Sepultura: Ευελπιστούμε μία από τις τελευταίες ηχογραφήσεις μας να είναι στην Ελλάδα

Η τελευταία συναυλία των Black Sabbath - λίγες ημέρες τον θάνατο του Όζι Όσμπορν - έλαβε χώρα στη γενέτειρα πόλη τους, το Μπέρμιγχαμ. Ένα κλασικό βιομηχανικό αστικό κέντρο της Βόρειας Αγγλίας, όπου τα εργοστάσια και οι οικονομικές δυσκολίες «σμίλευσαν» κατά κάποιο τρόπο το υπόβαθρο του heavy metal, το οποίο διαμορφωνόταν εκείνη την εποχή, στα τέλη της δεκαετίας του 1960. Έκτοτε το μουσικό αυτό είδος γνώρισε φήμη και αντίστοιχη εμπορική επιτυχία. Μια επιτυχία που έφτασε στο απόγειο της στη δεκαετία του 1980, έχοντας στη συνέχεια διάφορες αναλαμπές και διατηρώντας μέχρι σήμερα σταθερούς και φανατικούς ακροατές ανά τον κόσμο. Τα περισσότερα συγκροτήματα του είδους (ειδικά στο παρελθόν), ασχέτως του εμπορικού και καλλιτεχνικού status στο οποίο έφτασαν, είχαν ένα συγκεκριμένο κοινό χαρακτηριστικό. Ξεκίνησαν από μια αποθήκη, ένα γκαράζ, ένα στούντιο της γειτονιάς, μετρώντας τα λίγα χρήματα για τον εξοπλισμό και τις πρόβες τους και έχοντας την ορμή να μετατρέψουν τα όνειρά τους σε ρεαλιστικούς στόχους. Καταδεικνύοντας έτσι τις σε σημαντικό βαθμό «λαϊκές» ρίζες ενός μουσικού είδους που - πλην ελαχίστων εξαιρέσεων - δεν αισθάνθηκε ποτέ άνετα στα μεγάλα σαλόνια. Ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα τέτοιου γκρουπ είναι αναμφισβήτητα οι Βραζιλιάνοι Sepultura, των πολυπληθών οπαδών ανά τον κόσμο, αντίστοιχα και στην Ελλάδα. 40 χρόνια μετά το ξεκίνημα του, το συγκρότημα αναμένεται να δώσει το καλοκαίρι την τελευταία συναυλία του στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του Release Athens 2026.

Μεγαλωμένοι φτωχικά στο Belo Horizonte, τα αδέρφια Max και Igor Cavalera στράφηκαν από νωρίς στη μουσική με σκοπό εκτός των άλλων να ξεπεράσουν τον πρόωρο θάνατο του πατέρα τους. Είναι παροιμιώδες μάλιστα το γεγονός ότι οι Sepultura ξεκίνησαν τη δισκογραφική τους παρουσία, με τα αδέρφια να είναι στην ηλικία των 16 και 15 ετών αντίστοιχα. Τα σχόλια στην αρχή ήταν μέχρι και ειρωνικά για το «άγουρο» των προσπαθειών τους, ωστόσο στη συνέχεια το συγκρότημα αποστόμωσε κάθε αμφισβητία με ιστορικές κυκλοφορίες όπως τα Schizophrenia (1987), Beneath the Remains (1989) και κυρίως τα Arise (1991) και Chaos A.D. (1993), δίσκους με τους οποίους οι Sepultura ανέβηκαν στην «Α' Εθνική» του heavy metal, για να μη φύγουν ποτέ ουσιαστικά. Πριν από λίγες ημέρες μάλιστα έκλεισαν 30 χρόνια από την κυκλοφορία του άλμπουμ Roots, μιας κομβικής κυκλοφορίας για το γκρουπ καθώς η ενσωμάτωση έθνικ στοιχείων και βραζιλιάνικης παράδοσης ξένισαν από τη μία τους παλαιότερους οπαδούς του, ωστόσο τους έκαναν δημοφιλείς σε ένα νέο κοινό, ενώ ταυτόχρονα άνοιξαν τον δρόμο για τη διαμόρφωση του σκληρού ήχου τα επόμενα χρόνια.

