Νατάσα Εξηνταβελώνη: «Η έμφυλη βία προκύπτει από ανισότητες εξουσίας στη σχέση»

Η Νατάσα Εξηνταβελώνη επανέρχεται για δεύτερη χρονιά στον θεατρικό μονόλογο «Girls and boys» του Ντένις Κέλι, σε μετάφραση και σκηνοθεσία της Λητώς Τριανταφυλλίδου. Μια γυναίκα επί σκηνής μοιράζεται με τον κοινό την αλήθεια της. Αναπολεί τα γεγονότα που οδήγησαν σε μια πολύ σκληρή πράξη που συνέβη στη ζωή της, προσπαθώντας να βάλει σε τάξη τα σημάδια, να βρει τις δικές της ευθύνες και να δώσει πληροφορίες και για άλλα παρόμοια περιστατικά. Και, φυσικά, να καλέσει τον κόσμο να αναλογιστεί πάνω σε όλα εκείνα που θα μπορούσαν να συμβούν στον καθένα, που συμβαίνουν γύρω του και πρέπει να ακουστούν.

Η Νατάσα Εξηνταβελώνη μιλάει για την παράσταση «Girls and boys»

Πρωταγωνιστείς στην παράσταση «Girls and boys» για δεύτερη σεζόν. Υπάρχουν αλλαγές φέτος;
Η παράσταση ξεκίνησε το ταξίδι της την προηγούμενη σεζόν στη Θεσσαλονίκη, στη συνέχεια έκανε μια περιοδεία και έπειτα ήρθε στην Αθήνα, ενώ φέτος συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά. Φέτος είναι σαν να έχουν ζυμωθεί περισσσότερο τα πράγματα μέσα μας, γιατί η απόσταση από κάτι πάντα δίνει στον χρόνο τη δυνατότητα να επιδράσει. Με άλλο τρόπο θυμόμουν το κείμενο. Φέτος όταν το ξαναέπιασα, φωτίστηκαν εντελώς διαφορετικά πράγματα στο πρώτο πέρασμα που κάναμε για να το θυμηθούμε. Παράλληλα, έχουν τροποποιηθεί κάποια σημεία σε σχέση με την έρευνα που κάναμε και την επικαιροποίηση της παράστασης, γιατί θέλαμε να στηριχτεί σε στοιχεία της ελληνικής πραγματικότητας. Αυτό που ξεχωρίζει από το προηγούμενο ανέβασμα είναι ότι εμείς, εγώ και η σκηνοθέτρια Λητώ Τριανταφυλλίδου, είμαστε κάπως διαφορετικές. Είναι και πολύ πικρός ο κόσμος που ζούμε πλέον στην καθημερινότητά μας. Είναι τόσο έντονη η έκθεσή μας στη βία και τις θεματικές του έργου, που κάθε φορά που θα επιστρέφαμε θα είχαμε και κάτι παραπάνω να αφηγηθούμε.

Ποια στοιχεία επικαιροποιήσατε; Έχει να κάνει με τον τρόπο που δουλέψατε εξαρχής για την παράσταση;
Τη βασική θεματική του έργου δεν θέλαμε να την αντιμετωπίσουμε μόνο με βάση τη συγκεκριμένη ιστορία. Οπότε κάναμε μια έρευνα, προσπαθήσαμε να συλλέξουμε κάποια στατιστικά στοιχεία, όπως αυτά που υπάρχουν στο πρωτότυπο κείμενο και αφορούν την πραγματικότητα του συγγραφέα. Η ελληνική πραγματικότητα, στην οποία εμείς θέλαμε να εστιάσουμε, είναι λίγο διαφορετική. Για την ακρίβεια, δεν είναι καθόλου εύκολο να βρεις τα στατιστικά στοιχεία - και ψάξαμε πάρα πολύ. Ψάξαμε στατιστικά για την έμφυλη βία, για τις παιδοκτονίες, για την ενδοοικογενειακή κακοποίηση. Ψάξαμε σε πολλές πηγές και τα στοιχεία ήταν και αντικρουόμενα και ελλιπή. Οπότε προσπαθήσαμε να το αποτυπώσουμε αυτό και στο κείμενο. Παράλληλα, αυτή η έρευνα μάς βοήθησε να συνομιλήσουμε με αυτή την ιστορία με όρους τους οποίους ζούμε καθημερινά. 

