Μια συζήτηση με το ντουέτο Pigs Kaput για τη μουσική τους πορεία, τα sets τους και τη σημερινή αθηναϊκή νυχτερινή σκηνή.
Αν συχνάζετε στην Cantina Social Παρασκευή ή Σάββατο, ίσως να ’χετε ακούσει δυο παιδιά να παίζουν μουσική και να σηκώνουν το μαγαζί στο πόδι μ’ ένα ελεύθερο, σαγηνευτικό μείγμα electro, εκλεκτικό acid και λογιών λογιών wave, με Italo disco και Detroit techno, που, εδώ κι εκεί, αναβοσβήνει στην πόλη την τελευταία δεκαετία, απειλούμενο από την εμπορική επέλεση των μαζικών και ανέμπνευστων ηλεκτρονικών πάρτι.
Ο Ρόδιος Τσαπάρας και ο Δημήτρης Βλασσόπουλος είναι οι Pigs Kaput– ένα αυτοδίδακτο αθηναϊκό dj ντουέτο. Όπως συμβαίνει συνήθως, οι δυο τους βρέθηκαν στον πιο απροσδόκητο χώρο, πίσω από τα γραφεία της πρωινής δουλειάς τους, και μέσα σε μόλις δύο χρόνια κατάφεραν να τρέχουν ένα από τα πιο ενδιαφέροντα, ανερχόμενα dj projects της πόλης.
Residents του Cantina Social, με συχνά sets σε μέρη και μπάρες όπως το Mosaiko και το Ρομάντσο, όπου τα indie kids τραγουδάνε μαζί με τις νέες, multiculti φρουρές του indie dance, τακτικοί επισκέπτες του Guestzone, του Cannibal Radio, οι Pigs Kaput έχουν καταφέρει να κάνουν αυτό που λίγοι ντόπιοι djs πετυχαίνουν πια, σε μια πόλη που αλλάζει ραγδαία όπως και η διασκέδαση: να δημιουργήσουν το κοινό τους, που τους ψάχνει για να τους ακούσει και για να περάσει καλά.
Λίγο πριν από το πάρτι για τον εορτασμό των δύο χρόνων τους στην αθηναϊκή νύχτα, τον Φεβρουάριο, σε «μυστική» τοποθεσία στο υπογείο ενός φούρνου στη Νεάπολη Εξαρχείων, τους συναντήσαμε στο Philos της Σόλωνος, ένα μέρος που σημαίνει πολλά για εκείνους, καθώς εκεί ξεκίνησαν να χτίζουν το project τους παίρνοντας καφέ για την πρωινή δουλειά τους. Δύο χρόνια μετά, οι συζητήσεις έχουν γίνει πράξη και το project δίνει τις καλύτερες υποσχέσεις για νύχτες που χρειαζόμαστε όλο και περισσότερο, γιατί λείπουν όλο και περισσότερο.
Πώς ξεκινήσατε με τη μουσική; Ποια ήταν τα πρώτα ακούσματά σας και πώς διαμορφώθηκε το μουσικό σας γούστο;
Ρόδιος: Στο σπίτι οι γονείς μου –ιδίως η μαμά μου– άκουγαν πάντα ξένη μουσική. Simply Red, Barry White, Frank Sinatra, όπερα, jazz. Αυτά ήταν το πρώτα ερεθίσματά μου. Στο δημοτικό άκουγα Slipknot, In Flames, Megadeth, Metallica. Βρέθηκα στη σωστή πλευρά της ιστορίας, τότε βέβαια ήταν της μόδας η metal – όχι η trap όπως τώρα. Ήταν πολύ δημοφιλής και η κουλτούρα των emo. Μετά άρχισα να ψάχνομαι πολύ με τη hip hop, άκουγα Goin’ Through, ZN. Και κάπου στο γυμνάσιο ξεκίνησα να ψάχνομαι με την ηλεκτρονική μουσική.