Μετά την αποχώρηση του Max Cavalera, ήρθε στη θέση του τραγουδιστή αυτός ο ωραίος τύπος που λέγεται Derrick Green. Έχοντας προφανώς να γεμίσει «πολύ μεγάλα παπούτσια», ο Αμερικανός τραγουδιστής έκλεισε από νωρίς τα αυτιά του στην κριτική και με προσήλωση, σκληρή δουλειά και την επιβλητική του παρουσία ως σύμμαχο, κατάφερε και έκλεισε 29 χρόνια ως frontman των Sepultura. Όντας έτσι ο μακροβιότερος τραγουδιστής τους, αλλά και αυτός που θα αποχαιρετήσει τους fans του συγκροτήματος στην μακροσκελή τελευταία (όπως ανακοίνωσαν στα τέλη του 2023) περιοδεία τους. Λίγους μήνες πριν από τη συναυλία τους με τους Megadeth, στο πλαίσιο του Release Athens 2026, ο Derrick Green μίλησε στην Athens Voice για αυτή την πορεία των τριών δεκαετιών, διακρίνοντας τις χαρούμενες και δύσκολες στιγμές, τις κατά καιρούς συνεργασίες, αλλά και βουτώντας στο δικό του παρελθόν και το πώς αυτό τον διαμόρφωσε στον frontman του μεγαλύτερου metal συγκροτήματος της Βραζιλίας.

«Βρίσκομαι στο Λος Άντζελες στο σπίτι μου κι έχουν περάσει περίπου επτά μήνες από το τελευταίο μας live, οπότε ανυπομονούμε να ξαναβγούμε σε περιοδεία. Κάτι που θα γίνει τον Μάρτιο στην Αυστραλία. Υπολογίζουμε ότι το tour θα τελειώσει κάπου τον Οκτώβριο, αλλά η τελευταία συναυλία θα είναι σίγουρα στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας».

Από το ντεμπούτο άλμπουμ των Sepultura έχουν περάσει πλέον 41 χρόνια. Έκτοτε το συγκρότημα έχει ζήσει κάθε δυνατή επιτυχία και δράμα που μπορεί να σκεφτεί κανείς, από δίσκους που κοσμούν τις δισκοθήκες μας μέχρι κυκλοφορίες που δίχασαν (αν δεν απογοήτευσαν), ιστορικές συναυλίες και φυσικά επεισοδιακές αποχωρήσεις. 15 studio albums και 20 εκατομμύρια πωλήσεις αργότερα, ο Derrick Green θα κάνει τον απολογισμό.

«Είναι τόσα πολλά τα χρόνια όντως και βρισκόμαστε σε ένα πολύ όμορφο σημείο στην καριέρα μας. Με τα πάνω και τα κάτω της, ήταν μια θαυμάσια πορεία. Και θέλαμε να τελειώσουμε με θετική σκέψη. Βλέπουμε τόσες μπάντες να συνεχίζουν και να συνεχίζουν μέχρι που καίγονται, τα μέλη μισιούνται μεταξύ τους, διαλύονται, κάποιος αποκτά προβλήματα υγείας κλπ. Εμείς θέλαμε να αποχωρήσουμε με θετικό πρόσημο, νιώθοντας καλά με τους εαυτούς μας. Κάναμε τον κύκλο της συγγραφής, ηχογράφησης, περιοδείας κλπ. Αυτό λοιπόν γίνεται επαναλαμβανόμενο και εν μέρει «ρομποτικό». Έτσι λοιπόν νιώσαμε πως ήταν στιγμή να απομακρυνθούμε και να γιορτάσουμε όσα έχουμε κάνει μέχρι σήμερα. Την ποικιλία της μουσικής μας, κάτι που θέλουμε να καταδείξουμε σε αυτή την περιοδεία».

Η επικείμενη εμφάνιση των Sepultura δεν είναι φυσικά η πρώτη στη χώρα μας, ενώ κάποιες από τις συναυλίες τους είναι θέμα συζήτησης ακόμα και σήμερα, δεκαετίες μετά. Αρκεί κανείς να θυμηθεί τα ιστορικά live στο Ρόδον και το Cine Ελλήσποντος στη Θεσσαλονίκη (στην περιοδεία προώθησης του Arise), αλλά και τις συναυλίες του 2005. Ο Green δίνει το σύνθημα για το καλοκαιρινό ραντεβού του γκρουπ με τους fans, στην Πλατεία Νερού, δίνοντας και μια σημαντική είδηση που αφορά όλους μας.

