Reworks: Είναι η ηλεκτρονική μουσική ένα ακόμα δυνατό χαρτί του τουρισμού της Θεσσαλονίκης;

Το ’χω ξαναγράψει, αλλά τσεκάροντας τα σχετικά για το ποιοι, ποιες, τι, πού και πώς του φετινού Reworks θα το ξαναπώ: μακάρι όλα τα φεστιβάλ της πόλης, ιδιωτικά ή θεσμικά, δημοτικά ή της περιφέρειας, να καλέσουν την ομάδα που τρέχει τη σημαντικότερη ηλεκτρονική γιορτή της χώρας, για να τους δώσει το know how της. Γιατί στην ερώτηση ποιο άλλο φεστιβάλ εκτός από τα Κινηματογράφου και Ντοκιμαντέρ (που όμως είναι επιχορηγούμενα από το κράτος), ταξιδεύει τη φήμη της πόλης στο εξωτερικό η απάντηση είναι Reworks και μόνο αυτό. Ας αντλήσουν, επομένως, παράδειγμα και ας μιμηθούν το μοντέλο του. Αλλιώς τα μεγαλόσχημα πλάνα περί Θεσσαλονίκης που διαρκώς πρέπει δίνει στον ταξιδιώτη πολιτιστικές ή γαστριμαργικές αφορμές και γοητευτικά μνημεία (Καμάρα, Γαλέριο, Τείχη, εκκλησιές και φυσικά το διαμάντι που λέγεται Συλλογή Κωστάκη στους Λαζαριστές) κινδυνεύουν να καταντήσουν δηλώσεις της κατηγορίας «να ’χαμε να λέγαμε».

Κάτι παραπάνω ήξερε το Βερολίνο. Σφυγομετρώντας σωστά το καλλιτεχνικό βάρος και τη δύναμη του κλάμπινγκ και της τέκνο (Berghain, Watergate, Wild Renate), οι Αρχές σέταραν την εμπειρία προωθώντας την σαν ένα ακόμα ασυναγώνιστο τουριστικό πακέτο. Εκτός από το Μουσείο της Περγάμου, το ανοιχτό του Τείχους, το Εβραϊκό του Libeskind, του Helmut Newton, της Παναγιάς τα μάτια και μια έξτρα ντουζίνα μουσεία ακόμα, το Βερολίνο σκοράρει και στη μουσική τέκνο. Το ίδιο θα μπορούσε να κάνει και η Θεσσαλονίκη. Παρεμπιπτόντως εκτός από το Βερολίνο, τα ίδια περί συναυλιακού και clubbing τουρισμού ισχύουν και για τη Βαρκελώνη με το φεστιβάλ Sonar.

Και επειδή είναι γνωστό ότι η μουσική μας πάει πολύ σαν πόλη και το δίδυμο των Reworkers, Αναστάσιος Διόλατζης και Τάσος Ανθόπουλος, μαζί με το τρομερό τιμ που τους σαπορτάρει, κατάφεραν να στήσουν ένα υποδειγματικό φεστιβάλ, ας τους εμπιστευθούν οι αρμόδιοι επί του τουρισμού και ας παρακολουθήσουν το μοντέλο της ανάπτυξής τους. Εντάξει, κομματάκι δύσκολο να τους εξηγήσεις τι εστί Black Coffee, Adriatique, Lil’ Louis και Arbat από το φετινό line up, αλλά στον τουριστικό χάρτη γοητείας που ο Δήμος και η Περιφέρεια φιλότιμα παλεύουν για να στήσουν, ας λάβουν υπόψη ότι η Θεσσαλονίκη είκοσι χρόνια τώρα Reworkσάρει απίστευτα καλά και μαζικά. Κοσμοπολίτικα, πεισματάρικα, με ευρεία σάρωση αισθητικής και γνώσης επί του πεδίου που λέγεται ηλεκτρονική μουσική, παθιασμένα και αμάσητα, το δίδυμο Διόλατζη - Ανθόπουλου άνοιξε μια αγορά από το μηδέν. Είκοσι χρόνια μετά το ξεκίνημα του Reworks, πλέον κάθε φθινόπωρο η υπαίθρια γιορτή τους, εκτός από την ντόπια αρμάδα των χιλιάδων φανατικών, συγκεντρώνει και κόσμο από άλλες χώρες. Γερά να πάει και φέτος (δοξάζω και ευλογώ), αφού κατά κάποιο τρόπο πλησιάζουν οι μέρες του ιερού προσκυνήματος, αφού και η τέκνο θρησκεία είναι με τους πιστούς και τους φανατικούς της. Αληλούια!