές της αρρώστιας του, ο Κ.Χ. παραμένει συγγραφέας με αποστολή. Το κοφτερό του χιούμορ δεν τον εγκαταλείπει ποτέ, ούτε όταν νιώθει να λυγίζει, καθώς η αρρώστια τού αφαιρεί υπολείμματα αξιοπρέπειας. Και ενώ βρίσκει κι εδώ την ευκαιρία να λύνει τις διαφορές του με τον Θεό και τις θρησκείες, να δηλώνει το πάθος του για τις επιστήμες και τη λατρεία του για τη ζωή, το «Πριν το τέλος» (μτφ. Κατερίνα Σχινά) δεν γράφτηκε ως απόδειξη πως το σπινθηροβόλο πνεύμα του τον εγκατέλειψε τελευταίο, αλλά ως παρακαταθήκη –στο όριο ενός εγχειριδίου βοήθειας– τόσο για τους πάσχοντες όσο και για τους κοντινούς τους. Γιατί πολύ απλά, όπως είπε ο Γκρέιντον Κάρτερ (διευθυντής σύνταξης του «Vanity Fair»), ο «Κρίστοφερ Χίτσενς είναι ο ιδανικός δημόσιος διανοούμενος, ένιωθες πως έγραφε αποκλειστικά για σένα».

«Όταν είπα σε κάποια γνωστή μου, με εσκεμμένο ρεαλισμό, ότι ύστερα από μερικές ακόμα τομογραφίες και θεραπείες οι γιατροί μάλλον θα μου ανακοίνωναν ότι από τούδε και στο εξής το μόνο που θα απαιτούσε η κατάστασή μου θα ήταν “διαχείριση”, ένιωσα για μία ακόμα φορά να μου κόβεται η ανάσα όταν σχολίασε: “Ναι. Φαντάζομαι ότι έρχεται κάποια στιγμή που αναγκάζεσαι να τα παρατήσεις”. Πόσο αληθινή, πόσο ψυχρή σύνοψη όσων είχα ήδη πει ο ίδιος. Κι όμως, επιθυμούσα, έστω και παράλογα, να διατηρήσω εγώ αποκλειστικά το μονοπώλιο ή την αρνησικυρία πάνω στο τι επιτρεπόταν να ειπωθεί και τι όχι. Ο καρκινοπαθής νιώθει αδιάκοπα τον πειρασμό να γίνει εγωκεντρικός, ακόμα και αυτοαναφορικός».