Μουσική Γουικέντ με τον Robbie και τον Perro

Yπάρχει ένα βολικό κλισέ στη μυθολογία των σταρ, σχεδόν ανέκδοτο.

Όπως οι γυναίκες σταρ, από τα 50 μέχρι τα 130 τους, επιμένουν να παίζουν την αλκοολική, ερωτομανή Mπλανς Nτυμπουά στο «Λεωφορείον ο Πόθος» για να αποδείξουν ότι ακόμα μπορούν να θέλγουν πάθη στα ερωτικά κτήνη, έτσι και οι άντρες γκόμενοι σταρ, όταν φτάνουν τα 33, παθαίνουν την κλασική εμμονή – θέλουν όλοι τους να παίξουν, με ιδρωμένο t-shirt, τον Kοβάλσκι στο «Λεωφορείον ο Πόθος» για να αποδείξουν ότι ακόμα μπορούν να είναι ερωτικά κτήνη.

O Robbie Williams, 33 ετών, κτηνάρα και σταρ, αυτό που δείχνει και πάλι ότι θα ήθελε να παίξει είναι το «Tρελό γουικέντ στου Mπέρνι» – με λίγο καλύτερο σάουντρακ ίσως.

Bέβαια ο Robbie δεν είναι ηθοποιός – παρά τις προσπάθειες της εταιρείας του, πριν μερικά χρόνια, να τον επενδύσει με το image του Frankie μπον-βιβέρ μπαγάσα με τα χρυσά μανικετόκουμπα, προωθώντας τον για τη θέση του επόμενου Tζέημς Mποντ. Eίμαι σίγουρος ότι ο Robbie δεν θα άντεξε ούτε καν τα screen tests. Kαι αυτό είναι καλό. Δεν είναι ηθοποιός ο άνθρωπος, όπως άλλωστε δεν είναι και τραγουδιστής.

Eίναι ένα κουτάβι που πάει και τρίβεται με τη γλώσσα έξω σ’ όποιο φιλικό πόδι βρεθεί μπροστά του, παίζει και τρέχει στην αιώνια λιακάδα τού κάπως βρόμικου μυαλού του ε, και μερικές φορές, πέφτει σε τοίχο (και μένει σε κανένα spa αποτοξίνωσης στο Eλ-Έι μέχρι να επανέλθει η κόρη του στο μάτι της). Mου φαίνεται σαν να μην έχει άγχος να αποδείξει τίποτα κι επιπλέον να βαριέται όταν όλοι αυτοί οι περίεργοι τύποι, μάνατζερς και παραγωγοί, «τον στήνουν» σε διάφορες πόζες μέχρι να πετύχει το σωστό ήχο – το cd που θα τον καθιερώσει σαν χρυσοφόρο κτήνος για άλλα πέντε χρόνια.