Επομένως η πρώτη σου επαφή με το κείμενο την περσινή σεζόν έγινε ενώ μεταφραζόταν;
Το κείμενο για πρώτη φορά το διάβασα στα αγγλικά. Είναι ένα αρκετά απλό κείμενο σε ό,τι αφορά τη δομή του κι αυτό είναι μία από τις αρετές του. Βοηθάει πολύ τον ηθοποιό ως προς την προφορικότητά του. Σιγά σιγά όσο η Λητώ μετέφραζε, αλλάζαμε πράγματα, έπειτα προέκυπταν καινούγριες ανάγκες σε σχέση με τι είδους έρευνα έπρεπε να κάνουμε. Οπότε προτού πάμε για πρόβα, είχαμε δουλέψει πολύ το κείμενο. Και έτσι στην πρώτη πρόβα, ήταν έτοιμα τα πράγματα, δεν χρειάαστηκε στη σκηνοθετική της προσέγγισή της η Λητώ να κάνει κάτι εντυπωσιακό. Νομίζω το κείμενο τα λέει όλα. Επειδή η ιστορία είναι πολύ σκληρή, δεν επιδιώκει να σοκάρει τον θεατή. Αντιθέτως θέλει να τον φροντίσει, να συνέλθει μετά την παράσταση, να σκεφτεί... Μάλιστα ο συγγραφέας σε κάποιο σημείο του κειμένου αναφέρει: «Όλα αυτά που ακούτε δεν συνέβησαν σε εσάς και δεν συμβαίνουν τώρα». Γιατί η ιστορία ξεπηδά μέσα από ένα τόσο κανονικό πλαίσιο, το πλαίσιο της πυρηνικής οικογένειας μέσα σην οποία μεγαλώσαμε όλοι. Οπότε δεν βλέπεις από την αρχή μια ιστορία που δεν σε αφορά καθόλου. Βλέπεις εύκολα και τον εαυτό σου μέσα σε αυτό. Γι' αυτό και ο συγγραφέας θέλει να φροντίσει λίγο παραπάνω τον θεατή, καθώς είναι πολύ εύκολο να ταραχθεί παραπάνω.

Θεωρείς ότι επιδιώκει να εμπνεύσει την ενσυναίσθηση;
Ναι, και μάλιστα με έναν τρόπο που δεν είναι καθόλου μονοσήμαντος. Είναι καλογραμμένος αυτός ο χαρακτήρας. Δεν είναι στείρος. Οπότε έχει και αυτή τα στραβά της, τα λάθη της. Είναι πολύ ουσιώδες να βλέπουμε μια ηρωίδα που προσπαθεί και η ίδια να καταλάβει τι δεν πήγε σωστά, πώς θα μπορούσε να έχει επηρεάσει αλλιώς τα πράγματα. Και με αυτόν τον τρόπο είναι σαν να αναλύει τον μηχανισμό της βίας. Έτσι όπως το έχουμε σκεφτεί με η Λητώ, η ηρωίδα δεν αφηγείται απλώς τα πράγματα, αλλά προσπαθεί να τα αναβιώσει, όχι για να γίνουν πιο παραστατικά για τον θεατή αλλά για να τα αποκωδικοποιήσει και η ίδια, να τα καταλάβει, να κάνει μια έρευνα γύρω από το θέμα. Και το έχουμε δει να το κάνουν αυτό πολλοί άνθρωποι. Και εμένα με εμπνέει αυτό. Άνθρωποι που έχουν ένα πολύ έντονο προσωπικό και οικογενειακό τραύμα πολύ σύντομα δεν στέκονται στο δικό τους τραύμα, αλλά θέλουν να δουν τη μεγάλη εικόνα, να επηρεάσουν την κοινωνία, να αποφευχθούν άλλα παρόμοια περιστατικά για άλλες οικογένειες. Το έχουμε δει και με τους συγγενείς των Τεμπών, με τη Μάγδα Φύσσα, με τους συγγενείς όλων των γυναικών που σκοτώνονται από τους συντρόφους τους. Βλέπεις έναν ηρωισμό από μέρους τους. Και σκέφτεσαι πώς αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να στέκονται κοινωνικά παρά το βάρος που έχουν στην ψυχή τους; Νομίζω ότι η πραγματική δικαίωση, πέρα από τη νομική, είναι να καταλάβεις και να επηρεάσεις, να αλλάξει κάτι.

