Γιατί τo «Skin» της Joy Crookes είναι ένα σπουδαίο άλμπουμ

Το Λονδίνο αποτελεί για την Ευρώπη το αρχέτυπο της πολυπολιτισμικής πόλης. Αμέσως μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο, άρχισαν να φτάνουν εκεί μετανάστες από κάθε γωνιά του κόσμου. Το φαινόμενο εντάθηκε στα 80s και τα 90s, με αποτέλεσμα στο Λονδίνο των 00s να ζουν άνθρωποι που προέρχονται από όλες τις ηπείρους. Δεν είναι καθόλου αυτονόητη η ένταξη των ανθρώπων από διαφορετικούς πολιτισμούς στη ζωή μιας πόλης. Κι αν -για παράδειγμα- η Νέα Υόρκη, λόγω των ίδιων των συνθηκών της δημιουργίας της, έγινε το απόλυτο melting pot -χωνευτήρι, στα ελληνικά- για το Λονδίνο χρειάστηκαν πολύ σοβαρές πολιτικές, που ξεκίνησαν στη δεκαετία του 1970 και συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Είναι χαρακτηριστικό της απόλυτα επιτυχημένης ένταξης, ότι στις αρχές του 21ου αιώνα, οι γλωσσολόγοι διακρίνουν τα Multicultural London English (MLE) ως μια νέα διάλεκτο, που μιλούν πλέον όχι μόνο οι μετανάστες και οι απόγονοί τους αλλά και αρκετοί νεαροί βέροι Λονδρέζοι.

Όσον αφορά τη μουσική, στη Νέα Υόρκη αναπτύχθηκε η jazz ως ένα ιδίωμα σχέσης του μαύρου πληθυσμού με τον λευκό. Στο Λονδίνο πάλι, χρειάστηκε να περάσουμε το 2010 για να δούμε τη jazz σκηνή να ανθεί με ονόματα όπως αυτά του Shabaka Hutchings, της Nubya Garcia, του Moses Boyd και πάει λέγοντας. Κι αν οι βασικές επιρροές της Sade για παράδειγμα, έρχονταν –εκτός από τη νιγηριανή καταγωγή της- από την απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, τα πρώτα δείγματα του λιωσίματος των πολιτισμικών ορίων και –κατά συνέπεια- των ηχητικών πάγων σ’ ένα pop Λονδίνο, ήρθαν με την Amy Winehouse, που ακολουθήθηκε από πολλές τραγουδίστριες, με πιο πρόσφατο επιτυχημένο παράδειγμα τη Celeste.

Η Joy Crookes έχει καταγωγή από την Ιρλανδία και το Μπανγκλαντές αλλά γεννήθηκε στο Νότιο Λονδίνο, εκεί που τα Multicultural London English, μιλιούνται από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα. Με την ίδια φυσικότητα που έχει ενσωματώσει φυλετικά στοιχεία καταγωγής στο λονδρέζικο προφίλ της, γράφει και μουσική: ένα ελαφρύ εξωτικό στοιχείο είναι παρόν σε όλη τη διάρκεια του “Skin”, την ώρα που η pop αισθητική του Λονδίνου καθορίζει απόλυτα τις τελικές επιλογές του songwriting αλλά και της παραγωγής. Εξαιρετικά, αληθινά, προσωπικά τραγούδια αποτελούν έναν από τους πιο συναισθηματικούς αλλά και πλούσιους δίσκους της χρονιάς.

Αγαπήσαμε ήδη το “Feet Don’t Fail Me Now” αλλά και το “When You Were Mine”, είμαστε έτοιμοι να μαγευτούμε με το “Poison” και το “Unlearn You”, να βουλιάξουμε στον ήχο του πιάνου αλλά και των εγχόρδων, να συγκινηθούμε έως δακρύων με το “Theek Ache”, να πάθουμε πλάκα –τελικά- με το κορυφαίο single του δίσκου, το απόλυτο τραγούδι των τελευταίων μηνών, το “19th Floor”, που με τις αναφορές του στους Massive Attack, επιβεβαιώνει τη συλλογιστική περί melting pot: αν το Μπρίστολ γεννάει έναν πρώιμο και ακατέργαστο κόσμο ηχητικών πολυπολιτισμικών προσεγγίσεων στις αρχές των 90s, λόγω της εγκατάστασης δυσανάλογα μεγάλου αριθμού –για την πόλη- μεταναστών από την Καραϊβική στο Saint Paul’s, το Λονδίνο, είκοσι χρόνια αργότερα, έρχεται να παρουσιάσει τη μουσική της δεύτερης και τρίτης γενιάς μεταναστών του, ως τον απόλυτα δικό του ήχο. Μεγάλο επίτευγμα για μια πόλη, ειδικά όταν παράγονται τόσο σπουδαίοι δίσκοι όσο το “Skin”.