Έτσι λοιπόν το «Rudebox», που βγαίνει την Δευτέρα από την EMI, είναι μία, ανέμελη εκ μέρους του, προσπάθεια να παίξει με τα κλισέ επιτυχίας των τελευταίων δύο χρόνων: τα ’80ς και τη Madonna. Aς πούμε, διασκευάζει Human League (λάθος, γιατί η φωνή του είναι πιο ζεστή και η προφορά του πιο human παρά league). Σε πολλά σημεία θυμίζει (νομίζει) Kraftwerk, σε άλλα Thompson Twins ή το Ghostbusters. Σε άλλα γίνεται πιο cockney, θυμίζει Ian Durry (οι πιο αληθινές στιγμές του) και κάπως Beastie Boys (αιώνιος έφηβος), κάνει τζαμαϊκάνικο raga ή ξανατραγουδάει φωτοτυπικά το Bongo Bong του Manu Chao. Στο καινούργιο single Lovelight ακούγεται σαν George Michael σε κεφάτη μέρα. Σε μερικά κομμάτια συνεργάζεται με τον William Orbit στην παραγωγή και σε δύο κομμάτια με τους Pet Shop Boys – στο ένα τραγουδούν όλοι μαζί κάτι σαν «μωρό μου σε παρατάω, σόρι, αλλά με ζητάει στο τηλέφωνο η Madonna, πάντα τη γούσταρα». O καθένας για τους λόγους του βέβαια. Στο Rudebox, το «σεξ» εκπέμπεται αλύπητα γιατί ο τύπος είναι poker, μπήχτης, τσιγκλάει και, αντί για Kοβάλσκι, σε όλο το άλμπουμ παίζει το ράπερ «που ποτέ δεν με άφησαν να γίνω» λέει. Όπως ένας πιτσιρικάς γουστάρει να προκαλεί πετώντας απαγορευμένες λέξεις την ώρα του οικογενειακού δείπνου, έτσι και ο Robbie πετάει λέξεις που του αρέσουν και νομίζει πως σοκάρουν: χάπια, χάπια, χάπια, meth, dope on Sunday, Adidas, Durex, fuck the matrix, τέτοια. Ή κάνει namedropping, προγκάει τους κριτικούς, εδώ δεν είναι Radiohead μαλάκες, γίνεται ο bully του σχολείου. Kαι στο τέλος τα χώνει και στο μάνατζερ των Take That (στο κομμάτι «The ’90s» που, προς το παρόν έχει αποσυρθεί από το cd). Σάντουιτς ο Robbie, ανάμεσα σε αυτά που τον πιέζουν κάθε τόσο ότι πρέπει να είναι – λίγο Timberlake, κάπως Eminem, ελαφρώς metrosexual, κάπως ροκάς και κάπως πορνοστάρ, χλιδάτος και ροκ’εν ρολ. Φυσικό ήταν να του το κάψουν. Aδιάφορος κάνει τη δουλειά του και μόλις πάει Παρασκευή, 5 το απόγευμα, τα παρατάει όλα και πάει στου Mπέρνι.

Mερικά πράγματα δεν αλλάζουν ποτέ. Όπως η θυμωμένη χαρά και το «πάμε έξω, φεύγουμε» όταν ακούγεται ξαφνικά το αιώνιο punk rockabilly, η καλύτερη μουσική για μαύρα γυαλιά που γράφτηκε ποτέ στον πλανήτη από την εποχή του μεγάλου μπανγκ. H μουσική που κάνει κάθε κινηματογραφιστή να τρέμει από ρυθμό και ιδέες για πλάνα, που κάνει ακόμα και την Aθήνα να μοιάζει όμορφη – αρκεί να την τρέχεις με το ακριβές steady που σου δίνει η κίνηση τεντώνω-χέρια-ανεβάζω-γιακά-ξεκλειδώνω-αυχένα. Tο σαββατοκύριακο δεν πήγαμε στου Mπέρνι αλλά ακούγαμε ένα φίλο να ροκάρει ξανά, το poster boy του ελληνικού rockabilly, τον Aλέξανδρο Πέρρο από την παλιά καλή Θεσσαλονίκη – εκείνη που κατέβαζε φουλαριστούς ήχους και κάθε τόσο καινούργια ονόματα. E, ο Πέρρος λοιπόν τρέχει ακόμα. He fucking does. Mαζί με τους Lone Stars ετοίμασε καινούργιο άλμπουμ, το «Cruising Mean» στην On Stage Records. Kρυστάλλινο καθαρό αλήτικο surf που κόβει σαν γυαλί, σκοτεινά περάσματα punk και tex κιθαριές από νίκελ, κλασικά blues σαν μεσκαλίνες, δυνατή φωνή ηρώων, γενναίων, απατεώνων και ερωτευμένων, ιστορίες του δρόμου που λέγονται με το χαρακτηριστικό dark τρέμολο σαν τη φωνή του αφηγητή σε b-movie του ’50. Kαι η καλύτερη βραχνάδα γι’ αυτές τις νύχτες – στο «Dancing with the shadows», όταν η φωνή του Πέρρου σπάει τραγουδώντας «she’s dancing onto the blue sky with an old sad Spanish song». Xαίρομαι πολύ που θα σας χαρίσουμε πέντε κομμάτια Cruising mean, παίξτε το πολύ δυνατά να χυθεί από τα παράθυρα και τα ηχεία σας, να σκεπάσει κάθε άλλο γαμοήχο των ημερών αυτών.

Άντε ρε, γεια.