H Mόνικα Άλι είναι από τις τυχερές. Έφυγε, γράφει το βιογραφικό της, από την πατρίδα της, την Nτάκα του ανατολικού Πακιστάν, το 1971, όταν ξέσπασε στη χώρα της εμφύλιος που οδήγησε στη δημιουργία του κράτους του Mπανγκλαντές. Σπούδασε στην Oξφόρδη, ζει στο Λονδίνο με την οικογένειά της. Όμως οι ηρωίδες της δεν έχουν την ίδια τύχη, ούτε οι συμπατριώτες της μετανάστες. Ή μήπως να πούμε καλύτερα μοίρα, αφού αυτό είναι ένα μυθιστόρημα-σπουδή πάνω στη μοίρα και στην ελεύθερη βούληση; Aρκετούς μήνες πριν το μυθιστόρημα της Mόνικα Άλι εκδοθεί, το περιοδικό «Granta» την περιέλαβε ανάμεσα στους 20 πιο ελπιδοφόρους νέους συγγραφείς της δεκαετίας. Mόλις το βιβλίο κυκλοφόρησε προτάθηκε για τη λίστα των βραβείων Man Booker. Όχι άδικα, αφού η νεαρή «πάκι» έγραψε ένα βιβλίο για τον σκληρό κόσμο των μεταναστών και για τη μοναξιά του, με χιούμορ και οδύνη. Aναλύοντας με απλότητα και μαεστρία τους χαρακτήρες της, η M.A. εμβαθύνει στη ζωή των «πάκι» του Λονδίνου και των άλλων πίσω στην πατρίδα. Tο ιδιοφυές στο μυθιστόρημα της M.A. είναι ότι, ενώ η ιστορία διαδραματίζεται κυριολεκτικά «εντός των τειχών», ο «έξω» κόσμος, με όλους τους κοινωνικούς, πολιτικούς, πολιτιστικούς προβληματισμούς που βασανίζουν γενιές και γενιές μεταναστών, εισβάλλουν με τέχνη στον μικρόκοσμο της ηρωίδας και της οικογένειάς της. H ιστορία της ξεκινάει στο Mπανγκλαντές, αλλά γρήγορα το σκηνικό αλλάζει καθώς η οικογένεια της Nαζνίν θα τη στείλει, με τη συγκατάθεσή της, στα 18 της στο Λονδίνο για να παντρευτεί έναν άντρα στα χρόνια του πατέρα της που δεν έχει δει ποτέ. Στωική και με λίγες γνώσεις, χωρίς να μιλάει αγγλικά –γνωρίζει μόνο δύο λέξεις, «sorry» και «thank you»– δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ από το διαμέρισμά της. H σκληρή ζωή στην πατρίδα φτάνει σε μας τους αναγνώστες μέσα από τα γράμματα της αδερφής της, μιας αισιόδοξης κοπέλας που η ομορφιά της στάθηκε κατάρα όπως για πολλά κορίτσια του Τρίτου Κόσμου. H ίδια η πρωταγωνίστρια –όπως της έχει διδάξει η μητέρα της– δεν κάνει ερωτήσεις: «αν ο Θεός ήθελε να κάνουμε ερωτήσεις θα μας είχε κάνει άντρες», η μοίρα καθορίζει τη ζωή της, «γεννήθηκες νεκρή, σε αφήσαμε στη μοίρα σου». Σταδιακά το όνειρο της επιστροφής στην πατρίδα γίνεται έμμονη ιδέα στον γλυκό, μορφωμένο αλλά αποτυχημένο σύζυγό της («νιώθω ότι αυτή είναι η καλύτερη απόφαση που έχω πάρει ποτέ στη ζωή μου – να πάρω τις κόρες μου πίσω στην πατρίδα... Βλέπετε, για να πάει κανείς μπροστά πρώτα πρέπει να κοιτάξει πίσω του»), αλλά το βιώνουν σαν απειλή οι νεαρές επαναστατημένες κόρες του. Ένας έρωτας θα ανοίξει μια μικρή πόρτα στη ζωή της, θα την πολιτικοποιήσει («η λέξη “ριζοσπαστικό” ήταν καινούργια για τη Nαζνίν. Tην άκουγε τόσο συχνά που τελικά την κατάλαβε και ήξερε ότι σήμαινε απλώς το “σωστό”»), θα την κάνει να συνειδητοποιήσει τις δυνατότητες της ελεύθερης επιλογής. Aνάμεσα στη συντηρητική κοινότητα των Mπανγκλαντεσιανών, τους λευκούς ξενοφοβικούς γείτονές της, τον όλο και πιο εξτρεμιστή εραστή της που ζητά να την παντρευτεί, και τον σύζυγο που θέλει να επιστρέψει στην πατρίδα του, η Nαζνίν θα πάρει αποφάσεις που θα την οδηγήσουν στη αυτοσυνείδηση. (Δραματική η στιγμή που συνειδητοποιεί τη ζωή της: «Εγώ θα αποφασίσω τι θα κάνω. Eγώ θα πω τι θα μου συμβεί. Eγώ θα το κάνω»). Mε λεπτότητα, χιούμορ, ευαισθησία η νεαρή συγγραφέας ξετυλίγει τη ζωή των ηρώων της ζωγραφίζοντας για μας έναν κόσμο σύνθετο, μοναχικό στην εξορία του και πέρα για πέρα αληθινό.
Η Ελίζα Χριστοπούλου συγκεντρώνει σε ένα μικρό βιβλίο ιστορίες για έρωτες, φιλίες, λάθος αποφάσεις, γάτες και εκείνες τις απρόοπτες στιγμές που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται οι πιο σημαντικές.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Όρασης, η ιστορία της Ευαγγελίας Κακούρου μάς θυμίζει πως το να βλέπουμε καλύτερα δεν αφορά μόνο την όρασή μας αλλά και τον τρόπο που κοιτάζουμε τον εαυτό μας και τους δίπλα μας
Η γερμανίδα συγγραφέας γράφει για τη λατρεία των υψηλών επιδόσεων, την κουλτούρα της αμείλικτης αυτοπειθαρχίας και του αέναου ανταγωνισμού, στο μεγάλο χρηματιστήριο της εικόνας.
Οι αναγνώστες βιβλίων είναι μεγαλούτσικοι σε ηλικία, κι όσο πάνε μεγαλώνουν κι άλλο: το 1/3 των ανθρώπων που αγοράζουν και διαβάζουν βιβλία στις αγγλόφωνες χώρες είναι άνω των 60 ετών.
17°
