Μπρους Σπρίνγκστιν | Streets of Minneapolis: Το νέο τραγούδι του για τα δύο θύματα της ICE στη Μινεάπολη
Έγραψα αυτό το τραγούδι το Σάββατο, το ηχογράφησα χτες και σας το κυκλοφόρησα σήμερα ως αντίδραση στην κρατική τρομοκρατία που βιώνει η Μινεάπολη. Είναι αφιερωμένο στον λαό της Μινεάπολης, στους αθώους γείτονές μας μετανάστες και στη μνήμη του Άλεξ Πρέτι και της Ρενέ Γκουντ. Μείνετε ελεύθεροι,
Αυτό έγραψε στην ανάρτησή του στο Facebook ο Μπρους Σπρίνγκστιν. Τριάντα τρία χρόνια πριν είχε γράψει το «Streets of Philadelphia», στο οποίο μιλούσε για έναν άνθρωπο που ζει με AIDS, σε μια εποχή που η ασθένεια αυτή, μια μάστιγα, συνοδευόταν από φόβο, στιγματισμό και κοινωνική απομόνωση. Τώρα γράφει το «Streets of Minneapolis» για τον τρόμο που σκορπούν οι μασκοφόροι του ICE στους δρόμους της Μινεάπολης. Κι εμείς ξυπνήσαμε ένα πρωί ακούγοντας αυτό το νέο του τραγούδι, λιτό, μια αμερικανική μελωδία που θυμίζει Ντίλαν στον τόνο και στην αίσθηση, και την αφήγηση μιας ιστορίας για όλα αυτά που συμβαίνουν, τη στιγμή που συμβαίνουν.
Ο Μπρους Σπρίνγκστιν εκφράζει την Αμερική που αγαπάμε. Και που αντιστέκεται. Ένας ανήσυχος καλλιτέχνης με δημοκρατικά αντανακλαστικά, που το βράδυ του Σαββάτου τον οδήγησαν να γράψει, μέσα σε λίγες ώρες, ένα σπουδαίο τραγούδι που μπορεί να τραγουδηθεί συλλογικά, στη μνήμη του Άλεξ και της Ρενέ. Και όχι μόνο. Τραγουδάει την αγωνία της δημοκρατικής Αμερικής. Και μαζί του και όλοι εμείς. Είναι συγκινητικό.
Πάντοτε πολιτικό ον, στη σωστή πλευρά της ιστορίας. Στα τραγούδια του παρουσιάζει την Αμερική ως χώρα ελευθεριών και κοινωνικής δικαιοσύνης — μια Land of Hope and Dreams. Μιλά για τους εργάτες, τους ανέργους, τους βετεράνους πολέμου, τους ανθρώπους στο περιθώριο του αμερικανικού ονείρου. Χαρακτηριστικό το Born in the U.S.A.: ένα τραγούδι συχνά παρεξηγημένο ως πατριωτικός ύμνος, που στην πραγματικότητα είναι σκληρή κριτική για τον πόλεμο του Βιετνάμ και την εγκατάλειψη εκείνων που πλήρωσαν το τίμημά του.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Σπρίνγκστιν πήρε ανοιχτά θέση υπέρ των Δημοκρατικών. Στήριξε δημόσια τον Τζον Κέρι, τον Μπαράκ Ομπάμα, τον Τζο Μπάιντεν. Συμμετείχε σε προεκλογικές εκστρατείες και μίλησε εναντίον του Τζορτζ Μπους, αλλά και εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ, τον οποίο κατηγόρησε για διχασμό, κυνισμό και διαστρέβλωση των αμερικανικών αξιών. Ένας μεγάλος καλλιτέχνης, βαθιά πατριώτης αλλά όχι εθνικιστής. Που αγαπά τη χώρα του και, όταν την κριτικάρει, το κάνει ως πολίτης που πιστεύει ότι μπορεί και οφείλει να γίνει καλύτερη. Ίσως γι’ αυτό τον αγαπούν τόσο στις εργατικές περιοχές όσο και στους προοδευτικούς αστικούς κύκλους. Γιατί ο Μπρους Σπρίνγκστιν έχει έναν σπάνιο τρόπο να ενώνει αυτά τα δύο και να θυμίζει ότι η μουσική μπορεί να είναι πράξη ευθύνης. Η τέχνη δεν μπορεί να σιωπήσει τώρα, που η μεγαλύτερη δημοκρατία του κόσμου είναι σε κίνδυνο.