Δημήτρης: Εγώ «κατάγομαι» από άλλη μουσική φάση.Ξεκίνησα με κλασική ροκ, μετά πήγα στην punk, αργότερα στην grunge, μετά σε πιο desert ήχους – Queens of the Stone Age, π.χ., που είναι και η αγαπημένη μου μπάντα. Η ηλεκτρονική μουσική ξεκίνησε να μου αρέσει λίγο αργότερα – είχα «κολλήσει» μ’ ένα παιχνίδι, το «Need for Speed: Carbon», στο οποίο ακουγόταν το «My Friend Dario» του Vitalic. Και επειδή το κομμάτι συνδύαζε και τις κιθάρες, που τις αγαπούσα, κόλλησα. Ακόμα και τώρα, όποτε το παίζω, ο Ρόδιος μού φωνάζει «Όχι κιθάρες, όχι κιθάρες», γιατί είναι δύσκολο να μιξαριστούν σε sets όπως αυτά που κάνουμε (γέλια).
Οπότε ξεκίνησα μ’ αυτό και μετά συνέχισα με τη γαλλική electro – Daft Punk, Justice. Πιο μετά Gesaffelstein, που βραβεύτηκε τώρα και με Grammy. Φανταστικός dj και παραγωγός. Η hip hop πάντως ήταν κοινό μας ερέθισμα με τον Ρόδιο. Έχουμε συζητήσει το πώς ψάχναμε και οι δύο τα samples –πολλά είναι από παλιούς δίσκους jazz, soul και funk–, από ποιον δίσκο και καλλιτέχνη μπορεί να προέρχονταν.
Ρόδιος: Με τα samples είχα κι εγώ τρέλα. Υπάρχει άμεση σύνδεση αυτής της αναζήτησης πίσω απ’ τα samples με το πώς άρχισα να ανακαλύπτω νέα είδη. Είχα όμως κι έναν καθηγητή στο φροντιστήριο αγγλικών, που τον αγαπάω πάρα πολύ, ο οποίος με μύησε σε πολλά νέα είδη μουσικής, μαζί και στη μουσική από τον κινηματογράφο. Εγώ άκουγα jazz, rock, hip hop κι εκείνος μου μάθαινε κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα. Όπως και μια άλλη καθηγήτριά μου, η Νατάσα, που τώρα έρχεται στα sets μας και είναι fan, η οποία μου έμαθε την trip hop της εποχής – Gramatik, Chinese Man.
Από κει και πέρα, το γούστο μου στη μουσική όλο διευρυνόταν. Σ’ αυτό βοήθησε πολύ και το Spotify. Αυτή τη στιγμή η πλατφόρμα μπορεί να έχει καταλήξει όπως έχει καταλήξει, με τις κινήσεις των επενδυτών της και του CEO της, αλλά τότε ήταν μεγάλη βοήθεια. Τότε δεν έκανα ακόμα digging, όπως τώρα, δεν μάζευα ακόμα δίσκους. Τότε ήταν κυρίως το Spotify που σου επέτρεπε να ανακαλύπτεις καινούργια πράγματα.
Ρόδιος: Το σίγουρο είναι ότι δεν το πάμε «πιουρίστικα» και μονότονα, παίζοντας, δηλαδή, ένα μόνο είδος από την αρχή μέχρι το τέλος. Γιατί ουσιαστικά, όταν παίζουμε, κάνουμε μια ιστορική αναδρομή σε όλο αυτό το κίνημα της ηλεκτρονικής μουσικής. Ξεκινάμε από electro, πηγαίνουμε σε industrial, μετά σε dark disco –που ήρθε μετά την industrial στο Βερολίνο–, μετά σε Italo disco και στο τέλος, σε Detroit techno. Υπάρχει, δηλαδή, ένα αφήγημα.
Δημήτρης: Και μετά χτίζουμε και με τα BPM. Δηλαδή το ξεκινάμε χαμηλά, μέχρι 135, 138 BPM. Δεν το πηγαίνουμε ποτέ μονότονα, όπως σε πολλά techno sets. Θέλουμε να υπάρχει μελωδία.