Εσύ, υποδυόμενη αυτή τη γυναίκα, έχεις στο μυαλό σου όλους αυτούς τους ανθρώπους;
Ναι, προσπαθώ να αναλογιστώ ποιο κίνητρο είχε αυτή η γυναίκα για να μοιραστεί μια τέτοια ιστορία και σκέφτομαι όλους τους ανθρώπους που είναι θύματα, που έχουν ανάγκη να μοιραστούν την αλήθεια τους για να την αντέξουν - γιατί, όταν μοιραζόμαστε κάτι, είναι πιο υποφερτό. Κι επιπλέον γιατί πιστεύω στον άνθρωπο, πιστεύω πολύ στον πολιτικό μας ρόλο και στο πώς μπορούμε να επηρεάσουμε τη δημόσια ζωή και την κοινωνία. Άλλωστε κάποτε αυτό ήταν το κομμάτι της υστεροφημίας, με όρους πολύ παλιούς. Σε αυτή τη γρήγορη κι ευκαιριακή ζωή που ζούμε μάς φαίνεται οριακά αδιανόητο και συνήθως κοιτάμε μόνο τον εαυτό μας και όχι τη μεγάλη εικόνα.

Είσαι μόνη σου απέναντι στο κοινό σε αυτόν τον μονόλογο. Είναι πιο απαιτητικό και πιο δύσκολο από ό,τι αν είχες συμπρωταγωνιστές; Είναι ο πρώτος σου μονόλογος;
Πριν από αυτό, το μόνο μοναχικό που είχα κάνει επί σκηνής ήταν το stand up με τον χαρακτήρα της δασκάλας που έχω φτιάξει. Είχα παίξει για πολλές παραστάσεις και ήταν η πρώτη μου φορά ολομόναχη για δύο ώρες επί σκηνής. Ωστόσο, αυτό είχε μια άλλη διαχείριση γιατί τότε έπαιζα σε stages και όχι σε θέατρο. Τώρα βοηθάει το γεγονός ότι βρίσκομαι σε μια θεατρική σκηνή, για να έχω την προσοχή και τη συνενοχή του κοινού σε μεγαλύτερο βαθμό. Αλλά δεν μπορώ να πω ότι σε αυτόν τον μονόλογο έχω νιώσει ιδιαίτερη μοναξιά γιατί είναι και η Λητώ και όλοι οι συντελεστές που είναι πολύ δίπλα μου πάντα, και σε έναν μονόλογο μεγενθύνονται οι σχέσεις με τους υπόλοιπους συντελεστές. Η μουσική δεν είναι απλώς μουσική, είναι ο απόλυτος συμπαίκτης, τα οπτικοακουστικά μέσα είναι η βασική μου συνομιλία, οπότε δεν έχω νιώσει ιδιαίτερη μοναξιά. Και στα κομμάτια που ήμουν μόνη μου -γιατί έχω κάνει και περιοδεία μόνη μου- το απόλαυσα πάρα πολύ, το συνδύασα με ταξίδι, συνομιλία με τον κόσμο εκτός Αθηνών που δεν έχει τόσο εύκολη πρόσβαση σε θέατρο. Όταν ένα έργο ταξιδεύει, ταξιδεύουν και οι έννοιές του και είναι πάρα πολύ διαφορετική η πρόσληψη από περιοχή σε περιοχή. Το κοινό άλλωστε έχει πολύ μεγάλη επίδραση πάνω σου: μπορεί να συγκεντρώσει αλλά και να σε αποσυντονίσει. Μου έχει τύχει σε παράσταση να αισθάνομαι σαν να φτιάχνω εκείνη την ώρα μαζί με το κοινό το αποτέλεσμα. Ένας μονόλογος κάθε άλλο παρά μοναχικός είναι, είναι ουσιαστικά κάτι πολύ παρεΐστικο. Όταν τελειώνει η παράσταση στον μονόλογο ξέρω να σου πω ποιος παρακολουθούσε, ποιος κοιτούσε το κινητό του, ποιος χασμουριόταν... Όταν έρχονται και μου μιλάνε, δεν νιώθω ότι μου μιλάει ένας άγνωστος. Στις σειρές που έχω πρόσβαση και βλέπω τα πρόσωπά τους, όταν μιλάμε μετά την παράσταση, είναι σαν να έχουμε ήδη συνομιλήσει. Ο θεατής γενικά έχει πολύ μεγάλη επίδραση σε μια παράσταση, αλλά ειδικά στον μονόλογο που κοιτάς να πιαστείς από μάτια, να δεις αν καταλαβαίνουν τι τους λες, αν συμμετέχουν, ο θεατής είναι πολύτιμος. Στο εδώ και τώρα, το κοινό είναι επιδραστικότατο.

