Σκληρή αλλά και τρυφερή συνάμα μετουσιώνει, παρατηρεί, αγκαλιάζει. Διαπραγμετεύεται θέματα όπως τη σχέση μάνας - κόρης, την έλειψη του ανθρώπινου, το διάλογο, το παραλόγο αλλά και τη σύγχυση.
«Ο Λιθόπαις» λοιπόν, μέσα σε ένα λιτό κλασικό εξώφυλλο του εκδοτικού Νεφέλη, που η λεπτεπίλεπτη μονοκονδυλική γραφή της βινιέτας της Γεωργίας Μαλτέζου οπτικοποιεί με μια εμπρόθετη τάση ωραιοποίησης και σχηματοποίησης τον τίτλο του βιβλίου.
Απάνθρωπα και παράλογα αυτά με τα οποία καταπιάνεται η Πατρίτσια στην ποίησή της, τόσο αληθινά και σύγχρονα και όμως καταφέρνει και τα μεταμορφώνει.
Μέσα από την αλήθεια και την ωμότητα δεν μπορεί παρά να ανθίσουν υπέροχα λουλούδια. Δεν την φοβάται, τη σκληράδα, δεν την αποφεύγει, κάθεται μέσα της και την αφουγκράζεται... ψάχνει για αυτά τα λουλούδια. Τα βρίσκει και με εξαιρετική μαεστρία δημιουργεί συνθέσεις που μοιάζουν σε τεχνική με την ανθοδετική τέχνη του Kado. Με τον τρόπο του Kado στη ποίηση της Πατρίτσιας το ανθρώπινο στέκεται ως η μοναχική φιγούρα, η μέση κατάσταση που συνδέει γη και ουρανό και τα μεταβολίζει.
Γη ως η μολυσματική κατάσταση, ουρανός ως λεπτότητα, πνευματικότητα, και έμπνευση. Γη και Ουρανός συνέχονται μέσω του ανθρώπου που ενώ βρίσκεται στον κενό μη χώρο, στο χώρο της μη απόφασης μεταβολίζει τη μολυσματική συνθήκη σε ποιητική εικόνα καθισμένος, όπως περιγράφει η ποιήτρια, σε εκείνη την καρέκλα που τρίζει πάντα κάτω από το βάρος του και κοιτώντας την ατελείωτη ευθεία απ’ όπου ποτέ τίποτα δεν ήρθε.
Η Πατρίτσια κατέχει καλά τον οπτικό αλφαβητισμό. Ενσωματώνει την ικανότητα διαπραγμάτευσης, ερμηνείας και εντέλει εξαγωγής (δημιουργίας) νοήματος σε πληροφορία, η οποία παρουσιάζεται με την μορφή ποιητικής εικόνας.
Η έννοια η ίδια του οπτικού αλφαβητισμού βασίζεται στην προϋπόθεση και παραδοχή ότι οι εικόνες μπορούν να διαβαστούν σύμφωνα με το σύστημα που τις δομεί και που καθιστά δυνατή, αναγκαία αλλά και αναπόφευκτη τη δημιουργία νοήματος. Εκείνη αντίστοιχα γνωρίζει σε βάθος τη δεξιότητα της ρητορικής, κατέχει τη χειραφέτηση των λέξεων ώστε να τις επιστρατεύει για τη δημιουργία του προσωπικού της ποιητικού αλφαβήτου.
Όχι μόνο δεν πεθαίνει, όπως λέει ο Ομιλητής Α σε ένα από τα ποιήματά της, αλλά «Κάτω απ’ το παγωμένο δέρμα [της]/ Γρήγορο
/ Και ζεστό/ Τρέχει το αίμα».
Με αυτό τον τρόπο η ποιήτρια μας δίνει το κλειδί για να έρθουμε πιο κοντά και να ξεκλειδώσουμε το ποιητικό αλφάβητό της.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
Με αφορμή το νέο του βιβλίο, «Η ανάγκη της εμψύχωσης», ο ομότιμος καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας μιλά για τη σύγχρονη εποχή της ψυχικής κόπωσης και της εσωτερικής παραίτησης.
17°