«Το τελευταίο φεστιβάλ που παίξαμε εκεί ήταν από τα αγαπημένα μου στην περιοδεία. Πάντα θέλω να επιστρέφω στην Ελλάδα να παίζω και χαίρομαι πολύ όταν το κάνω. Μου αρέσει πολύ ο κόσμος, η κουλτούρα, το όλο vibe. Έχω πάει με τον γιο μου διακοπές στη Θεσσαλονίκη και έχω πολλούς φίλους εκεί. Δεν ήμουν σίγουρος αν θα έρθουμε σε αυτό το tour και χάρηκα πολύ όταν είδα ότι τελικά θα γίνει αυτό, πολύ περισσότερο όταν κατάλαβα ότι θα παίξουμε μαζί με τους Megadeth, ένα θρυλικό γκρουπ με το οποίο είμαστε φίλοι.

»Και να ξέρεις πως ηχογράφουμε όλα τα shows σε αυτό το τελευταίο tour, με σκοπό την κυκλοφορία ενός ζωντανά ηχογραφημένου δίσκου. Και ελπίζω ένα από τραγούδια που θα μπει σε αυτόν να είναι από τη συναυλία του καλοκαιριού στην Ελλάδα. Θα επιλέξουμε το καλύτερο υλικό από κάθε χώρα και πιστεύω ότι η Ελλάδα θα είναι μία από αυτές».

Ο Derrick Green ανήκει σε εκείνη την κατηγορία των μουσικών που όσα χρόνια κι αν περάσουν, θα είναι τα «νέα μέλη», εκείνοι που αντικατέστησαν κάποιο ιδρυτικό και σημαντικό στέλεχος με το οποίο ένα συγκρότημα κατάφερε και καθιερώθηκε. Κι όμως έχει κλείσει πλέον 29 χρόνια στους Sepultura, μια διαδρομή γεμάτη θριάμβους και ήττες, η οποία τον καθιστά τον κύριο υπεύθυνο ώστε να θυμηθεί τα ορόσημα της μετά-Max Cavalera εποχής του γκρουπ.

«Οι χειρότερες αναμνήσεις μου έχουν να κάνουν σίγουρα με τις στιγμές που κάποιο μέλος αποχωρεί από το γκρουπ. Έγινε αρκετές φορές με εμάς και ποτέ δεν ξέρεις τι σου φέρνει το μέλλον και κατά πόσο μπορείς να διατηρείς το momentum σου. Αλλά από την πρώτη στιγμή που έγινα μέλος των Sepultura στα 90s υπήρχε αυτή η πάλη του να διατηρήσουμε το γκρουπ ζωντανό. Ο Andre, ο Igor και ο Paolo ήταν τόσο αποφασισμένοι να συνεχίσουν και να διατηρήσουν όλα αυτά που είχαν πετύχει μέχρι τότε, όλα αυτά για τα οποία είχαν δουλέψει. Και κατάλαβα πόσο σπουδαίο ήταν αυτό όταν περιόδευσα μαζί τους και τους γνώρισα καλύτερα. Μέχρι τότε έπαιζα με άτομα που γνώριζα από πριν και αυτό ήταν κάτι το διαφορετικό, τόσο για μένα όσο και για αυτούς. Όπως επίσης και το γεγονός πως είμαι Αμερικανός και το πώς αυτό θα επηρέαζε τη σύνθεση της μουσικής. Ήταν ένα είδος εξέλιξης για το οποίο έπρεπε να παλέψουμε και νιώθαμε ότι αξίζει πολύ. Κι ας ξεκινούσαμε ουσιαστικά από το μηδέν.

»Στις ευχάριστες αναμνήσεις θα έβαζα σίγουρα την περιοδεία μας στην Ινδία, όντας μία από τις πρώτες αν όχι η πρώτη που πήγαμε εκεί. Όπως αντίστοιχα και στην Κούβα, μια χώρα που αγαπώ και θαυμάζω μαζί με τους κατοίκους της. Επίσης η περιοδείας μας με τους Metallica στη Νότια Αμερική, ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα για μένα ως οπαδό, όπως αντίστοιχα και με τους Slayer. Φεστιβάλ όπως το Rock in Rio, σημείο αναφοράς για πολλούς ανθρώπους όπου ευτύχησα να παίξω πολλές φορές με τους Sepultura. Γενικά από τη Βραζιλία ένιωσα μια μεγάλη αποδοχή και έγινε δεύτερο σπίτι μου».

