Το Εθνικό Θέατρο γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου

Καθρέφτης της πραγματικής ζωής, άλλοτε ακριβής κι άλλοτε παραμορφωμένος, το θέατρο υπήρξε πάντοτε συνδεδεμένο με την αλήθεια και τη βαθύτερη φύση των πραγμάτων. Αυτή ακριβώς την κατάσταση των ανθρώπων και του κόσμου σήμερα επιχειρεί να καθρεφτίσει και το Εθνικό Θέατρο με την καλλιτεχνική του παρέμβαση στο κέντρο της πόλης για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου την Κυριακή 27 Μαρτίου.

Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου: δρώμενα στην πόλη και δωρεάν εισιτήρια από το Εθνικό Θέατρο

Με όχημά του την εκρηκτική δύναμη και την αμεσότητα της ραπ, ο θίασος της παράστασης «Ο Μπίντερμαν και οι Εμπρηστές» του Μαξ Φρις που παρουσιάζεται στην Εφηβική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, βγαίνει στο δρόμο και συναντά το κοινό, τραγουδά για την κοινωνία του σήμερα και τα δεινά της, αλλά και για το όραμα ενός καλύτερου κόσμου. Σχολιάζει την αμείλικτη επικαιρότητα, τη βαναυσότητα του πολέμου, αλλά και όλες τις μικρές ή μεγάλες «φωτιές» που μοιάζουν να περικυκλώνουν τον κόσμο μας: από την κλιματική αλλαγή μέχρι την ανθρώπινη αποξένωση, τα πυρηνικά όπλα και την κοινωνική πόλωση.

Το δρώμενο, που πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Δήμου Αθηναίων, θα ξεκινήσει στις 18:00 από την πλατεία Συντάγματος και στις 19:00 θα μεταφερθεί στην οδό Πανεπιστημίου, έξω από το θέατρο REX. Και, καθώς με τη δύση του ηλίου ο θίασος θα εισχωρήσει στο θέατρο για την προγραμματισμένη παράσταση, λίγο παρακάτω, στην Ομόνοια, στις 19:45 το ιστορικό κτήριο Τσίλλερ θα φωταγωγηθεί και το μήνυμα της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου θα αντηχήσει σχεδόν ταυτόχρονα από όλες τις σκηνές.

Την επιμέλεια της εκδήλωσης έχει η Σοφία Βγενοπούλου, με συνεργάτιδα δραματουργό την Ειρήνη Μουντράκη. Στην εκδήλωση συμμετέχουν οι ηθοποιοί: Ασημίνα Αναστασοπούλου, Παναγιώτης Εξαρχέας, Βασίλης Καλφάκης, Μελίνα Κοτσέλου, Αλκιβιάδης Μαγγόνας, Γιώργος Πατεράκης, Κατερίνα Πατσιάνη, Γιώργος Σκαρλάτος, Βασίλης Τρυφουλτσάνης, Αμαλία Τσεκούρα, Αλέξανδρος Τωμαδάκης και Εύα Φρακτοπούλου.

Την ίδια μέρα, το Εθνικό Θέατρο θα διαθέσει δωρεάν στο κοινό της πόλης 30 εισιτήρια σε δημότες και κατοίκους της Αθήνας για την παράσταση Τρωίλος και Χρυσηίδα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Ο Πήτερ Σέλαρς και το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου 2022

«Σε μια εποχή που κανείς δεν μπορεί να μην συγκλονιστεί από την ωμότητα και τον άσκοπο πόνο του πολέμου, αλλά και από τον αγώνα της ανθρωπότητας να ξανασταθεί στα πόδια της μετά από μια μακρά περίοδο απομόνωσης και φόβου, οι Παγκόσμιες Ημέρες είναι μια αφορμή για να θυμόμαστε πως υπάρχουν αξίες, θεσμοί και σταθερές που ενώνουν όλους τους ανθρώπους», σημειώνει το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου. Επιδιώκοντας να μεταφέρει μια αίσθηση ενότητας, αλληλεγγύης, συνδημιουργίας και σύνδεσης στα πέρατα του κόσμου, προσκάλεσε φέτος τον Πήτερ Σέλαρς να υπογράψει το μήνυμά του για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Να, λοιπόν, τι σημειώνει ο Αμερικανός διάσημος σκηνοθέτης.

«Καθώς ο κόσμος κρέμεται κάθε ώρα και λεπτό από τα καθημερινά ρεπορτάζ στις ειδήσεις, να προσκαλέσω όλους εμάς, ως δημιουργούς, να εισέλθουμε στο κατάλληλο πεδίο και σφαίρα και προοπτική του επικού χρόνου, της επικής αλλαγής, της επικής επίγνωσης, της επικής αντανάκλασης, για ένα επικό όραμα; Ζούμε σε μια επική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας και οι βαθιές και επακόλουθες αλλαγές που βιώνουμε στις σχέσεις των ανθρώπων με τον εαυτό τους, ο ένας με τον άλλον και με τους μη ανθρώπινους κόσμους, είναι σχεδόν πέρα από τις ικανότητές μας να κατανοήσουμε, να διατυπώσουμε, να μιλήσουμε και να εκφράσουμε.