Πώς λειτουργούν τα οπτικοακουστικά στην παράσταση;
Η συμβολή των οπτικοακουστικών μέσων επί του καλλιτεχνικού είναι πολύ άμεση, είναι σαν μια δεύτερη αφήγηση. Είναι άλλο να ακούς μια ιστορία και άλλο να τη βλέπεις, να την αισθάνεσαι. Λειτουργεί σαν μια μαρτυρία. Υπάρχουν και βίντεο που είναι φτιαγμένα από την ηρωίδα μας σε επίπεδο αναμνήσεων. Και υπάρχει και η live κάμερα, όπου η ηρωίδα κάποια πράγματα τα αφηγείται στο κοινό και κάποια τα καταγράφει για δική της χρήση. Όσα καταγράφει τα βλέπουμε να προβάλλονται σε έναν προτζέκτορα. Επομένως υπάρχουν διάφορα επίπεδα αφήγησης χάρη στα οπτικοακουστικά μέσα: άμεση αφήγηση, η δουλειά πάνω στη σκηνή (που καταγράφει κάποια πράγματα) και κάποια κομμάτια που δημιουργούν μια τρύπα στον χρόνο και σπάνε κατά κάποιον τρόπο τη μονοφωνία. Πρέπει βέβαια να πούμε ότι τα βίντεο που προβάλλονται είναι κομμάτια από το παρελθόν της ηρωίδας που δεν υπάρχει πια.

Πόσο δύσκολες είναι οι ισορροπίες ανάμεσα σε ένα ζευγάρι όταν σβήνει ο κεραυνοβόλος έρωτας; Αγάπη, κατανόηση, ενσυναίσθηση: είναι έννοιες που δεν γνωρίζουμε τι σημαίνουν;
Τείνω να πιστεύω ότι ένας πραγματικός έρωτας δεν σβήνει ακριβώς· μεταμορφώνεται, γιατί το μοίρασμα είναι τόσο μεγάλο που πάντα θα υπάρχει ένας κοινός τόπος ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που ερωτεύτηκαν. Μπορεί να πιστεύω και στο «για πάντα» με αυτή την έννοια. Όμως τον «κεραυνοβόλο» έρωτα δεν ξέρω αν τον εμπιστεύομαι. Νομίζω ότι περισσότερο μας ενώνουν οι αδυναμίες και τα τραύματα παρά η ιδανικοποίηση. Και βέβαια οι ισορροπίες θα χαθούν την πρώτη στιγμή που ο άλλος από ένα τυχαίο πρόσωπο στη ζωή σου, γίνεται πραγματική επιλογή. Γιατί η αγάπη, η κατανόηση και η ενσυναίσθηση είναι έννοιες τόσο δύσκολες και μεγάλες που χρειάζονται γήπεδο, χρειάζονται δοκιμή και ρίσκο. Η αγάπη είναι πράξη στο τέλος της μέρας, αλλιώς δεν δικαιώνεται. Και το λέω ως ένας άνθρωπος που δυσκολεύεται πολύ να κάνει τη μετάφραση από το συναίσθημα στην πράξη. Στ' αλήθεια μόνοι μας δεν μπορούμε να το κάνουμε, μόνο με τον άλλον. Είναι συγκλονιστικό το μαζί γιατί, όταν είναι ουσιαστικό, νοηματοδοτεί τα πάντα.