Αμερικανός, frontman ενός γκρουπ με άκρως βραζιλιάνικο υπόβαθρο και κουλτούρα, μουσικός ενός είδους που συγκινεί ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Και με πολλές παραστάσεις από Ευρώπη και Νότια Αμερική, ικανοποιώντας την επιθυμία του ως παιδί να ταξιδέψει και να ζήσει μακριά από τη χώρα του. Ο Green είναι ένας πολίτης του κόσμου και θυμάται χαρακτηριστικά το πώς κατέληξε από μικρή ηλικία να θέλει να εξερευνήσει διαφορετικές κουλτούρες, μακριά από τις γειτονιές της πόλης καταγωγής του, το Κλίβελαντ.

«Από πολύ νεαρή ηλικία είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω σε όλη την Αμερική. Κάναμε πολλά road trips σαν οικογένεια. Στον πατέρα μου άρεσε πολύ να ταξιδεύει και να τραβάει φωτογραφίες. Είχαμε συγγενείς σε όλη τη χώρα, οπότε από μικρή ηλικία ταξίδευα και γνώριζα τους συγγενείς. Ο πατέρας μου ήταν από την Τζόρτζια κι η μητέρα από τον Βορρά. Και είχαν μεγάλες διαφορές ως οικογένειες, ειδικά τότε. Ο πατέρας μου μεγάλωσε σε μια εποχή με έντονους διαχωρισμούς ανάμεσα σε λευκούς και μαύρους. Ξέρεις, ξεχωριστές τουαλέτες και τα συναφή. Και μεγάλωσε σε μια φάρμα με εννιά αδέρφια, αγόρια και κορίτσια. Η μητέρα μου ακριβώς το αντίθετο. Είχε έναν αδερφό που αποφοίτησε αριστούχος από το πανεπιστήμιο, ενώ σαν οικογένεια είχαν κλασική μουσική παιδεία. Ήταν δυο διαφορετικοί κόσμοι. Αλλά οι γονείς μου συνδέθηκαν μέσω του Χριστιανισμού. Γνωρίστηκαν στην εκκλησία και αυτό ήταν. Έχω μια μεγάλη αδερφή που εργάζεται σε εκδοτικό οίκο και από μικρός δεχόμουν πολλά βιβλία ως δώρα. Και παθιάστηκα καθώς εκτέθηκα σε ιστορίες από διαφορετικές χώρες και κουλτούρες. Κάπως έτσι είχα από νωρίς μια σφαιρική εικόνα όλου του κόσμου. Είχα και πάθος με τις σημαίες! Και έλεγα ότι θέλω πολύ να επισκεφτώ όλα αυτά τα μέρη. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα βιβλίο που λεγόταν «Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day» του 1972, για ένα παιδί που είχε εμμονή με το να πάει να ζήσει στην Αυστραλία. Και φυσικά ταυτίστηκα. Όπως και με το «The story of Peter and the wolf» όπου κάθε μουσικό όργανο είχε μια ξεχωριστή ζωή. Δηλαδή κατάλαβα από μικρός πως υπάρχει μια ολόκληρη ξεχωριστή ζωή στην Ευρώπη, στη Γερμανία και σε άλλα μέρη. Ένιωθα επίσης πως στο σχολείο πολλά πράγματα ήταν επαναλαμβανόμενα.

»Κάποια στιγμή γνώρισα ένα κορίτσι από τη Χιλή που ήρθε με πρόγραμμα ανταλλαγής στο σχολείο της αδερφής μου. Ήταν κάτι το πρωτόγνωρο για μένα, ήταν ένα λευκό παιδί με διαφορετική κουλτούρα σε μια συνοικία Αφροαμερικανών. Αντίστοιχα στο σχολείο γνώρισα παιδιά που με αντίστοιχο τρόπο είχαν έρθει στην περιοχή, παιδιά από Ρωσία, Φινλανδία κλπ. Από μικρός δηλαδή είχα μια νοοτροπία που μου έλεγε πως πρέπει να ταξιδέψω πολύ, πως πάνω-κάτω ότι ήταν να μάθω για τις ΗΠΑ το έμαθα.

