Release Athens 2026: Ο Παύλος Παυλίδης στη συναυλία της ζωής του

Δεν είναι κρυφό, όσοι πιστοί και μη κάπου κάπως τον έχουν δει την τελευταία διετία, από την εμβληματική συναυλία στο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού το 2024 μέχρι τις εμφανίσεις του 2025 στο Floyd και στο περσινό Release γνωρίζουν το κοινό μυστικό. Ο Παύλος Παυλίδης βρίσκεται σε εξαιρετική δημιουργική αλλά και live φόρμα και το αποδεικνύει απολαυστικά σε κάθε ευκαιρία. Kι όμως ο Παύλος Παυλίδης μπορεί και πάλι να εκπλήξει ευχάριστα ακόμα και τον μέσο καλό γνώστη του γεμάτου φεγγαριού που διανύει – και ποιος καλύτερος τρόπος να το κάνει με μια πολύ μεγάλη συναυλία, αντάξια της ιστορίας του και της καλλιτεχνικής του στάσης στο φετινό last dance της Πλατείας Νερού όπως την ξέρουμε, στο επετειακό Release Athens 2026.

To καλό πράγμα είχε δείξει από νωρίς το απόγευμα της Κυριακής με τις καιρικές συνθήκες να συνωμοτούν για να αναδείξουν το έξυπνο support line up μιας μαγικής «παυλιδικής» βραδιάς. Λογικές θερμοκρασίες που ανακούφισαν τους θαμώνες των συναυλιακών καμινιών, Παιδί Τραύμα να ντύνει το απόγευμα με καλοδουλεμένο set list και Pan Pan με το ποδοσφαιρικό του merch και τα synths του να εξαργυρώνει σε ιδανικές συνθήκες το εντυπωσιακό crossover μπαράζ του στο νόμισμα των χιλιάδων κορμιών που χόρεψαν το απόγευμα της Κυριακής στο soundtrack της Υπεραστικής Μουσικής του, στην Ανισόπεδη Ντίσκο με φόντο το ηλιοβασίλεμα του φαληρικού Δέλτα. Ακριβώς ό, τι χρειαζόταν για να στρωθεί το χαλί της αναμονής του μεγάλου πρωταγωνιστή της βραδιάς.

Με το που βγήκε ο Παύλος Παυλίδης στην σκηνή του Release Athens περιστοιχισμένος από την εξαιρετική του μπάντα και λουσμένος σε εξαιρετικούς φωτισμούς, με το που πέρασε την Gibson στον ώμο και ξεκίνησε με το πρόσφατο single «Παράθυρα» έγινε σαφές ότι βρισκόμασταν ενώπιον μιας μαγικής -με έναν διόλου αυτονόητο τρόπο- βραδιάς.

Για τις επόμενες σχεδόν δυο ώρες η βραδιά αυτή ξετυλίχτηκε με έναν απολαυστικά βραδύκαυστο τρόπο τον οποίο μόνο καλλιτέχνες με το εκτόπισμα και τα ποιοτικά χιλιόμετρα του Παύλου Παυλίδη μπορούν να υπηρετήσουν. Δεν υπάρχουν και πολλά acts εκεί έξω, ιδίως στα ροκ ύδατα, που να μπορούν να αντιληφθούν, να συλλάβουν, να εκτελέσουν και εν τέλει να προτείνουν μια εκδοχή αυτού που συνηθίζουμε να λέμε «πολύ δυνατό live» χωρίς τις αβάντες της ταχύτητας και του «ξύλου».