Ρόδιος: Γι’ αυτό μας αρέσει και η detroit techno, η πιο καθαρόαιμη, πρωταρχική μορφή.
Δημήτρης: Η αλήθεια είναι ότι ο Ρόδιος βάζει τη μελωδία. Εγώ βάζω τα πιο δωρικά, τα πιο dark wave. Και, για κάποιον λόγο, το blend αυτό λειτουργεί.
Ρόδιος: Ναι, δουλεύει. Δεν αντέχω όταν παίζω μόνος μου. Θέλω να είναι και ο Δημήτρης, γιατί, ουσιαστικά, ο ένας συμπλήρωνει τον άλλον μουσικά.
Δημήτρης: Κι εγώ το ίδιο.
Ρόδιος: Παίζω και με βινύλια, κάνοντας και selections με πιο προσωπικές επιλογές, αλλά αυτό είναι κάτι που κάνω μόνος. Tα sets που κάνουμε ως Pigs Kaput δεν μπορώ να τα φανταστώ χωρίς τον Δημήτρη. Θεωρώ ότι, αν έπαιζα μόνος μου, δεν θα ήταν βαρετό για το κοινό, αλλά για μένα. Δεν θα το άντεχα. Γι’ αυτόν τον λόγο άλλωστε αποφασίσαμε να είμαστε μαζί σ’ αυτό.
Πώς συναντηθήκατε, λοιπόν, και πώς αποφασίσατε να κάνετε μαζί αυτό το βήμα;
Ρόδιος: Είναι ωραία και περίεργη ιστορία. Δουλεύουμε στο ίδιο μέρος, έχουμε πρωινές, corporate, ας πούμε, δουλειές στον ναυτιλιακό τομέα. Εκεί γνωριστήκαμε. Εγώ έπαιζα πιο παλιά, αραιά και πού. Πάντα μου άρεσε η μουσική, αλλά δεν είχα σκεφτεί ποτέ να ασχοληθώ τόσο συστηματικά.
Δημήτρης: Εγώ έπαιζα και παίζω σε μπάντες, οπότε έτυχε και παλιότερα να κάνω κάποιο DJ set, στο Hoxton αρχικά. Το τότε set βέβαια, ήταν κιθαριστικό. Πιο ηλεκτρονικά ξεκίνησα να παίζω στο Paper Tiger. O Ρόδιος είχε έρθει λοιπόν στο γραφείο, εγώ δεν τον ήξερα καλά. Γενικά στο γραφείο δεν είναι εύκολο να βρεις συναδέλφους με κοινά μουσικά γούστα με τα δικά σου. Οπότε μια μέρα ακούω να παίζει ένα κομμάτι από το «Mother Earth’s Plantasia» του Mort Garson. Αναρωτήθηκα ποιος το άκουγε κι άρχισα να ψάχνω. Έτσι γνωριστήκαμε με τον Ρόδιο.
Ρόδιος: Ναι ήμουν καινούργιος τότε. Ήμουν και πιο εσωστρεφής – γενικά είμαι πιο κλειστός πριν γνωρίσω τον άλλον και λυθώ. Ανέφερα στον Δημήτρη ότι παίζω πού και πού, μου είπε ότι παίζει κι αυτός και συμφωνήσαμε να παίξουμε καμιά φορά και μαζί. Εντωμεταξύ πήγα να τον ακούσω στο Paper Tiger, όπου έπαιζε μ’ έναν φίλο του, τον Γιώργο από τους Deaf Radio. Και λέω «Τι είναι αυτή η μουσική; Φοβερή, εντελώς ξεσηκωτική». Τότε δεν καταλάβαινα τι έπαιζε, ήταν αυτό το μείγμα dark disco και synth wave, αλλά μου άρεσε πάρα πολύ.
