45 χρόνια μετά την κυκλοφορία ενός εξ των πιο επιδραστικών άλμπουμ του 20ού αιώνα, οι βρετανοί Brit Floyd, ό,τι πιο κοντινό σε μια αυθεντική Pink Floyd εμπειρία μπορούν να βιώσουν οι fans, σύμφωνα με όσους τους έχουν δει live, παρουσιάζουν στην Ελλάδα ένα ξεχωριστό επετειακό θέαμα αφιερωμένο στο The Dark Side of the Moon, με την υποστήριξη του Athens Voice Radio 102.5.
Η ψυχεδέλεια των 60s, οι prog πειραματισμοί των 70s, ένα ταξιδιάρικο δίωρο με μερικές από τις μεγαλύτερες μουσικές στιγμές τους όπως τις μετουσιώνει το μεγαλύτερο συγκρότημα-φόρος τιμής στους Pink Floyd. Παρασκευή 16 Νοεμβρίου, στο Piraeus 117 Academy, στην Aθήνα, και Σάββατο 17 Νοεμβρίου, στο Fix Factory of Sound, στη Θεσσαλονίκη, ο δίσκος σταθμός-που επαναπροσδιόρισε τι σημαίνει ροκ, θα αγγίξει ξανά τα αυτιά μας. Λίγο πριν, ο κιθαρίστας και ιθύνων νους των Brit Floyd μας εξηγεί πόσο δύσκολο και πόσο ωραίο είναι να τρέχεις μια τέτοια μπάντα.
Πώς είναι να περιοδεύεις ως ένα συγκρότημα - φόρος τιμής στους PinkFloyd;
Είναι πολύ διασκεδαστικό! Είναι πολύ ικανοποιητικό να το κάνεις στο επίπεδο που το κάνουν οι Brit Floyd. Υπάρχει μία αίσθηση ευχαρίστησης όταν νιώθεις ότι η δουλειά που κάνεις είναι καλή στο να επαναδημιουργείς αυτή την καταπληκτική μουσική live, ενώ συγχρόνως διασκεδάζεις και τον κόσμο. Απαιτεί, όμως, και σκληρή δουλειά και στα αρνητικά περιλαμβάνεται ότι περνάς πολύ καιρό μακριά από το σπίτι σου.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου άλμπουμ των PinkFloyd;
Το «The Wall είναι το πρώτο άλμπουμ τους που άκουσα όταν ήμουν 14 ετών και παρέμεινε έκτοτε το αγαπημένο μου. Πραγματικά ανυπομονώ να αρχίσω να παίζω τραγούδια από αυτό τον επόμενο χρόνο, που το θέμα της περιοδείας θα είναι η 40η επέτειος του «The Wall».
Ποιο είναι το πιο απαιτητικό τραγούδι από όλα;
Μάλλον κάποιο σαν το «Echoes». Είναι ένα τόσο επικό κομμάτι με τόσο πολύ διάστημα και ουσιαστικά χρειάζεται να πιάσεις σωστά την αίσθηση του για να το δικαιώσεις. Αρκετά συχνά τα κομμάτια του προγενέστερου «Dark Side of the Moon» των Pink Floyd είναι πιο δύσκολο να τα παίξεις όπως πρέπει.
Έχεις γνωριστεί με κάποιο από τα αρχικά μέλη των PinkFloyd;
Το 1994, όταν είχα πρωτοξεκινήσει να παίζω σε ένα σόου προς τιμήν των Pink Floyd, ο David Gilmour, ήρθε στα παρασκήνια μίας συναυλίας στο Λονδίνο. Αργότερα, πήγα στα παρασκήνια δύο ξεχωριστές νύχτες στο Earls Court στο Λονδίνο, όταν οι Floyd έκαναν τις τελευταίες συναυλίες της «Division Bell» περιοδείας τους, οπότε και είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τον Nick Mason και τον Rick Write. Μερικά χρόνια μετά, μάλιστα, έπαιξα στη σκηνή το «Comfortably Numb» μαζί με τον Nick Write στο πάρτι για τα 50ά γενέθλια του David Gilmour. Ήταν μία καταπληκτική στιγμή για εμένα ως μουσικός.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίζετε ως tributeband;
Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να βρίσκουμε συνεχώς νέους τρόπους να βελτιώνουμε το σόου. Να βελτιώσουμε το πώς παίζουμε τα τραγούδια, να πλησιάσουν οι ήχοι της κιθάρας και των πλήκτρων όσο το δυνατόν περισσότερο τα αρχικά κομμάτια, να βελτιώσουμε τα φώτα, τα λέιζερ και το βίντεο. Να μην αρχίσουμε ποτέ να επαναπαυόμαστε σε αυτό που κάνουμε και πάντα να θέλουμε να γίνει το σόου καλύτερο.
Θα μπορούσαν τα σημερινά συγκροτήματα να επιβιώσουν χωρίς τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;
Μάλλον όχι, έχουν γίνει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι, όσον αφορά το πώς τα συγκροτήματα προωθούνται και το πώς επικοινωνούν το τι κάνουν στο κοινό σε ευρύτερη κλίμακα.
Πώς είναι γενικά οι πρόβες σας;
Περιέργως σύντομες. Συνήθως κάνουμε πρόβες μία μόνο φορά το χρόνο για μία βδομάδα πριν αρχίσει μία νέα περιοδεία. Έχουμε ήδη δουλέψει τόσο πολύ ο καθένας ατομικά πριν βρεθούμε μαζί και αρχίσουμε τις πρόβες, ώστε πλέον εκείνη τη στιγμή να χρειάζεται περισσότερο απλά να εναρμονίσουμε αυτά που παίζουμε και τους ήχους που χρησιμοποιούμε.
Έχουν έρθει ποτέ μέλη των PinkFloydνα σας ακούσουν;
Όχι όσο παίζω στους Brit Floyd, αλλά ναι στο παρελθόν που ήμουν σε ένα άλλο συγκρότημα προς τιμήν των Floyd. Ωστόσο, ξέρω ό,τι έχουν δει τα βίντεο μας στο YouTube.
Ποιο είναι το πιο περίεργο πράγμα που έχεις ακούσει από φαν σε συναυλία;
«Παίξτε το ‘’Freebird’’!»
Τι είναι αυτό που σε παρακινεί περισσότερο;
Η απόλαυση του να παίζω καλή μουσική στη σκηνή μαζί με άλλους μουσικούς και η αίσθηση ότι χιλιάδες άνθρωποι παίρνουν ευχαρίστηση και διασκεδάζουν με αυτό που κάνουμε.
Τι συμβουλή δίνεις σε όσους θέλουν και αυτή να δημιουργήσουν το δικό τους συγκρότημα - φόρο τιμής;
Δουλέψτε σκληρά, μείνετε πιστοί στις λεπτομέρειες και μην επαναπαυτείτε σε αυτό που κάνετε.
O Al Jourgensen επιχειρεί να κλείσει οριστικά μια ιστορία 46 ετών — γεμάτη πρωτοπορία, πολιτική οργή, εξαρτήσεις, ρήξεις και περισσότερα από ένα «τελευταίο» αντίο
17°
