1. Πώς δημιουργήθηκε η αρχή της ιστορίας; Το βιβλίο είναι αποτέλεσμα ετερόκλητων –φαινομενικά– ιδεών μέσα στα χρόνια, που όμως εκφράζουν κοινές θεματολογίες, συσσωρευμένες χρόνια μέσα μου. Δεν προέκυψε τόσο από μια συγκεκριμένη ιδέα, όσο από την ανάγκη μου να κραυγάσω κάποιες διαπιστώσεις που μου ’χουν γίνει εμμονή και τις αναβιώνω συνεχώς, είτε ως παρατηρήσεις είτε ως σκέψεις είτε ως πράξεις. Όλα αυτά καθιστούν αυτό το βιβλίο αναπόφευκτο.
2. Πώς αναπαριστάται η πόλη στο βιβλίο σου; Δεν ξέρω να σας πω συγκεκριμένα. Μπορεί η πόλη να είναι μια σκύλα που γουστάρει να ταλαιπωρεί τους ήρωές μου, μπορεί να είναι η εξωτερίκευση ενός εσωτερικού λαβύρινθου στον οποίο επιθυμούν να χάνονται και να ξαναζούν, μπορεί να είναι μια ευρύτερη φυλακή ή μια προστατευτική σκιά...
3. Ποιες είναι οι επιρροές σου; Με επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό η αισθητική, η οποία από μόνη της εσωκλείει άπειρες λέξεις. Αισθητική δεν είναι μόνο ένα graffiti, είναι και ένας ακρωτηριασμένος μετανάστης που προσπαθεί να διασχίσει το δρόμο. Εννοώ την εικόνα ως ερέθισμα. Θεωρώ πως έχω επηρεαστεί βιωματικά, όχι τόσο με την έννοια ότι γράφω αμιγώς αυτοβιογραφικά, πιο πολύ εντάσσω αυτή τη γνώμη στην πεποίθησή μου ότι ο συγγραφέας ή ο κάθε καλλιτέχνης είναι βιωματικός και πέρα από το προσωπικό βίωμα. Όσον αφορά τις άλλες τέχνες, νομίζω πως ό,τι αγαπάμε από την κάθε τέχνη μάς επηρεάζει. Για μένα μπορεί να είναι ένα τραγούδι, μια ταινία, μια καλή θεατρική παράσταση...
4. Πώς θα περιέγραφες το βιβλίο με 7 λέξεις; Ο δέκατος τρίτος μήνας. Τέσσερις ιστορίες απ/εγκλεισμού. Αυτές οι 7 λέξεις είναι επιλεγμένες έτσι ώστε ο καθένας να επιλέξει, αν οι ιστορίες είναι από τον εγκλεισμό ή από το ρήμα «απεγκλωβίζομαι». Να μπει στο φως ή να βγει στο σκοτάδι. Να εκφέρει ως επιθυμεί τον «δέκατο τρίτο μήνα». Ο κάθε αναγνώστης, δηλαδή, έχει το άπλετο περιθώριο να προσωποποιήσει το βιβλίο και να το ερμηνεύσει ανάλογα με την ψυχοσύνθεσή του.
*Το βιβλίο "Ο δέκατος τρίτος μήνας - Τέσσερις ιστορίες απ/εγκλεισμού" της Μίρκας Στρατικοπούλου κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ποταμός
Η Ελίζα Χριστοπούλου συγκεντρώνει σε ένα μικρό βιβλίο ιστορίες για έρωτες, φιλίες, λάθος αποφάσεις, γάτες και εκείνες τις απρόοπτες στιγμές που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται οι πιο σημαντικές.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Όρασης, η ιστορία της Ευαγγελίας Κακούρου μάς θυμίζει πως το να βλέπουμε καλύτερα δεν αφορά μόνο την όρασή μας αλλά και τον τρόπο που κοιτάζουμε τον εαυτό μας και τους δίπλα μας
Η γερμανίδα συγγραφέας γράφει για τη λατρεία των υψηλών επιδόσεων, την κουλτούρα της αμείλικτης αυτοπειθαρχίας και του αέναου ανταγωνισμού, στο μεγάλο χρηματιστήριο της εικόνας.
Οι αναγνώστες βιβλίων είναι μεγαλούτσικοι σε ηλικία, κι όσο πάνε μεγαλώνουν κι άλλο: το 1/3 των ανθρώπων που αγοράζουν και διαβάζουν βιβλία στις αγγλόφωνες χώρες είναι άνω των 60 ετών.
26°
2. Πώς αναπαριστάται η πόλη στο βιβλίο σου; Δεν ξέρω να σας πω συγκεκριμένα. Μπορεί η πόλη να είναι μια σκύλα που γουστάρει να ταλαιπωρεί τους ήρωές μου, μπορεί να είναι η εξωτερίκευση ενός εσωτερικού λαβύρινθου στον οποίο επιθυμούν να χάνονται και να ξαναζούν, μπορεί να είναι μια ευρύτερη φυλακή ή μια προστατευτική σκιά...
