Ο Μάκης Μηλάτος παρουσιάζει τη Lucinda Williams και τους Tindersticks

Για τους διαρκείς, επίμονους, βασανιστικούς πόνους του σώματος υπάρχουν μονάδες ανακουφιστικής φροντίδας που βοηθάνε τους ανθρώπους να αντιμετωπίσουν κάτι τόσο διαλυτικό όπως ο πόνος που δεν υποχωρεί ποτέ. Καθώς μεγαλώνουμε και ο πόνος της ψυχής παίρνει στη ζωή μας μια μόνιμη θέση, είναι τα τραγούδια, οι δίσκοι και οι συνομήλικοί μας μουσικοί που μπορούν να μας ανακουφίσουν από απώλειες, ενοχές, λάθη, ψέματα που είπαμε, ανείπωτα αισθήματα, κακές επιλογές, αμαρτίες και πληγές που δεν επουλώθηκαν. Βρίσκουμε ανακουφιστική φροντίδα όχι σε ρηξικέλευθα, ριζοσπαστικά, πειραματικά και πρωτοπόρα άλμπουμ, αλλά σε δίσκους φιλικούς, φτιαγμένους με μεράκι, με αλήθειες και ιστορίες που μας αφορούν, με βάσανα μιας ζωής που έχει πια περισσότερο παρελθόν και λιγότερο μέλλον.

H Lucinda Williams είναι λίγο μεγαλύτερή μου, ο Stuart A. Staples των Tindersticks λίγο πιο μικρός, όμως και οι δύο είναι της γενιάς μου, έχουν πίσω τους καμιά ντουζίνα άλμπουμ, έχουν ζήσει πολλά, τα βάσανα και οι πόνοι της ζωής είναι μαζί τους κάθε πρωί που ξυπνάνε και η ωριμότητα φαίνεται να τους κάνει καλύτερους ανθρώπους, πιο ταπεινούς και σεβαστικούς για την τέχνη τους, να τους μετατρέπει σε πραγματικούς καλλιτέχνες απ’ αυτούς που μπορούν να μετουσιώσουν τη ζωή σε δημιουργία. Είναι «φίλοι» μου, μιλάνε για μένα, μιλάνε σε μένα, μου κάνουν καλή παρέα, μου προσφέρουν αισθητική αξιοπρέπεια, με κάνουν να σκέφτομαι, μελαγχολούμε μαζί, κάνουμε άσκοπες βόλτες, κι όταν ο δίσκος τελειώνει αισθάνομαι μια εσωτερική γαλήνη και ο πόνος έχει μαλακώσει αντί να ενισχυθεί, όπως θα όφειλε από το περιεχόμενο των τραγουδιών τους.

Η Lucinda Williams με το (δεύτερο συνεχόμενο) διπλό άλμπουμ «The Ghosts of Highway 20» δημιουργεί ένα γυναικείο σπαρακτικό μοιρολόι (από το εξαιρετικό άλμπουμ της Kim Gordon έχω να ακούσω κάτι ανάλογο) γεμάτο blues κιθάρες, ενίοτε με country επίγευση, με τον Greg Leisz και τον Bill Frissell να κάνουν σπουδαία δουλειά, ένα προσωπικό ημερολόγιο που διατρέχει τον Highway 20, γεμάτο φαντάσματα από το παρελθόν, ξεπεσμένα μοτέλ, ξεθωριασμένες πινακίδες αλλά έντονες αναμνήσεις από την απώλεια του ποιητή πατέρα που της έμαθε να δουλεύει το λόγο, τις σχέσεις που στράβωσαν, τις πικρές αναμνήσεις και τις δύσκολες αλήθειες. Οι περιοχές της Νότιας Καρολίνα, της Λουισιάνα ή του Τέξας, ένα τραγούδι του Springsteen κι ένα ημιτελές του Woody Guthrie, gospel, blues και rock σε ένα χαρμάνι που η φωνή και η ερμηνεία της το κάνουν μοναδικό και απολύτως κατανοητό από τη γενιά μου.

Η βαρύτονη μελαγχολία του Stuart A. Staples και των (καινούργιων) Tindersticks είναι πάντα σαν να έχει συννεφιά αλλά τα σύννεφα διαρκώς κινούνται, δημιουργώντας υπέροχες εικόνες που μπορείς να χαζεύεις καθώς τα τραγούδια του «The Waiting Room» κυλάνε σαν soundtrack σε ένα ασπρόμαυρο φιλμ ατελέσφορου έρωτα ή ένα φιλμ νουάρ με προδοσίες, τρομερές μούρες και γυναίκες που σε πουλάνε και σε αγοράζουν καθώς φτιάχνουν την καλτσοδέτα. Oι Tindersticks κατορθώνουν να είναι πάντα ένα συνεπές, παλιομοδίτικο, αισθητικά άψογο και γοητευτικό γκρουπ που μπορεί και κρατάει τη δημιουργική φλόγα αναμμένη, ανακυκλώνοντας την ίδια παλιά ιστορία.