Μετά σκεφτόμουν αν θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι μαζί, είχα ήδη στο μυαλό μου ως project το «Pigs Kaput» και εξήγησα στον Δημήτρη τι αντιπροσωπεύει. Επειδή έχουμε και οι δύο κοινές κοινωνικές και πολιτικές απόψεις, ταυτιζόμαστε πάρα πολύ, συμφωνήσαμε να το κάνουμε. Παίξαμε για πρώτη φορά μαζί στο Marika, τον Φλεβάρη του 2024, και μετά ξεκινήσαμε σταθερά ως Pigs Kaput από τον Μάρτιο εκείνης της χρονιάς, κυρίως στην Cantina Social.
Η αλήθεια είναι ότι κάπως έχετε συνδυάσει το residence σας μ’ αυτή τη νέα ζωή που ζει η Cantina Social, ένα εμβληματικό μέρος για τον αθηναϊκό χάρτη τα τελευταία χρόνια.
Ρόδιος: Είναι ένα μοναδικό μέρος, ένα μέρος στο οποίο μπορεί να πάει ο οποιοσδήποτε –όπως και να είναι, απ’ όπου κι αν έρχεται– και να διασκεδάσει. Αυτό, άλλωστε, ήθελε εξαρχής να φτιάξει ο Χρήστος που έχει την Cantina, ένα μέρος ανοιχτό. Υπάρχουν όμως κι άλλοι άνθρωποι που έχουν βοηθήσει σ’ αυτό. Για παράδειγμα η Φρόσω Πίνη, που είναι και φίλη μας, η οποία τρέχει τα social media και είναι και υπεύθυνη της γκαλερί της Cantina Social, AntiSocial. Φέρνει πολύ ωραίους καλλιτέχνες. Ουσιαστικά δίνει μια νέα πνοή σ’ έναν πολυσυλλεκτικό χώρο, ο οποίος από την αρχή φτιάχτηκε γι’ αυτόν τον λόγο. Και περνάμε και πολύ ωραία όταν παίζουμε εκεί. Ξέρεις, όταν παίζεις μουσική, είναι σαν να βγαίνεις, γιατί η ενέργεια που μοιράζεται από τον dj στο κοινό και πάλι πίσω, διασκεδάζει και τον dj.
Πώς βιώνετε την αθηναϊκή νύχτα; Έχει πράγματι αλλάξει η «φάση»;
Ρόδιος: Αληθεύει ότι είναι πια πολύ δύσκολο να βγεις και να διασκεδάσεις με την καρδιά σου. Όλοι είμαστε πάνω κάτω στο ίδιο ηλικιακό εύρος, όλοι γνωρίζουμε στο περίπου τι παίζει τη νύχτα, πού βγαίνει ο κόσμος και πώς διασκεδάζει. Νομίζω ότι το 70-80% του κόσμου δεν διασκεδάζει πραγματικά όταν βγαίνει έξω. Ο κόσμος βγαίνει απλά για τη φάση. Είναι ακούνητοι, ακίνητοι για το story – όπου πηγαίνει το ρεύμα.
Δημήτρης: Σήμερα είναι λίγα τα μαγαζιά όπου θα δεις κόσμο να διασκεδάζει πραγματικά.
Ρόδιος: Και η Cantina είναι ένα απ’ αυτά – είναι αυτό το πολυσυλλεκτικό που λέγαμε πριν. Θα δεις κόσμο 20, 30, 40, 50, ακόμα και 60 χρονών. Η μαμά μου, ας πούμε, ήρθε και έπαθε την πλάκα της, πέρασε φανταστικά. Γιατί αυτό που ενώνει τον κόσμο ο οποίος πηγαίνει σ’ αυτό το μαγαζί, ή αυτό που θα έπρεπε να ενώνει τον κόσμο όταν βγαίνει το βράδυ, είναι αυτή η ανάγκη για χορό και διασκέδαση. Αυτή η ανάγκη να ξεφύγεις κάπως, το Σάββατο ή την Παρασκευή, από αυτό που ζεις στην καθημερινότητά σου.