»Με τα πολλά βρέθηκα και στο Βερολίνο λόγω μιας πρώην σχέσης μου. Αλλά όταν έγινα μέλος των Sepultura πήγα κι έμεινα για δυο χρόνια στο Άμστερνταμ. Μοιράσαμε ουσιαστικά τη δουλειά και το promotion. Εγώ έμεινα εκεί που ήταν και η βάση της Roadrunner Records. Ήταν εξαιρετική συγκυρία, ήμουν και single τότε καθώς με το που μπήκα στο γκρουπ ή τότε κοπέλα μου με παράτησε... (σ.σ. γέλια). Έμενα στο σπίτι ενός πρώην συνεργάτη και γενικά βόλεψε πολύ. Σκέφτομαι ποιος δεν θα το έκανε στη θέση μου; Περιοδεύαμε για δύο χρόνια και κάποια στιγμή θα συνθέταμε νέο δίσκο, οπότε μου είπαν τα παιδιά πως θα ήταν καλύτερα να μετακομίσω στη Βραζιλία. Αυτό κι αν ήταν κάτι το πρωτόγνωρο. Με τα πολλά, έμαθα πορτογαλικά και έζησα εκεί για 20 χρόνια περίπου».

Στα τέλη του Φεβρουαρίου έκλεισαν 30 χρόνια από την ενός άλμπουμ του γκρουπ με ιδιαίτερο αξιακό φορτίο, έναν δίσκο ο οποίος υπήρξε κομβικός από πολλές απόψεις. Από τη μία ήταν ο τελευταίος με τον Max Cavalera στις τάξεις του γκρουπ, από την άλλη υπήρξε ένα ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο άλμπουμ, καθώς οι παραδοσιακοί οπαδοί του γκρουπ κάθε άλλο παρά ταυτίστηκαν με αυτό, την ίδια στιγμή που το νεανικό κοινό του μοντέρνου για την εποχή metal κατέδειξε το άλμπουμ ως ένα από τα πρωτόλεια δείγματα του είδους. Derrick Green, τελικά τι ακριβώς ήταν το «Roots» για τους Sepultura;

«Κάθε άλμπουμ είναι σημαντικό στην κληρονομιά των Sepultura, αλλά πραγματικά το Roots είναι ένα σημείο αναφοράς. Νομίζω ότι δυνάμωσε το brand του συγκροτήματος καθώς είχε στοιχεία από το μέρος καταγωγής τους, πράγματα που ήταν ουσιαστικά «μέσα στο αίμα» τους και τα έκαναν μέρος της ταυτότητας του γκρουπ. Νομίζω πως είχε αρχίσει ήδη αυτό στο προηγούμενο άλμπουμ Chaos A.D., αλλά με το Roots «τσιμεντώθηκε». Σ' αυτόν τον δίσκο έδειχναν «άνετοι» με το ποιοι είναι ως άνθρωποι και από που κατάγονται. Είναι πολύ σημαντικό καθώς στα πρώτα άλμπουμ οι επιρροές από άλλες μπάντες είναι εμφανείς, κάτι που θεωρώ απόλυτα λογικό. Χώρια που και τα αγγλικά τους ήταν χειρότερα εκείνη την εποχή. Το Roots δεν ήταν κάποιο είδος trend, ήταν κάτι πολύ φυσικό και πιστευτό. Μέχρι σήμερα αποδίδουμε τραγούδια από αυτόν τον δίσκο. Είναι ένα σπουδαίο ορόσημο για τους Sepultura και μέχρι σήμερα βλέπεις την επίδρασή του».

Οι αλλαγές μελών στα 40 χρόνια των Sepultura υπήρξαν ουκ ολίγες, αλλά η προσθήκη του Greyson Nekrutman στα τύμπανα έχει τη σημειολογία της. Ένας μουσικός που συστήθηκε στο ευρύ κοινό ως διάδοχος του Μπάντι Ριτς, παίζοντας τα πλέον περίτεχνα τζαζ μέτρα και αποκτώντας χιλιάδες ακολούθους online που τον θαύμαζαν για τη δεξιοτεχνία τους, συν το νεαρό της ηλικίας του. Από εκεί, σε μια εξέλιξη που λίγοι περίμεναν, βρέθηκε στο δυναμικό των θρύλων του crossover, Suicidal Tendencies και στη συνέχεια τους Sepultura, αντικαθιστώντας τον Eloy Casagrande (νυν Slipknot).