Πόσο επίκαιρο είναι το θέμα του έργου σε μια εποχή που συζητιέται ανοιχτά η έμφυλη βία και ο όρος «γυναικοκτονία»;
Το πιο σημαντικό με το «Girls and Boys» είναι ότι δεν εστιάζει μόνο στο ακραίο γεγονός της βίας. Εστιάζει στη διαδρομή που οδηγεί εκεί. Η έμφυλη βία δεν εμφανίζεται ξαφνικά. Δεν είναι ένα μεμονωμένο «ξέσπασμα». Είναι συχνά το αποτέλεσμα ανισοτήτων εξουσίας μέσα στη σχέση, αδυναμίας διαχείρισης της ματαίωσης, απώλειας ελέγχου, σιωπής γύρω από τα «μικρά» προειδοποιητικά σημάδια. Όλα αυτά η ηρωίδα δεν τα περιγράφει απλώς, τα συνειδητοποιεί σε πρώτο χρόνο και προσπαθεί να τα διατυπώσει πρώτα από όλα για να τα καταλάβει η ίδια. Η έννοια της γυναικοκτονίας, όπως συζητιέται σήμερα, δεν αφορά μόνο την πράξη της δολοφονίας. Αφορά το πλαίσιο: ότι η βία αυτή σχετίζεται με το φύλο, με την ιδέα της ιδιοκτησίας, με την αδυναμία αποδοχής της αυτονομίας της γυναίκας. Στο έργο μας μάλιστα ο θύτης είναι ακόμη ένας οικογενειάρχης «που δεν είχε δώσει κανένα δικαίωμα» φαινομενικά. Και εκεί το νήμα ξετυλίγεται πιο δύσκολα και μας φέρνει αντιμέτωπους με τις ίδιες μας τις ρίζες, ώστε να δούμε κατάματα ότι μπορεί η κοινωνική συζήτηση να προχωράει, αλλά οι μηχανισμοί που γεννούν τη βία δεν έχουν εξαλειφθεί. Κάθε άλλο.

Με στενοχωρεί να σκέφτομαι ότι η βία έχει γίνει απλώς το background noise των ημερών

Σε μια περίοδο που κυριαρχούν οι ατομικότητες και βομβαρδιζόμαστε από βία καθημερινά μέσω των οθόνων (κινητά, pc, τηλεοράσεις), θεωρείς ότι έχουμε γίνει ανθεκτικοί στη βία; Μας κάνει λιγότερη εντύπωση;
Με στενοχωρεί να σκέφτομαι ότι η βία έχει γίνει απλώς το background noise των ημερών γιατί δεν πιστεύω ότι είμαστε πιο ανθεκτικοί, καθόλου, απλώς ο εγκέφαλός μας επιλέγει να προστατεύεται. Η συνεχής έκθεση στην πληροφορία της βίας ή στη βίαιη πληροφορία -το σκέφτομαι κι έτσι- δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι καταλάβαμε. Και δυστυχώς δεν το νομίζω καθόλου. Προσωπικά νιώθω ότι έχουν κουνηθεί συθέμελα πάμπολλες σταθερές μου, βασικές αξίες στις οποίες είχα χτίσει κάθε όνειρό μου για την κοινωνία μας δεν υπάρχουν πια. Αυτό ταράζει τη σχέση εμπιστοσύνης μου στον κόσμο μας. Ο πόλεμος με τον τρόπο που συμβαίνει, τα εγκλήματα πολέμου και εμείς ανάμεσά τους, η γενοκτονία στη Γάζα, οι άμαχοι, όλα αυτά μπορεί να έχουν προηγούμενο αλλά το δικό μου βίωμα δεν παύει να είναι η προσωπική μου ανημποριά να σταθώ εμπόδιο σε όλα αυτά. Και ναι, νομίζω ότι όσο μαζεύουμε ήττες ως πολίτες αυτού του κόσμου, τόσο μικραίνει το συναισθηματικό εύρος αντίδρασης. Όχι επειδή δεν μας νοιάζει, αλλά επειδή δεν προλαβαίνουμε να αφομοιώσουμε άλλα. Το «Girls & Boys» θέλει πάντως να κάνει ακριβώς αυτό: να μας βοηθήσει να αφομοιώσουμε, να δούμε από μια χαραμάδα που πάει σε βάθος. Κάτι που οι οθόνες και η ταχύτητα της πληροφορίας δεν το επιτρέπουν. Δεν βασίζεται στο σοκ της βίας, πάει πέρα από αυτό.