Άρα, τελικά πού οφείλεται αυτή η αλλαγή, αυτός ο περιορισμός των μερών όπου μπορείς να περάσεις έτσι;
Ρόδιος: Θεωρώ ότι οφείλεται στην ίδια τη μουσική. Στις δεκαετίες του ’80 και του ’90 η μουσική βιομηχανία είχε διαφορετικό ύφος. Μετά άρχισε ν’ αλλάζει, όπως άλλαζε και το κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο – οι μεταβολές αυτές εννοείται ότι επηρεάζουν και τις κοινωνίες. Παραδείγματος χάρη, διάβαζα ένα βιβλίο για τα ρέιβ πάρτι στο οποίο αναφέρονταν πόσο πιο πολύ διασκέδαζαν οι άνθρωποι τότε σε σχέση με τώρα, παρότι τότε ήταν δυσκολότερο να μαζέψεις κόσμο για ένα πάρτι. Όσον αφορά το γιατί άλλαξε αυτό, προσωπικά θεωρώ ότι η μουσική βιομηχανία, κατά κάποιον τρόπο, επίσης έχει αλλάξει, οπότε αυτή είναι η πηγή της αλλαγής.
Σε κάθε αλλαγή γενιάς όμως δεν υπάρχει μια τάση για εξιδανίκευση του παρελθόντος;
Ρόδιος: Είναι αλήθεια ότι οι άνθρωποι εξιδανικεύουμε το παρελθόν. Όλοι το κάνουν αυτό – και οι γονείς μας, κι εμείς οι ίδιοι. Μάλλον και οι νεότερες γενιές θα το κάνουν μελλοντικά. Δεν είναι κάτι που αλλάζει. Απλώς σε ό,τι αφορά τη μουσική και τη διασκέδαση, νομίζω ότι όντως τα πράγματα παλιότερα ήταν καλύτερα. Έχουμε ακούσει από τους γονείς μας πώς διασκέδαζαν στις ντίσκο και στα κλαμπ της εποχής και βλέπουμε πώς διασκεδάζει ο κόσμο σήμερα στα κλαμπ.
Λέμε ότι η μουσική είναι άμεσα συνδεδεμένη με το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο και συμφωνώ πολύ σ’ αυτό, αλλά δεν είναι λίγο αντιφατικό το ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν παρόμοιες, αν όχι ακόμα πιο έντονες, παγκόσμιες αιτίες για να νιώσει ο κόσμος ότι πρέπει να αντιδράσει, να εξεγερθεί;
Ρόδιος: Οι κοινωνίες θα έπρεπε να αντιδρούν και η μουσική θα έπρεπε επίσης να αντιδρά, ενώ τώρα νομίζω πως υπάρχει σχεδόν μηδενική αντίδραση σε ό,τι αφορά τη μουσική. Γενικά στις δυτικές κοινωνίες αυτή τη στιγμή –γιατί οι δυτικές κοινωνίες έχουν μεταφέρει τους πολέμους τους σε άλλες κοινωνίες και ηπείρους, όπως ανέκαθεν έκαναν– επικρατεί ένα μούδιασμα. Ζούμε στην εποχή της αποπολιτικοποίησης, είναι ντεμοντέ να έχεις ιδεολογία – βλέπουμε και όλα τα κόμματα που ξεπηδάνε κι είναι σαν να μη θέλει κανένα να έχει ιδεολογία.
Δεν υπάρχει αριστερά και δεξιά. Όλα τα κόμματα λαϊκίζουν στον ίδιο βαθμό, γιατί και το να μην έχεις ιδεολογία λαϊκισμός είναι. Οπότε δεν έχουμε τα ίδια πολιτικά ερεθίσματα με τις προηγούμενες δεκαετίες – π.χ. τα ερεθίσματα που άναβαν τις διαδηλώσεις κατά του πολέμου στο Βιετνάμ. Στην περίπτωση, ας πούμε, της Παλαιστίνης, κανονικοποιήθηκε η σφαγή των Παλαιστινίων από το Ισραήλ κι αυτό που έμεινε ήταν να γίνει mainstream το «Free Palestine». Ενώ στην αρχή υπήρξε ένα κίνημα, κατέληξε να είναι μια τρύπα στο νερό. Στο παρελθόν το κίνημα, με τον τρόπο του, μπόρεσε να βάλει έστω κι ένα μικρό φρένο σε όσα γίνονταν.