Αξίζει να θυμηθούμε και τη φιλία του με τον Ομπάμα· ίσως μία από τις πιο ενδιαφέρουσες συναντήσεις μουσικής, πολιτικής και δημόσιου λόγου στη σύγχρονη Αμερική. Δύο άντρες από διαφορετικούς κόσμους, ένας μουσικός της εργατικής τάξης από το Νιου Τζέρσεϊ και ένας πολιτικός με ακαδημαϊκή διαδρομή. Η σχέση τους έγινε δημόσια κυρίως την περίοδο της πρώτης προεδρικής εκστρατείας του Ομπάμα. Στις κοινές τους εμφανίσεις, αλλά και στον τρόπο που μιλούσαν ο ένας για τον άλλον, φαινόταν καθαρά ότι δεν επρόκειτο απλώς για σχέση καλλιτέχνη–πολιτικού.
Το ξέουμε γιατί η σχέση τους αυτή αποτυπώθηκε στο βιβλίο που δημιούργησαν μαζί, το Renegades: Born in the USA, όπου παίρνει τη μορφή μιας εκ βαθέων εξομολόγησης ανάμεσα σε δύο φίλους που ο καθένας, με τον τρόπο του, άφησε το αποτύπωμά του στην πρόσφατη ιστορία της χώρας τους. Και μαζί μια εκτενής συζήτηση πάνω στην Αμερική, τη δημοκρατία, τη φυλή, την πατρίδα, την πατρότητα, την αποτυχία και την ευθύνη. Στην ελληνική έκδοση, Renegades – Ασυμβίβαστοι – Γεννημένοι στην Αμερική (Athens Bookstore Publications), τον πρόλογο υπογράφει ο Νίκος Πορτοκάλογλου, ο οποίος απέδωσε και τους στίχους στα ελληνικά· ένας καλλιτέχνης που κι αυτός μίλησε για κοινωνίες, γενιές και ανθρώπους «από τα κάτω», με λόγο πολιτικό, χωρίς συνθήματα.
Αυτά θυμηθήκαμε με το «Streets of Minneapolis». Ένα τραγούδι-ύμνος που θα φτάσει παντού και θα τραγουδηθεί από εκατομμύρια ανθρώπους, με προδιαγραφές hit. Αλλά και ένα τραγούδι μνήμης, αντίστασης και αξιοπρέπειας. Stay free.
(…) Crying through the bloody mist We’ll remember the names of those who died On the streets of Minneapolis Now they say they’re here to uphold the law But they trample on our rights If your skin is black or brown my friend You can be questioned or deported on sight In chants of ICE out now Our city’s heart and soul persists Through broken glass and bloody tears On the streets of Minneapolis Oh our Minneapolis, I hear your voice Singing through the bloody mist Here in our home they killed and roamed In the winter of ’26 We’ll take our stand for this land And the stranger in our midst We’ll remember the names of those who died On the streets of Minneapolis We’ll remember the names of those who died On the streets of Minneapolis
Streets of Minneapolis | Στίχοι σε ελεύθερη μετάφραση στα ελληνικά
(…) Κλαίγοντας μέσα απ’ την αιματηρή ομίχλη θα θυμόμαστε τα ονόματα όσων χάθηκαν στους δρόμους της Μινεάπολης. Τώρα λένε πως ήρθαν για να επιβάλουν τον νόμο, μα ποδοπατούν τα δικαιώματά μας. Αν το δέρμα σου είναι μαύρο ή καφέ, φίλε μου, μπορεί να σε ανακρίνουν ή να σε απελάσουν επιτόπου.
Με συνθήματα «ICE έξω τώρα», η καρδιά και η ψυχή της πόλης μας επιμένουν, μέσα από σπασμένα τζάμια και αιματηρά δάκρυα, στους δρόμους της Μινεάπολης.
Μινεάπολή μας, ακούω τη φωνή σου να τραγουδά μέσα απ’ την αιματηρή ομίχλη. Εδώ, στο σπίτι μας, σκότωσαν και σάρωσαν τους δρόμους τον χειμώνα του ’26.
Θα σταθούμε όρθιοι γι’ αυτή τη γη και για τον ξένο ανάμεσά μας. Θα θυμόμαστε τα ονόματα όσων χάθηκαν στους δρόμους της Μινεάπολης. Θα θυμόμαστε τα ονόματα όσων χάθηκαν στους δρόμους της Μινεάπολης.
Υπάρχουν μουσικά έργα που δεν γράφτηκαν μόνο για να ακουστούν. Έργα που γεννήθηκαν μέσα από τον πόλεμο και την απώλεια και κράτησαν ζωντανή τη μνήμη μιας ολόκληρης εποχής.
Ο Μίλτος Παύλου μιλά για το «Violet in Spring», το τραγούδι που γεννήθηκε από ένα από τα τελευταία ποιήματα του Ουκρανού στρατιώτη και ποιητή Μακσίμ «Νταλί» Κριβτσόφ
23°