Είναι η βία αναπόφευκτο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης; Πώς ορίζεται η βία μέσα στο κείμενο του Κέλι και πώς την ορίζεις εσύ σε σχέση με τα βιώματά σου αλλά και την καθημερινότητά μας σε τοπικό και διεθνές επίπεδο;
Φοβάμαι πως ναι, η ροπή του ανθρώπου είναι η σύγκρουση και αυτό είναι πολύ τρομακτικό να το παραδεχτούμε και νομίζω ότι αυτός είναι και ο λόγος που αργούμε τόσο πολύ να ανοίξουμε τον διάλογο γύρω από τη βία. Δεν αντέχουμε να λέμε «γυναικοκτονία», όπως δεν αντέχουμε να λέμε «γενοκτονία», γιατί και οι δύο λέξεις σημαίνουν τις χειρότερες προεκτάσεις του τι μπορούμε να γίνουμε. Ακόμη επικρατεί η αισιόδοξη πλευρά μου που σκέφτεται πως η εσωτερική μας δύναμη δεν είναι μόνο σκοτεινή. Μπορεί να σημαίνει την επανάσταση, την πρόοδο, την υγιή αντίδραση. Η ενόρμηση σε σχέση με τη βία υπάρχει, είμαι σίγουρη, αλλά μπορεί να μετασχηματιστεί, να εκπολιτιστεί, ακόμη και να γίνει ομορφιά. Τη βία στο έργο τη βλέπουμε κατά κύριο λόγο υπό το έμφυλο πρίσμα. Και εδώ η βία είναι κοινωνικά διαμορφωμένη. Ο Ντένις Κέλι τοποθετεί τη βία στο πιο ενοχλητικό πλαίσιο: το οικείο περιβάλλον της πυρηνικής οικογένειας. Για εμένα η ρίζα της βίας είναι κοινή, είτε μιλάμε για τη δολοφονία της Κυριακής ή της Κάρολαιν, ή για τον Ζακ, ή για την έγκυο γυναίκα που πήγε στο Αττικόν με εκατό πιρουνιές στο πρόσωπο και τα μάτια από τον σύντροφο της, ή για την Πύλο ή το Αιγαίο, είτε μιλάμε για την εξόντωση στη Γάζα, για τους βομβαρδισμούς σχολείων στο Ιράν, για τους αμάχους στο Σουδάν, ή τον βασανισμό πριν λίγες μέρες εκείνου του μωρού από τις ισραηλινές δυνάμεις με τα εγκαύματα από τσιγάρα. Σε κάθε περίπτωση υπάρχει κάποιος που αποφασίζει ότι κάποιος άλλος δεν έχει ίση αξία με εκείνον και για αυτό πρέπει να ελεγχθεί ή να μειωθεί ή να αφανιστεί. Δυστυχώς ως τόσο τιποτένιο το αντιλαμβάνομαι.

Πρωταγωνιστείς και στο «Cleansed» της Σάρα Κέιν, που θα συνεχιστεί και του χρόνου, και υποδύεσαι τη Γυναίκα. Ένα πολύ δυνατό πλην όμως βίαιο κείμενο. Πώς έχει επιδράσει πάνω σου αυτό το διάστημα; Και πώς μπαίνεις στον μονόλογό σου τώρα, έχοντας πρωταγωνιστήσει στο «Cleansed»; 
Το «Cleansed» είναι ένα έργο το οποίο σε καθορίζει εφόσον συνομιλήσεις μαζί του. Έχει καθορίσει σε πολύ μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι τη βία και την ένωση. Νομίζω μετά την εμπειρία αυτής της παράστασης έχω μεγαλώσει με έναν τρόπο. Η Σάρα Κέιν για εμένα είναι ένα φαινόμενο ως προς τον τρόπο που ανατομεί την ανθρώπινη ψυχή για αυτό και το έργο, αν και είναι τόσο βίαιο, δεν με αφήνει τραυματισμένη αλλά διψασμένη για όσο περισσότερη επίγνωση μπορώ να έχω. Ελπίζω να συνομιλήσουν μέσα μου τα δύο έργα. Είναι πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά και πάλι δεν σκοπεύω να πετάξω από πάνω μου την εμπειρία που φέρω από το ένα στο άλλο. Νομίζω θα είναι χρήσιμη.