Δημήτρης: Πιστεύω βέβαια ότι το «Free Palestine» πρέπει να λέγεται πάντα. Ο καθένας με τον τρόπο του και όπως μπορεί. Δεν γίνεται να θεωρείται «κανονική» και ομαλή η εικόνα σφαγιασμένων παιδιών.
Ρόδιος: Εγώ θεωρώ πως δεν αρκεί το να σηκώσεις μια σημαία. Θα πρέπει το όλο θέμα να εξηγείται και να υποστηρίζεται και αλλιώς. Αν οι καλλιτέχνες αφιέρωναν ουσιαστικό χρόνο για να μιλήσουν για την κατάσταση, το μήνυμα θα μπορούσε να περάσει αποτελεσματικά. Το να υψώσεις απλώς μια σημαία, δεν λέει και πολλά – εντάξει στην περίπτωση των Fontaines D.C., μιας μπάντας με τόσο μεγάλη απήχηση, αυτό είναι κάτι θετικό, αλλά δύσκολα κάνεις κάτι τέτοιο όταν παίζεις με όρους mainstream.
Από την άλλη, όταν κάνεις κάτι τέτοιο θα πρέπει να συνοδεύεται κι από ένα αφήγημα, να μιλάς για την κατάσταση. Όπως μίλαγε ο Roger Waters χρόνια πριν. Το να υψώσεις απλώς μια σημαία, χωρίς τίποτα άλλο, είναι κάπως σαν να θες να βάλεις το κοπάδι στο μαντρί σου – είναι λίγο θέμα marketing. Διαιρετικές τομές, ακόμα και στη μουσική. Η μουσική δεν ξεφεύγει από την πολιτική και από την κοινωνία, οπότε ο κάθε καλλιτέχνης και η κάθε ομάδα προσπαθούν να δημιουργήσουν τις διαιρετικές τομές, αυτές που θα τους εξασφαλίσουν το επιθυμητό κοινό. Από κει και πέρα, σε κάθε πόλεμο –είτε στην Ουκρανία, είτε στην Παλαιστίνη– τα μεγαλύτερα θύματα είναι ο απλός κόσμος, τα θύματα του συστήματος.
Αφήσαμε λίγο στην άκρη τη σημειολογία του ονόματός σας. Τι σημαίνει Pigs Kaput;
Ρόδιος:Το όνομα Pigs Kaput προέρχεται από το «Portugal, Italy, Greece, Spain» (PIGS) – μια συντομογραφία των χωρών που χρησιμοποιήθηκε υποτιμητικά από τους Βορειορευρωπαίους κατά τη διάρκεια των μνημονίων. Και εγώ και ο Δημήτρης μεγαλώσαμε στη γενιά της κρίσης, γαλουχηθήκαμε μ’ αυτά τα βιώματα. Στα γερμανικά, kaput σημαίνει τέλος. Στην αρχή είχα σκεφτεί το όνομα αυτό για τον τίτλο ενός βιβλίου που γράφω σχετικά με την Αθήνα και τα κτίριά της, με την αντιπαροχή και την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς. Αυτό το βιβλίο είναι μισογραμμένο, θα δούμε πώς και πότε θα ολοκληρωθεί.