«Είναι όντως πολύ ενδιαφέρον καθώς είχαμε διάφορους ντράμερ και ο καθένας έφερε τα δικά του στοιχεία στο υλικό των Sepultura. Δεν είπαμε ποτέ σε κανέναν ότι πρέπει με το ζόρι να παίξει με έναν συγκεκριμένο τρόπο, όπως π.χ. ακριβώς έπαιζε ο Igor Cavalera. Είναι αδύνατο αυτό. Οπότε αφήσαμε τον Greyson και άλλους ντράμερ παλιότερα να έχουν το δικό τους στυλ και να νιώθουν αυτοπεποίθηση πίσω από το kit. Υπάρχουν φυσικά κάποια σημεία που δεν πρέπει να αλλάζουν. Αλλά αντίστοιχα κι εμείς προσαρμοζόμαστε στο στυλ του καθενός. Κι όλα αυτά φυσικά θέλουν χρόνο και «δένουν» με τις συναυλίες και τις περιοδείες. Με τον Greyson αυτό πήγε πολύ καλά, έμαθε γρήγορα τα τραγούδια και μάλιστα δίνει συχνά και μια οπτική στα τραγούδια που κανείς άλλος ντράμερ δεν είχε δώσει. Η μουσική αποκτάει διαφορετικό vibe και είναι κάτι που βγήκε αβίαστα με τον Nekrutman. Έτσι αποφασίσαμε να ηχογραφήσουμε κάτι μαζί του, παρά το ότι είχαμε ήδη πει το «αντίο» μας με κάποιον τρόπο. Οπότε έχουμε ένα EP τεσσάρων τραγουδιών που θα κυκλοφορήσει μέσα στη χρονιά. Εκτιμάμε πολύ τον επαγγελματισμό του, τη φιλία του και την προσήλωσή του, οπότε θέλαμε να τα καταδείξουμε σε μια κυκλοφορία. Οι ηχογραφήσεις ήταν από τις πιο εύκολες που έχουμε κάνει, καθώς είναι ένας απόλυτα «team player». Και τα τζαζ στοιχεία του είναι κάτι το καινούργιο και ιδιαίτερο για τους Sepultura. Φυσικά, αν δεν ήμασταν ταιριαστοί γενικά και στις περιοδείες και δεν επικοινωνούσαμε τόσο καλά, μπορεί να μη συνέβαιναν όλα αυτά. Όπως αντίστοιχα με όλους τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεται ένα γκρουπ».

Η πορεία των Sepultura συνοψίζεται φυσικά στο πάθος των οπαδών του, που θα έχουν την ευκαιρία να τους απολαύσουν για τελευταία φορά. Λέξεις όπως «Sepultribe» και «Sepulnation» χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον από το γκρουπ, με τον Derrick Green να θυμάται το πως οι πρώτες του ημέρες στο συγκρότημα συνδυάστηκαν με τη διαμόρφωση ουσιαστικά του «έθνους» των Sepultura.

«Το "Sepultribe" ήταν ίσως λίγο περιοριστικό, οπότε δεδομένου πως το γκρουπ συνδέεται με τόσους ανθρώπους ανά τον κόσμο, επινοήσαμε το έθνος των Sepultura, ή αλλιώς "Sepulnation". Πρόκειται ουσιαστικά για μια ουτοπία και έναν κόσμο χωρίς θρησκείες, πολέμους ή σύνορα. Από αυτή την άποψη θέλαμε να γράψουμε ένα πολύ «θετικό» άλμπουμ. Είναι εύκολο να γράψεις για αρνητικές καταστάσεις, οπότε είναι πιο μεγάλη πρόκληση να γράψεις για πράματα που θες να δεις ως αλλαγή, για πράγματα στα οποία πιστεύεις. Σκεφτόμασταν πως είναι κάτι «πιο μεγάλο» από εμάς. Επίσης ήταν το πρώτο άλμπουμ στο οποίο συμμετείχα από την αρχή στη σύνθεση, καθώς στο Against πολύ υλικό είχε ήδη γραφτεί. Είχαμε και τους Apocalyptica στο άλμπουμ και γενικά ήταν κάτι πολύ «ενωτικό» με την ευρεία εννοία. Κάτι που μας έκανε να νιώθουμε πως όντως η "φυλή" μεγάλωσε κι έγινε «έθνος». Για αυτό το έθνος βγαίνουμε σε περιοδεία για τελευταία φορά και ανυπομονούμε να παίξουμε και στην Ελλάδα, όπου πάντα μας δίνατε πολλή αγάπη. Ευελπιστούμε μία από τις τελευταίες ηχογραφήσεις των Sepultura να είναι σε αυτή τη συναυλία. Ανυπομονούμε πραγματικά.