1. Πώς δημιουργήθηκε η αρχή της ιστορίας; H ιστορία ξεκίνησε πριν από δύο περίπου χρόνια. Αιτία για τη γέννησή της και την ύπαρξη τελικά αυτού του βιβλίου ήταν η ίδια η ύπαρξη της Σάωρης, της ηρωίδας. Εμφανίστηκε με ένα αίτημα πολύ δυνατό. Να ειπωθεί. Δεν είχα παρά να την ακολουθήσω. Και αυτό έκανα. Θυμάμαι πολύ καθαρά τη μέρα και την ώρα. Ήταν Κυριακή 3.30 το πρωί, όταν πλησίασα τον υπολογιστή.
2. Πώς αναπαριστάται η πόλη στο βιβλίο σου; Είναι μια πόλη-πλαστελίνη. Μια πόλη που μπορείς να την πας όπου θέλεις, μπορείς να δεις ό,τι θέλεις, πράγματα που δεν υπάρχουν κι όμως υπάρχουν, ή θα μπορούσαν να υπάρχουν, μπορείς να περπατήσεις άνετα σε αυτή, με κόσμο ή χωρίς, να παίξεις μαζί της, να παίξεις με τον κόσμο της, το χρόνο της, να την παγώσεις, να της προσθέσεις, να της αφαιρέσεις. Να είναι ιδανική, ασφυχτική, μαγική, απλή, πολύπλοκη. Στην πόλη περπατάει η Σάωρη, στα Εξάρχεια. Εκεί τρυπώνει, εκεί ανακαλύπτει, εκεί συνδιαλέγεται με πράγματα και ανθρώπους που υπάρχουν και δεν υπάρχουν επίσης. Μια πόλη που μπορεί να γίνει μαγική, αλλά και τρομαχτική. Ένας δικός της κόσμος μέσα σε μια δική της πόλη.
3. Ποιες είναι οι επιρροές σου; Δεν μπορώ να το πω αυτό, πως υπάρχει κάποιος συγγραφέας που έχει επιδράσει στη γραφή μου. Αγαπώ και θαυμάζω πάρα πολλούς συγγραφείς, όμως αυτό μένει μέχρι εκεί, δεν μπορεί να περάσει στη γραφή μου. Κάθε συγγραφέας και επομένως κάθε βιβλίο είναι μοναδικό, είναι αυτόνομο, έχει τη δική του ταυτότητα και μόνο. Ή αυτό είναι και το ζητούμενο, αν θέλεις. Να μπορείς να έχεις τη δική σου φωνή στη γραφή. Είμαι όμως σχεδόν σίγουρη πως η γραφή μου έχει επιρροή από το θέατρο και τον κινηματογράφο. Ίσως γιατί είμαι ηθοποιός.
4. Πώς θα περιέγραφες το βιβλίο με 7 λέξεις; Χειμώνας πάντα - Πόλη πάντα - Ο χρόνος μπροστά, ο χρόνος πίσω - Ταμπλό βιβάν - Ακροβασία - Aσυνείδητο Zoom in-Zoom out.
* Το μυθιστόρημα "Σε αργή κίνηση" της Δανάης Παπουτσή κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος
* H Δ.Π. εμφανίζεται στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας μαζί με τον Αντώνη Καρυστινό στην παράσταση «Σκότωσε ό,τι αγαπάς», βασισμένη στο μυθιστόρημα του Αλέξη Σταμάτη, σε σκηνοθεσία Άρη Τρουπάκη
Η Ελίζα Χριστοπούλου συγκεντρώνει σε ένα μικρό βιβλίο ιστορίες για έρωτες, φιλίες, λάθος αποφάσεις, γάτες και εκείνες τις απρόοπτες στιγμές που, χωρίς να το καταλάβουμε, γίνονται οι πιο σημαντικές.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Όρασης, η ιστορία της Ευαγγελίας Κακούρου μάς θυμίζει πως το να βλέπουμε καλύτερα δεν αφορά μόνο την όρασή μας αλλά και τον τρόπο που κοιτάζουμε τον εαυτό μας και τους δίπλα μας
Η γερμανίδα συγγραφέας γράφει για τη λατρεία των υψηλών επιδόσεων, την κουλτούρα της αμείλικτης αυτοπειθαρχίας και του αέναου ανταγωνισμού, στο μεγάλο χρηματιστήριο της εικόνας.
Οι αναγνώστες βιβλίων είναι μεγαλούτσικοι σε ηλικία, κι όσο πάνε μεγαλώνουν κι άλλο: το 1/3 των ανθρώπων που αγοράζουν και διαβάζουν βιβλία στις αγγλόφωνες χώρες είναι άνω των 60 ετών.
26°
2. Πώς αναπαριστάται η πόλη στο βιβλίο σου; Είναι μια πόλη-πλαστελίνη. Μια πόλη που μπορείς να την πας όπου θέλεις, μπορείς να δεις ό,τι θέλεις, πράγματα που δεν υπάρχουν κι όμως υπάρχουν, ή θα μπορούσαν να υπάρχουν, μπορείς να περπατήσεις άνετα σε αυτή, με κόσμο ή χωρίς, να παίξεις μαζί της, να παίξεις με τον κόσμο της, το χρόνο της, να την παγώσεις, να της προσθέσεις, να της αφαιρέσεις. Να είναι ιδανική, ασφυχτική, μαγική, απλή, πολύπλοκη. Στην πόλη περπατάει η Σάωρη, στα Εξάρχεια. Εκεί τρυπώνει, εκεί ανακαλύπτει, εκεί συνδιαλέγεται με πράγματα και ανθρώπους που υπάρχουν και δεν υπάρχουν επίσης. Μια πόλη που μπορεί να γίνει μαγική, αλλά και τρομαχτική. Ένας δικός της κόσμος μέσα σε μια δική της πόλη.