Ο Παύλος Παυλίδης όμως και μπορεί και το έκανε, με κύρια συστατικά μερικές από τις καλύτερες -και όχι πάντα τις γνωστότερες- μπαλάντες της καριέρας του δημιούργησε ένα εκρηκτικό live, στη φόρμα μιας midtempo γιορτής που δεν ήθελες να τελειώσει. Υπήρχαν φυσικά και οι εκτινάξεις της κυματομορφής, σε όλα τα σωστά σημεία ισορροπίας, με το «Μπρανκαλεόνε» στο ξεκίνημα , μια έξυπνη uptempo εκδοχή της «Μαίρης» λίγο μετά το ξεκίνημα, το «Τώρα Αρχίζω και Θυμάμαι» κάπου στη μέση, τον αιώνιο αστικό ύμνο των ύστερων Σπαθιών «Πάρε Με Μαζί σου» και τον αγέραστο «Βασιλιά της Σκόνης» στο τέλος. Αλλά κάποιες από τις δυνατότερες στιγμές του live ανήκαν στα δροσερά κοίλα που δεν αποτελούν «καθαρόαιμες» συναυλιακές επιλογές όπως το «Τώρα που Χάνεται το Φως» αλλά και η «Πανσέληνος» ένα ακόμη από τα νέα του κομμάτια – προπομπούς του επερχόμενου album του στη Fine Records το οποίο σύμφωνα με όλες τις διαθέσιμες ενδείξεις αναμένεται με εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Παράλληλα κομμάτια από την εποποιία των Ξύλινων Σπαθιών αποτέλεσαν τα άριστα δείγματα τους ατμοσφαιρικού επιτεύγματος του Παύλου Παυλίδη. Από τα πλέον χιλιοπαιγμένα όπως η «Φωτιά στο Λιμάνι» που άναψε και έσκασε μέσα σε κύματα από κόκκινα φώτα και visuals μέχρι τα πιο εκλεκτικά όπως «Οι Συμμορίες της Ασφάλτου» σε μια αξέχαστη, βραδυφλεγή, συλλεκτική εκτέλεση, με αριστουργηματική ενορχήστρωση και τον εκστατικό, ιντερμέδιο χορό του ίδιου του Παύλου Παυλίδη να απογειώνει του σφυγμούς 15.000 θεατών χρυσές σελίδες της ροκ ιστορίας χόρεψαν πάνω από τα κεφάλια μας, βρίσκοντας νέους τρόπους να διηγηθούν τα ίδια παλιά παραμύθια που μάγεψαν γενιές και γενιές.

Κεντρικός αφηγητής ο Παύλος Παυλίδης που για μια ακόμη φορά έκανε τα δύσκολα εύκολα, χωρίς όμως να πέσει σε παγίδες εύκολων εντυπωσιασμών. Μια ήρεμη δύναμη που αφήνει τη μουσική, τα τραγούδια, την τέχνη να μιλήσουν καλύτερα από κάθε τι άλλο, ένας performer - ζωντανό κομμάτι του ροκ χρυσού αιώνα της Ξεσσαλονίκης που γνωρίζει πώς να επιστρατεύσει, ενορχηστρώσει και να χρησιμοποιήσει υπέρ του μουσικού μηνύματος μια υψηλού επιπέδου παραγωγή όπως αυτή που πλαισίωσε την χθεσινή του εμφάνιση στο φετινό Release Athens. Συνοδοιπόροι και αναπόσπαστοι δημιουργικοί συντελεστές αυτής της εμφάνισης τόσο οι μουσικοί του επί σκηνής, οι Χρήστος Λαϊνάς και Αλέκος Γεωργόπουλος σε κιθάρες, πλήκτρα και synths, ο Θανάσης Djingovic στο μπάσο, ο Αλέξης Σταυρόπουλος στα τύμπανα και η εξαιρετική προσθήκη της Εύας Ντούρου στα πλήκτρα και στα φωνητικά όσο και οι σταθεροί του συνεργάτες πίσω από τα φώτα, όπως ο εικαστικός Στέφανος Ρόκος που για μια ακόμη φορά επιμελήθηκε τα εξαιρετικά visuals.

«Σας ευχαριστώ πολύ για αυτήν την βραδιά. Είναι η καλύτερη συναυλία της ζωής μου» δήλωσε συγκινημένος και χαρούμενος ο Παύλος Παυλίδης επιβεβαιώνοντας αυτό που νιώθαμε όλοι φωνάζοντας το όνομά του σε χιλιάδες διαφορετικές εκδοχές, υποκοριστικά και υπερθετικά, λίγο πριν μας κάνει δώρο ένα από τα καλύτερα encore που έχουμε να θυμόμαστε. «Ατλαντίς», «Ρόδες», «Σιωπή», η αξεπέραστη «Λευκή Καταιγίδα», το λυτρωτικό σβήσιμο του «Θα Περιμένω» και εκεί που δεν θες ακόμα να τελειώσει τίποτα το «Τροφή για τα Θηρία» - η καλύτερη δυνατή επιλογή για την κατακλείδα ενός παυλιδικού live το καλοκαίρι του 2026.

Όσο υπάρχει αέρας μπορούμε και πετάμε. Έτσι τελειώνει, όπως ακριβώς της πρέπει, μια ακόμη συναυλία του Παύλου Παυλίδη – από εκείνες που θα μπορούσαν να συνέχιζαν για πάντα κι εμείς να ζητάμε κι άλλο κι άλλο. Η καλύτερη συναυλία της ζωής του – μέχρι τουλάχιστον την επόμενη.