Το «Cleansed» γράφτηκε το 1998, το «Girls and boys» το 2018, δηλαδή διαφέρουν χρονικά 20 χρόνια. Ωστόσο πραγματεύονται παρόμοια ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, του σύγχρονου ανθρώπου. Ως ηθοποιό σε εκφράζουν περισσότερο τα πιο σύγχρονα κείμενα ή τα πιο κλασικά; Και γιατί;
Δεν μπορώ να το απαντήσω. Τα σύγχρονα κείμενα όπως το «Girls and Boys» συνήθως κερδίζουν σε αμεσότητα; Μάλλον. Η εμπειρία της καθημερινής ζωής το κάνει πιο εύκολο νομίζω για το κοινό να νιώσει σύνδεση και βοηθά τον ηθοποιό να το αποδώσει αυθεντικά. Τα κλασικά κείμενα όπως το «Cleansed» έχουν άλλο βάθος και μια σχεδόν υπνωτιστική ένταση. Μπορώ να πω ότι με συγκινεί λίγο παραπάνω η ερμηνευτική φαντασία που απαιτεί ένα τέτοιο έργο, αλλά είναι άδικη σύγκριση.

Φέτος ήσουν υποψήφια για το βραβείο Μελίνα Μερκούρη και το πήρε εντέλει η Μαίρη Μηνά, που επίσης πρωταγωνιστεί στο Cleansed. Πώς αισθάνεσαι για αυτό;
Το να είμαι υποψήφια για ένα βραβείο σαν αυτό ήταν για εμένα μια μεγάλη έκπληξη - πιο πολύ το είδα σαν ένα ευχάριστο αστείο. Δεν είμαι συνηθισμένη. Ο λόγος που το χάρηκα όμως ήταν επειδή ο «Γλάρος» που κάναμε με τον Δημήτρη Καραντζά ήταν για εμένα ένα βίωμα ανεπανάληπτο οπότε, όταν πιστεύεις πολύ σε κάτι, η όποια επιβράβευση έχει νόημα. Αν από την άλλη δεν πιστεύεις σε αυτό, η επιβράβευση δεν έχει νόημα. Πού καταλήγουμε; Ότι το σημαντικό είναι να πιστεύεις. Το βραβείο το πήρε η Μαίρη και ήταν πολύ σωστό, γιατί είναι μια σπουδαία ηθοποιός - δεν πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές σαν τη Μαίρη. Όταν το πήρε λοιπόν ένιωσα όμορφα για εκείνη γιατί την εκτιμούσα έτσι κι αλλιώς πολύ. Τώρα που μιλάμε όμως, έχοντας την εμπειρία του «Cleansed», χαίρομαι παραπάνω γιατί την αγαπώ.

Θέατρο, τηλεόραση, κινηματογράφος: ποιο μέσο σε εκφράζει περισσότερο και γιατί;
Το θέατρο. Εκεί νιώθω περισσότερο άνετα να ερευνήσω αυτά που θέλω. Το θέατρο είναι ένας μαγικός τόπος για εμένα. Τα χωράει όλα. Και μου αρέσει πολύ αυτό. Η τηλεόραση με γλυκαίνει με την προσβασιμότητα που έχει, με το ότι είναι συντροφιά για πολλούς ανθρώπους. Μου αρέσει γιατί είναι πολύ ομαδική δουλειά, αλλά είναι πολύ γρήγορη οπότε κάπου εκεί δυσκολεύομαι να μη χάσω τον εαυτό μου. Το σινεμά το αγαπώ αλλά δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες δουλειάς στη χώρα μας. Το σινεμά για να ανθίσει θέλει στήριξη και ορατότητα και δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει. Θα ήθελα να γνωρίσω περισσότερο το ελληνικό σινεμά και να γίνω μέρος του, αλλά πιο πολύ αγωνιώ για το πώς αυτό θα επιβιώσει. Γιατί πρέπει να επιβιώσει.