O Ελβετός Αλαίν ντε Μποττόν (γ.1969) είναι ο πρώτος συγγραφέας που φιλοξενήθηκε για μία εβδομάδα στο αεροδρόμιο Χίθροου του Λονδίνου. Η ιδιοκτήτρια εταιρεία τού έδωσε το δικαίωμα ελεύθερης πρόσβασης σε όλους τους χώρους ανεξαιρέτως και την άδεια να γράψει οτιδήποτε θέλει, με μόνη υποχρέωση 10.000 αντίτυπα του βιβλίου του να μοιραστούν σε επιβάτες του αεροδρομίου.
Μπορεί να θεωρούμε ότι στα αεροδρόμια είμαστε ανύπαρκτοι απλά επειδή βιαζόμαστε, αλλά για τον προσεχτικό παρατηρητή υπάρχουν αμέτρητες ιστορίες που λαμβάνουν μέρος σε ένα χώρο που προκαλεί ταυτόχρονα έντονα συναισθήματα χαράς και άγχους για τον ίδιο λόγο, το επικείμενο ταξίδι. Εκείνος, με όλο το χρόνο δικό του, παρατήρησε και κατέγραψε πολλά από αυτά που συνέβησαν στον κατεξοχήν μεταβατικό αυτό χώρο, ενόσω κάποιοι τα προσπέρασαν βιαστικά καθοδόν για την Πύλη των αναχωρήσεων. Έτσι συντάχθηκαν οι εντυπώσεις ενός ημερολογίου, του ημερολογίου του Χίθροου.
Είδε ζευγάρια να αποχωρίζονται με κλάματα, μοναχικούς ταξιδιώτες καθοδόν προς τη δεύτερη κρυφή οικογένειά τους, παιδιά να ουρλιάζουν. Παρατήρησε τις συμπεριφορές των επιβατών, τις αναγνωστικές τους συνήθειες (ο κόσμος, όπως φαίνεται, αρέσκεται εκεί ψηλά στον ουρανό να διαβάζει βιβλία που να τον φοβίζουν) και τις καταναλωτικές τάσεις που φαντάζουν απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες σε ένα μέρος που όλα είναι συνεπή και προγραμματισμένα.
Κατέγραψε συνομιλίες με καθαρίστριες, με τον ιερέα, το λούστρο, τους πιλότους, με αρμόδιους ασφαλείας, με διευθυντές και ελεγκτές, και μας ξενάγησε σε μέρη που δεν θα είχαμε πρόσβαση: από το σαλόνι της πρώτης θέσης και το μέρος όπου μένουν οι βαλίτσες μας όταν μας αποχωρίζονται, μέχρι τις κουζίνες που παράγουν 8.000 γεύματα που θα καταναλωθούν μέσα στις επόμενες 15 ώρες κάπου στην τροπόσφαιρα, φτιαγμένα από γυναίκες με καταγωγή από τις Βαλτικές χώρες και το Μπαγκλαντές.
Η προσέγγιση του συγγραφέα στο θέμα είναι δημοσιογραφική και όχι φιλοσοφική, όπως στα άλλα του βιβλία, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι μαθαίνουμε τι δεν λειτουργεί στο αεροδρόμιο ούτε ότι ο Ντε Μποττόν παύει να γράφει με τη γνωστή του πρόζα. Γράφει το ίδιο στοχαστικά ακόμα και όταν μιλάει για τις οθόνες αφίξεων-αναχωρήσεων, όπου όλες οι πόλεις που αναγράφονται συμπυκνώνουν τη γοητεία αυτού του «μη τόπου», καθώς υπονοούν την απεριόριστη και άμεση δυνατότητα να αναχωρήσουμε για έναν προορισμό που κανένας δεν ξέρει την ταυτότητά μας, αφήνοντας έτσι να αιωρείται μια υπόσχεση εναλλακτικών ζωών...
Άλλοτε συγκινητικό και άλλοτε ελαφρύ, το βιβλίο του ντε Μποττόν είναι ό,τι πιο στοχαστικό μπορεί να γραφτεί για ένα χώρο τόσο γνωστό και τόσο άγνωστο, παρουσιάζοντάς τον μας με άλλα μάτια.
Ο Νικολό Αμανίτι εξετάζει τη δύναμη της δημόσιας εικόνας και τις συνέπειες της έκθεσης, ενώ η Τζούλια Καμινίτο στρέφει το βλέμμα στις αόρατες πληγές που διαμορφώνουν έναν άνθρωπο πολύ πριν αποκτήσει τη δική του φωνή
Η συγγραφέας μιλά για το νέο της ψυχολογικό θρίλερ, τη δημιουργική εμμονή, τη μοναξιά, την επινόηση και το σκοτεινό βλέμμα που μπορεί να αλλάξει τα πάντα
Ο γερμανός συγγραφέας αφηγείται τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ποιητής, μιλά για την τέχνη της αφήγησης, τα πρότυπα για τους χαρακτήρες του, τη ζωγραφική.
Η Μαίρη Σιάνη-Ντέιβις στο βιβλίο «Έντιμος εμπορία» γράφει για μια γενιά που γεννήθηκε πριν από τον πόλεμο αλλά τον πρόλαβε, όπως και τον Εμφύλιο, στην πιο τρυφερή της ηλικία
17°
Είδε ζευγάρια να αποχωρίζονται με κλάματα, μοναχικούς ταξιδιώτες καθοδόν προς τη δεύτερη κρυφή οικογένειά τους, παιδιά να ουρλιάζουν. Παρατήρησε τις συμπεριφορές των επιβατών, τις αναγνωστικές τους συνήθειες (ο κόσμος, όπως φαίνεται, αρέσκεται εκεί ψηλά στον ουρανό να διαβάζει βιβλία που να τον φοβίζουν) και τις καταναλωτικές τάσεις που φαντάζουν απρόβλεπτες και ανεξέλεγκτες σε ένα μέρος που όλα είναι συνεπή και προγραμματισμένα. 