Πάντως, όταν συμφώνησε και ο Δημήτρης να κάνουμε αυτό το DJ project, συνειδητοποιήσαμε πόσο μπορείς να παίξεις μ’ αυτό το όνομα. Πίσω απ’ αυτό υπάρχει και ένα άλλο εννοιολογικό επίπεδο. Κάποτε υπήρχε ένα φάρμακο, το Pigs Feral Hog, για τη θανάτωση αγριόχοιρων, που το είπαν κι αυτό Pigs Kaput. Σε μια περιοχή κοντά στο Τέξας υπήρχε υπερπληθυσμός αγριογούρουνων και με το συγκεκριμένο φάρμακο τα σκότωναν, για να μην καταστρέφουν τις καλλιέργειες. Το φάρμακο αυτό έδινε ένα ιδιαίτερο μπλε χρώμα στα εντόσθιά τους, ώστε να ξέρουν οι άνθρωποι ότι το ζώο έχει πεθάνει απ’ αυτό το φάρμακο.
Γενικότερα το Pigs Kaput είναι ένα όνομα με έντονο κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα, που ο καθένας μπορεί να το εξηγήσει σύμφωνα με τις δικές του προσλαμβάνουσες. Και μας αρέσει αυτό το παιχνίδι.
Δημήτρης: Όταν μου ανέφερε για πρώτη φορά το όνομα, νόμιζα ότι έχει να κάνει με αστυνομοκρατία ή κάτι τέτοιο.
Ρόδιος: Κι εγώ του απάντησα ότι και οι αστυνομικοί δημόσιοι υπάλληλοι είναι. Κάποιοι θέλουν απλώς να κάθονται σ’ ένα γραφείο. Αλλά ναι, το όνομα αυτό για εμάς είναι κοινωνικοπολιτικό, γιατί, όπως είπαμε, θεωρούμε ότι η μουσική έχει άμεση σχέση με την κοινωνία και την πολιτική – δεν γίνεται να ξεφύγεις απ’ αυτό. Άλλωστε, ένα κίνημα που μας αντιπροσωπεύει είναι οι Underground Resistance – τιτάνες της εποχής, που προσπάθησαν με τον τρόπο τους να συνδέσουν την κοινωνία, την πολιτική και τη μουσική. Από τον τρόπο με τον οποίο προπαγανδίζουν το υλικό τους, μέχρι όσα εκπροσωπούν και όλα όσα για τα οποία μιλάνε.
Δημήτρης: Και ο υβριδικός τρόπος που έκαναν μουσική. Προς τα εκεί θέλουμε να πάμε κι εμείς με το δικό μας υλικό, το οποίο ετοιμαζόμαστε να κυκλοφορήσουμε τους επόμενους μήνες.
Πρόσφατα είχατε το πάρτι για τα δύο χρόνια συνεργασίας σας. Αν έπρεπε να κρατήσουμε ένα επιμύθιο από αυτά τα δύο χρόνια, που να λειτουργεί και ως μήνυμα γι’ αυτό που θέλουν να κάνουν και να είναι οι Pigs Kaput τα επόμενα χρόνια, ποιο θα ήταν αυτό;
Δημήτρης & Ρόδιος: Στην αφίσα για το πάρτι των δύο χρόνων μας ευχαριστήσαμε ανθρώπους που μας βοήθησαν πολύ να κάνουμε αυτό που κάναμε, δείχνοντάς μας αλληλεγγύη άνευ όρων. Από γραφίστες που δούλεψαν δωρεάν για εμάς, μέχρι φίλους και άτομα που μας σύστησαν σε μαγαζιά όπου θα μπορούσαμε να παίξουμε – όπως οι Pulse Tribe, οι οποίοι προσπαθούν επίσης μόνοι τους στο πεδίο της ηλεκτρονικής μουσικής, με μόνο και απώτερο στόχο τη μουσική.
Υπήρχε αλληλοβοήθεια και αλληλεγγύη, αυτό πρεσβεύουμε κι εμείς, αυτό είναι το μήνυμα που θέλουμε να περάσουμε. Δεν είμαστε ο Ρόδιος και ο Δημήτρης. Είμαστε οι Pigs Kaput. Όταν παίζουμε μουσική είμαστε μόνο αυτό και θέλουμε όποιος έρχεται να μας ακούσει να νιώθει ένα μ’ εμάς.
17°