Δεν ζούμε στον 24ωρο κύκλο ειδήσεων, ζούμε στην άκρη του χρόνου. Οι εφημερίδες και τα μέσα ενημέρωσης είναι εντελώς ανεπαρκή και ανίκανα να αντιμετωπίσουν αυτό που βιώνουμε.

Πού είναι η γλώσσα, ποιες είναι οι κινήσεις και ποιες είναι οι εικόνες που μπορεί να μας επιτρέψουν να κατανοήσουμε τις βαθιές αλλαγές και ρήξεις που βιώνουμε; Και πώς μπορούμε να μεταφέρουμε το περιεχόμενο της ζωής μας αυτήν τη στιγμή όχι ως ρεπορτάζ αλλά ως εμπειρία;

Το θέατρο είναι η τέχνη της εμπειρίας.

Σε έναν κόσμο που κατακλύζεται από τεράστιες ειδησεογραφικές εκστρατείες, προσομοιωμένες εμπειρίες, φρικιαστικές προβλέψεις, πώς μπορούμε να φτάσουμε πέρα από την ατελείωτη επανάληψη των αριθμών για να ζήσουμε την ιερότητα και το άπειρο μιας ζωής, ενός μόνο οικοσυστήματος, μιας φιλίας ή την ποιότητα του φωτός σε έναν παράξενο ουρανό; Δύο χρόνια με την πανδημία του νέου κορωνοϊού έχουν θολώσει τις αισθήσεις των ανθρώπων, έχουν περιορίσει τις ζωές μας, έχουν διαρρήξει δεσμούς και μας έχουν φέρει σε ένα παράξενο μηδενικό σημείο για την ανθρώπινη κατοίκηση.

Τι σπόροι πρέπει να φυτεύσουμε και να ξαναφυτεύσουμε αυτά τα χρόνια και ποια είναι τα χωροκατακτητικά είδη που πρέπει να απομακρυνθούν πλήρως και οριστικά; Τόσοι πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στο περιθώριο. Τόση πολλή βία φουντώνει, παράλογα ή απροσδόκητα. Τόσα πολλά καθιερωμένα συστήματα έχουν αποκαλυφθεί ως δομές συνεχιζόμενης σκληρότητας.

Πού είναι οι τελετές μνήμης μας; Τι πρέπει να θυμόμαστε; Ποια είναι τα τελετουργικά που μας επιτρέπουν επιτέλους να ξανασκεφτούμε και να αρχίσουμε να δοκιμάζουμε βήματα που δεν έχουμε κάνει ποτέ πριν;

Το θέατρο του επικού οράματος, του σκοπού, της αποκατάστασης, της επιδιόρθωσης και της φροντίδας χρειάζεται νέες τελετουργίες. Δεν χρειάζεται να ψυχαγωγηθούμε. Πρέπει να συγκεντρωθούμε. Πρέπει να μοιραζόμαστε χώρο και πρέπει να καλλιεργούμε κοινό χώρο. Χρειαζόμαστε προστατευμένους χώρους για ακούμε εις βάθος και ισότητα.

Το θέατρο είναι η δημιουργία επί γης του χώρου ισότητας ανάμεσα σε ανθρώπους, θεούς, φυτά, ζώα, σταγόνες της βροχής, δάκρυα και αναγέννηση. Ο χώρος όπου είμαστε ίσοι και ακούμε σε βάθος φωτίζεται από την κρυμμένη ομορφιά, που παραμένει ζωντανή αλληλεπιδρώντας με τον κίνδυνο, την ηρεμία, τη σοφία, τη δράση και την υπομονή.

Στην Flower Ornament Sutra, ο Βούδας απαριθμεί δέκα είδη υπομονής στην ανθρώπινη ζωή. Ένα από τα πιο ισχυρά ονομάζεται «υπομονή στην αντίληψη όλων ως αντικατοπτρισμών». Το θέατρο ανέκαθεν παρουσίαζε τη ζωή αυτού του κόσμου ως αντικατοπτρισμό, δίνοντάς μας τη δυνατότητα να δούμε μέσα από την ανθρώπινη ψευδαίσθηση, την αυταπάτη, την τύφλωση και την άρνηση με απελευθερωτική διαύγεια και δύναμη.

Είμαστε τόσο σίγουροι για το τι κοιτάμε και για τον τρόπο με τον οποίο το βλέπουμε που δεν μπορούμε να δούμε και να νιώσουμε εναλλακτικές πραγματικότητες, νέες δυνατότητες, διαφορετικές προσεγγίσεις, αόρατες σχέσεις και διαχρονικές συνδέσεις.

Είναι η ώρα για να ανανεώσουμε τη σκέψη μας, τις αισθήσεις μας, τη φαντασία μας, την ιστορία μας και το μέλλον μας. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να γίνει από απομονωμένα άτομα που εργάζονται μόνα τους. Αυτή τη δουλειά πρέπει να την κάνουμε μαζί. Το θέατρο είναι η πρόσκληση να κάνουμε αυτή τη δουλειά μαζί».