Οι Stranglers στο Piraeus Academy

Φωτογραφίες Χρήστος Διαμάντης

Κείμενο Ανδρέας Γιαννόπουλος

Κι αυτοί να ακούσουν εμάς, να τους δείξουμε πως ήρθαμε ευτυχισμένοι όπως κι αυτοί γεμάτοι με όσα μπορει η δύναμη της μουσικής να προσφέρει. Η τέχνη είναι το κοινό μας σπίτι Ιάσονα, το οποίο φρόντιζεται όσο επισκεπτόμαστε όλα τα δωμάτια σαν ένα, always the sun ανοίξτε τα μικρόφωνα - προσέξετε τα καλώδια.

Λένε πως πετυχημένη θεωρείται μια συναυλία πριν αρχίσει, όταν την τελευταία της μέρα, τυπώνεται εκτάκτως μια δεσμίδα εισητήρια για όσους ταξίδεψαν με τα πέτσινα και τα αρβύλα τους, από κάθε γωνιά του πλανήτη για μια ακόμα ζωντανή εμφάνιση του γκρουπ, κι έτσι, από την καθαρότητα της οπτική που επιβεβαιώνει την ώθηση προς ευχαρίστηση ακούγοντας ροκ, προσπεράσαμε Άγγλους και Νεοζηλανδούς, τύπους τόσο παράξενα ωραίους. Βέβαια, αγνοώ την τελευταία αποτυχημένη συναυλια όσο αυτή δεν υπήρξε, και σημειώνω πως το πρότυπο και ακόμα και το πρωτότυπο χρειάζονται μεγάλη προσπαθεία για να αποκτήσουν ζήτηση, σε αντίθεση με το αναγκαία αυθεντικό που όπως και να 'χει θα τα σπάσει.

Στο ίδιο μαγικό ταξίδι, άλλοι για να παίξουν κι άλλοι για να παίχτουν, οι περιγραφές χασμουριούνται, πέφτουν να κοιμηθούν. Χωρίς απαραίτητα να είμαστε σε κάθε κάλεσμα οι ασφαλέστεροι συνομιλητές κυρίως του εαυτού μας, απλωνόμαστε και αντί να παρασυρόμαστε στα φάλτσα, τελικά, μας δείχνουμε μελωδικά τον τρόπο που γίνεται, με τον ρυθμό στα κόκκινα και την αρμονία στην κραυγή. Και τι πιο πρόσφορο κι οικείο από το να έμπνεεσαι - να γράφεις - να φωτογράφιζεις. ακούγοντας την αγαπημένη σου μουσική, τι καλύτερο από αυτό, τι πιο σέξυ; Οι Stranglers στην Αθήνα, που τα περίπτερα της ακόμα πωλούν φθηνής ποιότητας προφυλακτικά. Χορέψτε μπροστά στα ηχεία κι όλα θα Punk καλά.