Με ροκ διάθεση

Σημάδια κόπωσης

Τα 2-3 τελευταία χρόνια ένα φρέσκο αεράκι φύσηξε στην ελληνική pop/rock πραγματικότητα κι ένα σωρό δίσκοι κυκλοφόρησαν, σχεδόν μυστικά, άξιοι να κοιτάξουν κατάματα τη σημερινή διεθνή σκηνή. Η –ανέκαθεν αποκλεισμένη από τα mainstream media– ελληνική μουσική πραγματικότητα του αγγλόφωνου ροκ προκάλεσε πια το ενδιαφέρον τους. Άρθρα με «τα νέα ελληνικά συγκροτήματα» και με «τα next big thing» τα βρίσκεις πια παντού, από τις αστικές εφημερίδες μέχρι τα λαϊκά περιοδικά. Άργησαν καμιά 20αριά χρόνια αλλά... εδώ είναι Ελλάδα και οι εφημερίδες κοιμούνται το ίδιο βαθιά όσο και η κοινωνία. Να όμως που αρχίζουν να εμφανίζονται και τα πρώτα σημάδια κόπωσης. Μέσα στο γενικό ενθουσιασμό, η παραγωγή άρχισε να ξεπερνά κατά πολύ τη ζήτηση, όλοι, «κουτσοί-στραβοί», θέλουν να βγάλουν ένα δίσκο (κάτι εξαιρετικά απλό και εύκολο στις μέρες μας), οι «ανεξάρτητες» εταιρείες χωρίς γούστο και προσανατολισμό γέμισαν τον κόσμο, και δεκάδες γκρουπ –χωρίς ούτε καν τα στοιχειώδη– εμφανίζονται από παντού. Tο να κάνεις ένα συγκρότημα όμως δεν είναι τόσο απλό, εύκολο και πρόχειρο όσο στο Guitar Hero ή στο Rock Band.

  DREAD ASTAIRE - playstation ****

H ρήση του Lou Reed για το rock’n’roll «Ένα ακόρντο είναι μια χαρά, με τα δύο αρχίζει το ζόρι, με τα τρία περνάς πια στην τζαζ» δικαιώνεται εδώ απολύτως. Η κιθάρα μουγκρίζει, το μπάσο δονεί το σύμπαν, οι Fall, οι Sonic Youth, οι Velvets κοιτάζουν από μακριά, το βινύλιο γυρνάει στις 33 στροφές.

MAD MAX - Mad Max *

O Mad Max έκανε την πλάκα του αλλά αφορά μόνο τον ίδιο.

  SKA BANGIES - γύρω γύρω όλοι **

Πρωτόλειο ska, νεανικός ενθουσιασμός, στίχοι αδέξιοι με «κοινωνικές» διαστάσεις, κλισέ με το κιλό. Ούτε ένα τόσο δα δείγμα εσωτερικής ανάγκης για κάποια μορφή έκφρασης.

XAXAKES - Το valse των ελαφιών  ***

Μια επιστροφή με νόημα. Ο Γιάννης Νάστας συνεχίζει να ζει χαμένος στη ροκ μυθολογία και στη σαγήνη του μελοδράματος χωρίς να χάνει το στιλ και τη μοναδικότητά του. Welcome back my friend to the show that never ends.

  DELIRIUM FRAMBOISE - London Sessions **

Είναι απορίας άξιο πώς παιδιά που έχουν ζήσει στο εξωτερικό, κάνουν ένα τόσο συμβατικό, στοιχειώδες, πρωτόλειο hip-hop άλμπουμ, διανθισμένο με reggae και dub.

THANEVER - Domina’s Nightmare *

Επιδράσεις από το παρελθόν, hard rock πλαίσιο, στίχοι που βασίζονται στις λέξεις dark, pain, demons, death, tears, dust, scream, kill αλλά... ούτε μια δημιουργική σταγόνα.

Έξω πάμε καλά

Πότε σταματάει κάτι να είναι «μεμονωμένο γεγονός» και παίρνει τη διάσταση μιας «τάσης»; Οι νέοι Έλληνες σκηνοθέτες και οι ταινίες τους πηγαινοέρχονται στα διεθνή φεστιβάλ και επιστρέφουν με βραβεία και τα ελληνικά γκρουπ (όπως και οι djs) παίζουν συστηματικά στο εξωτερικό. Η νέα γενιά δημιουργών ανοίγει δρόμο εκεί που δεν υπάρχει, το κράτος ασχολείται μόνο με τα μουσεία, άλλωστε οι (παντός είδους) νέοι καλλιτέχνες δεν υφίστανται για την επίσημη εξουσία στην Ελλάδα.

Τυχαία πετυχαίνω στο αεροδρόμιο τους Flakes, που φεύγουν για την Αγγλία, με σκοπό να ηχογραφήσουν σε κάποιο σπουδαίο στούντιο (το βραβείο για τη νίκη τους στο Coca-Cola Soundwave) αλλά και να παίξουν σε 2 live. Οι Berlin Brides εμφανίστηκαν προχτές στο Offset festival (Horrors, Future of the Left, Slits, A Certain Ratio) μετά από πρόσκληση του ίδιου τού φεστιβάλ. Οι Imam Baildi εμφανίστηκαν στο περίφημο Roskilde, ένα από τα μεγαλύτερα και πιο ιστορικά ευρωπαϊκά φεστιβάλ και οι Callas κινούνται μεταξύ Αγγλίας, Ισπανίας και Βερολίνου όλο το καλοκαίρι. Και δεν είναι οι μόνοι. Ένα σωρό ελληνικά γκρουπ πηγαινοέρχονται στο εξωτερικό για εμφανίσεις. Κι όμως, αυτή η τάση, που όμοιά της δεν υπήρξε ποτέ στο παρελθόν, αντιμετωπίζεται ακόμη ως «μεμονωμένο γεγονός». Καλό ξημέρωμα...

  Imam Baildi

makismilatos@gmail.gr