Οι Απόκριες που χάρισε ο Σαββόπουλος στην Αθήνα

Στις αρχές του 2003 είχα μόλις αναλάβει αντιδήμαρχος στον δήμο της Αθήνας για τον Πολιτισμό. Το πρώτο μου καθήκον ήταν να οργανώσω τις γιορτές της Αποκριάς. Άσχετος εγώ με το συγκεκριμένο αντικείμενο, απευθύνθηκα στον Διονύση Σαββόπουλο, τον οποίο γνώριζα από το ξεκίνημά του στο Καρνάγιο των Σπετσών και στη Ρουλόττα της οδού Βουλής.

Τον κάλεσα στο σπίτι μου ένα βράδυ, ήρθε με την Άσπα, και τον παρακάλεσα να αναλάβει το όλο εγχείρημα. Μου απέκλεισε το ενδεχόμενο, με το επιχείρημα ότι ήταν ήδη φορτωμένος με πολλές δουλειές που έτρεχαν, με πολλές έγνοιες, και δεν είχε χρόνο να διαθέσει για τίποτε άλλο. Ωστόσο άρχισε να αφηγείται πώς θα μπορούσαν να γίνουν οι γιορτές της Αποκριάς και σιγά σιγά οι αφηγήσεις του γέμιζαν μαγικά τον χώρο με χρώματα, ήχους, σκηνικά, περιγραφές. Ήταν σαν να βλέπαμε όλες τις γιορτές της Αποκριάς να ξετυλίγονται μπροστά μας. Όταν τελείωσε, επανέλαβα την πρότασή μου να αναλάβει εν λευκώ και με ό,τι μέσα χρειαστεί την οργάνωση όλων αυτών που μόλις μας είχε περιγράψει. Συνεπαρμένος και ο ίδιος, όπως κι εμείς, από την αφήγησή του, άλλαξε γνώμη και δέχτηκε. Και από την επομένη άρχισε να δουλεύει καθημερινά και συστηματικά το πλάνο των γιορτών από το γραφείο μου της Τεχνόπολης.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν απίστευτο. Ο Σαββόπουλος οργάνωσε, σκηνοθέτησε και εκτέλεσε, πανταχού παρών και πρωταγωνιστής κι ο ίδιος, ένα μοναδικό πανηγύρι σε όλη την Αθήνα. Μπήκε με τη Δόμνα Σαμίου στη Βαρβάκειο Αγορά με κλαρίνα, βιολιά, χορωδίες, με Μπούλες και Κουδουνάτους, και ξεσήκωσαν με τα τολμηρά αποκριάτικα τραγούδια μαγαζάτορες και πελάτες, έστησε στην πλατεία Συντάγματος έναν τεράστιο μπερντέ του Καραγκιόζη και από πίσω έπαιξε ο ίδιος με τον Ευγένιο Σπαθάρη, οργάνωσε συναυλίες του Λουκιανού Κηλαηδόνη, του Φοίβου Δεληβοριά, της Πόλυς Πάνου, του Πολυκανδριώτη και πολλών άλλων σε διάφορες πλατείες της πόλης, σήκωσε στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου ένα τεράστιο αερόστατο, έπαιξε τους «Αχαρνής» του μεταξύ της Στοάς Αττάλου και του Θησείου, έφερε Κινέζους καλλιτέχνες του χαρταετού, που έκαναν στον αέρα μάχες δρακόντων. Και εν μέσω όλων αυτών έβαλε μπάντες, χορωδίες, μαντολινάτες, τραγουδιστές, γαϊτανάκια, ζογκλέρ, ξυλοπόδαρους, ταχυδακτυλουργούς σε συνεχή κίνηση να διατρέχουν τις γειτονιές της Αθήνας.

Δεν άφησε τίποτε στην τύχη του, τα επέβλεψε όλα προσωπικά, συμμετείχε παντού, οργάνωσε τους πάντες και τα πάντα. Κι εκεί είδαμε όλοι έναν Διονύση Σαββόπουλο, πέρα από τον ταλαντούχο τραγουδοποιό. Είδαμε έναν αλάνθαστο, τελειομανή, ακούραστο οργανωτικό, που μπορούσε να συλλαμβάνει ένα μεγάλο σχέδιο για μια ολόκληρη πόλη, να το καταστρώνει και, υπεύθυνα και αψεγάδιαστα, να το επιβλέπει και να το υλοποιεί. Δεν δέχτηκε αμοιβή για όλα αυτά. «Όλοι μαζί το κάναμε, για το κέφι μας και για να ευχαριστήσουμε τον κόσμο» ήταν η απάντησή του όταν συζητήσαμε σχετικά.

Πορτρέτο του Διονύση Σαββόπουλου από τη θεματική έκθεση «στο υπόγειο νησί του», Γκαλερί Ζουμπουλάκη, χειμώνας 2014, με αφορμή τα 70στά του γενέθλια © Δημήτρης Αναστασίου