●Τι μπορεί να συνδέει το γνωστό εικαστικό Τάσο Παυλόπουλο με το γνωστό δημοσκόπο Θωμά Γεράκη; Κι όμως, από το τι μοιράστηκαν στα νιάτα τους και από τα όσα τους χώρισαν έκτοτε, ολόκληρο μυθιστόρημα θα μπορούσε να προκύψει!
●Πρωταγωνιστές του, Έλληνες φοιτητές, υπότροφοι του ΚΚΕ, ανυπότακτοι, στην Πολωνία του Γιαρουζέλσκι. Στο φόντο, δελτία, ουρές, πνιγμένες στο αίμα διαδηλώσεις, μικροί εμφύλιοι ανάμεσα σε «σκληροπυρηνικoύς σταλινικούς» και «πράκτορες των Αμερικανών», η χρεοκοπία του υπαρκτού. Και στην πορεία, οι παράλληλοι βίοι των ηρώων στην ευημερούσα Ελλάδα, ως τη στιγμή που μπαίνει το δίλημμα: «μνημονιακός» ή «αντιμνημονιακός»;
●«Σ’ όποιον επιχειρούσε να το γράψει θ’ αφιέρωνα τους παρακάτω στίχους του Τίτου Πατρίκιου: “Καθώς ξανασκέφτομαι κι αυτά που λέω κι αυτά που παραλείπω, αναρωτιέμαι: Είναι δυνατόν να πίστευα ή και τώρα ακόμα να πιστεύω πως είχα πάντα δίκιο;”» (από την τελευταία του συλλογή «Συγκατοίκηση με το παρόν», Κέδρος).
●Πέμπτη βράδυ, στο «Ριφιφί» των Εξαρχείων και υπό τους ήχους των Human Tοuche, οι προβολείς πέφτουν στο «Κι όμως όμορφα» του Τζεφ Ντάιερ. Ένα βιβλίο για όσους λατρεύουν και τη λογοτεχνία και την τζαζ που χαρίζει στους φίλους του ο Κιθ Τζάρετ (Πάπυρος). Ιστορία, μυθοπλασία, στοχασμός και μια πινακοθήκη ιερών τεράτων επί το έργον –Λέστερ Γιανγκ, Τελόνιους Μονκ, Ντίζι Γκιλέσπι, Τσαρλς Μίνγκους– με την υπογραφή ενός κριτικού που είχε για μέντορά του τον Τζον Μπέργκερ.
●12.000 ευρώ το μήνα. Τόσο κοστίζει στο Ελληνικό Ίδρυμα Πολιτισμού η στέγη του παραρτήματός του στο Βερολίνο. Ποιο Ίδρυμα και ποιο Βερολίνο, θα πείτε... Το μισθωτήριο συμβόλαιο, πάντως, λήγει το 2018, είτε διατηρηθεί όπως όπως ο θεσμός είτε βουλιάξει τελείως.
●Ακέφαλο μετά την παραίτηση Μπαμπινιώτη και με άδειο ταμείο (περσινός προϋπολογισμός 1,8 εκ. ευρώ), το Ε.Ι.Π. συγκαταλέγεται στους μπελάδες που καθυστέρησε δραματικά ν’ αντιμετωπίσει ο Παύλος Γερουλάνος. Κρίμα τα εκατομμύρια δύο δεκατιών, τα χαμένα μεταξύ εσωστρέφειας και ακαδημαϊσμού, εν ονόματι της πολιτιστικής διπλωματίας.
●«Τι διαβάζουν οι άνθρωποι στο μετρό και στα λεωφορεία;» Στο ομώνυμο γκρουπ του Facebook, οι ανταποκρίσεις απ’ τους αθηναϊκούς συρμούς είναι ελάχιστες. Τυχαίο;
●Το ζουμί βρίσκεται μάλλον στα διαβάσματα των μελών των ίδιων. Κάποιος βαρυγκομά με το «2666» του Ρομπέρτο Μπολάνιο, άλλος εκστασιάζεται. Κάποιος απογοητεύεται από το «Ένα κάποιο τέλος» του Τζούλιαν Μπαρνς, άλλος το υπερασπίζεται (ορθώς!). Κάποιος, μέρες τώρα, σέρνει τα «Παιδιά του Κάιν» του Παναγιωτόπουλου, άλλος ανακαλύπτει τις «Φωτογραφίες» του Βασιλικού... Για τον Γιώργο Μητά, άραγε, και τις «Ιστορίες του Χαλ» έγραψε κανείς;
●Βγάζω απ’ το σακίδιο το παρθενικό του βιβλίο (Κίχλη), αφήνομαι στην κρουστή του πρόζα, κι απ’ το Μαρούσι ως την Ομόνοια παρακολουθώ συναπαντήματα μοναχικών υπάρξεων στο γκρίζο και παγωμένο τοπίο του Γιορκσάιρ. Λίγος ουμανισμός δεν βλάπτει!
Η Κατερίνα Αγυιώτη μιλάει για το βιβλίο της «Η τσουλήθρα και άλλες ιστορίες» (εκδόσεις Τεχνοδόμιον), για τη ζωή της, τη γραφή, την έμπνευση και το παράδοξο
«Στον δρόμο μάς φωνάζουν αλλιώς»: Μια ιστορία για το πώς είναι να ζεις ως δύο διαφορετικοί άνθρωποι, μέσα και έξω από το σπίτι, και για όσα κληροδοτεί αυτή η αυτολογοκρισία στα παιδιά
17°
